บทที่1
ชีวิต
อืม...นี่ฉันตายไปแล้วเหรอ..ทำไม รู้สึกเหมือน..มีใคร..? กำลังประทับริมฝีปากอันอ่อนนุ่ม ลงมาบนตัวกันนะ หรือว่านี่จะเป็ จิตใต้สำนึกหลังความตาย แต่ก็...แต่รู้สึกดี..อืมมม...ดีมาก อ๊ะ!! ตะ...ตรงนั้น!! อ่าาาา...มีคนกำลัง.. ชะ..ใช้ปาก ครอบงำของรักของฉันอยู่ ?? ความอุ่นร้อนของช่องปาก...ที่ค่อยๆเ้าโลกของฉัน อืม....รู้สึกดี ลงไปอีก...ใช่...มันเข้าไปให้มิดเลยอย่างนั่นแหละ ช้าๆ...ช้าๆ... ระ..เร็วขึ้นแล้ว..อ่า.....อ๊ะ!! อย่าดูดมันสิ มะ..มันจะ...มันจะ....อ่าาาาาห์............
"รู้สึกดีใช่ไหมครับ"
"อืม.....เอ๊ะ!!!??"
สะ..เสียง เสียงคนพูดเหรอ โลกหลังความตาย มีบริการแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ??
เอกภพ เริ่มคิดฟุ่งซ่านภายในหัว ใช่...เขาถูกทำร้ายจนเสียชีวิต หลังจากที่จับได้ว่า แฟนหนุ่มของเขา ที่คบกันมา5ปี หักหลังเค้าด้วยการแอบไปมีชู้ และหลอกเอาเงินเขามาตลอด5ปี แต่ตอนนี้ เขากลับเริ่มสับสน ว่าสิ่งที่กำลังเกิด มันคืออะไร บริการหลังการตาย หรือจิตใต้สำนึกอันต่ำตมของเขา ร่างกายที่กำลังถูกใครบางคนััปรนเปรออยู่ตอนนี้ ทั้งรู้สึกดีและเสียวซ่านราวกับเกิดขึ้นจริง จนกระทั่ง เสียงที่พูดออกมาเมื่อกี้..
"เป็อะไรเหรอพี่ ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า??"
"เห้ย!!! อะ..อะไร นะ..นายเป็ใคร!!"
เอกภพรีบเด้งตัวลุกขึ้น แล้วดึงผ้าห่มที่อยู่แถวนั้นขึ้นมาปิดกายที่เปลือยเปล่าของเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อจู่ๆที่ลืมตาขึ้นมา กลับพบว่าคนที่กำลังจับลูกโลกของเขาอยู่ คือใครที่ไหนก็ไม่รู้
"พี่กรัน เป็อะไรไปครับ??"
ชายหนุ่มตรงหน้า ผงะออกเล็กน้อยด้วยความมึนงง
"นายเป็ใคร !! กรัน กรันไหน!! เอ๊ะ?? เดี๋ยวนะ"
เอกภพชะงักไปทันที เมื่อจู่ๆ เขาก็นึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
กรัน กะ..กรัน ตัวร้ายในนิยายเื่โปรดของเขาเหรอ!!
เอกภพรีบโดดตัวลุกขึ้นแล้วละเลละลั่กลงจากเตียง เพื่อวิ่งไปยังห้องน้ำหากระจก
"เหี้ยยยย!!! เป็ไปได้ยังไง!!!"
ปังๆๆๆ!!! (เสียงทุบประตู)
"พี่กรัน โอเคไหมครับ เป็อะไรไป!!??"
เมื่อเริ่มตั้งสติได้ เขาก็รีบใช้มือลูบใบหน้าตัวเองอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา เอกภพ จากชายวัยกลางคนอายุ40กว่า ตอนนี้ ใบหน้าของเขากลับกลายเป็ใครอีกคน ที่เด็กราวๆ20ต้นๆ ทั้งหุ่นบอบบาง ขาวเนียน ซึ่งต่างจากเขาที่เป็เพียงชายแก่วัยกลางคนอ้วนท้วม และเท่าที่เขาจำได้ นี่คือ กรัน ตัวร้ายในนิยาย ที่เขาอ่าน และเป็เื่โปรดของเขา ..
"ปะ..เป็ไปได้ยัง..ฉันมาอยู่ในร่างของตัวร้ายในนิยายอย่างนั้นเหรอ ละ..แล้ว ข้างนอกนั่น ก็คงจะเป็ นินิว เด็กที่กรัน ชอบเรียกมาใช้บริการบ่อยๆเวลาหงุดหงิดจาก...ั พระเอกของเื่ ที่เป็หัวหน้าแก๊งค์มาเฟีย แล้วกรันก็เป็ภรรยาที่เขารังเกียจ ที่ต้องแต่งงานด้วยก็เพราะถูกบังคับให้แต่งกัน ละ..แล้วทำไม เกิดใหม่งั้นเหรอ แล้วเกิดใหม่ทำไมต้องให้ฉันมาเป็ตัวร้ายด้วยเล่าา!!!"
ปังๆๆๆ!!! (เสียงเคาะประตู)
"พี่กรัน ยังอยู่ไหม นิวทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่าพี่!!"
เอกภพ ที่อยู่ในร่างของกรัน หันไปมองทางต้นเสียงที่กำลังเคาะประตูอย่างเอาเป็เอาตาย แล้วใช้มือทั้งสองข้าง กุมขมับของตัวเองเอาไว้ด้วยความกังวล
"เอาไงดี เอาไงดี ถ้าเป็ตอนนี้ เนื้อเื่ก็คงจะมาถึงตอนที่กรันโมโหที่ถูกัตบหน้า เพราะดันเอายาถ่าย ไปใส่แก้วกาแฟของอินทัช นายเอกของเื่ ทำให้เขาท้องเสียจนต้องเข้าโรงบาลแล้วนัดนินิวออกมาหาสินะ แล้วอีกเดี๋ยวเขาก็จะบุกมาที่นี่ โอ๊ยยย อะไรกันเนี่ยย"
"พี่กรัน!!"
"โอ๊ย!!! เรียกอยู่ได้!!"
เอกภพะโกลับออกไปอย่างหัวเสีย แล้วเดินไปเปิดประตู แต่เขาคงจะลืมไปว่าตอนวิ่งมาส่องกระจก เขาได้สลัดผ้าห่ม ออกจากตัว แล้วเหลือแต่ร่างกายที่เปลือยเปล่าล่อนจ้อนอยู่
"แหมม..พี่กรัน ผมนึกว่าพี่จะเป็อะไรสะอีก นี่พี่ไปล้างตัวมาหรอกเหรอ ดูสิ..เปียกเชียว"
นินิว ยิ้มมุมปากแล้วใช้มือแกร่ง โอบเอวของเอกภพที่อยู่ในร่างกรันเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆดึงเข้ามาหาตัวแรงๆ
อึก!! ไอ่บ้านี่แรงเยอะจังวะ ล้างตัวอะไรล่ะ เหงื่อกูโว๊ย!!
"ปะ..ปล่อยก่อน"
กรัน (ต่อไปจะใช้นามว่ากรันนะคะ คนอ่านจะได้ไม่งง) กรันใช้มือค่อยๆดันแผงอกคนตรงหน้าออก แต่ก็แข็งแกร่งสะเหลือเกินพ่อคุณ ถ้าเป็ก่อนตาย ฉันคงจะขย้ำนายจับกินไปแล้ว!! แต่ตอนนี้ ฉันขอเคลียร์ชีวิตของฉันก๊อนนน
"ทำไมล่ะครับ..เมื่อกี้ ผมทำให้พี่เสร็จแล้ว พี่ก็ต้องทำให้ผมบ้าง..ดีไหมครับ??"
"ฉะ..ฉันไม่ว่าง ปล่อยก่อน มะ..ไม่งั้น"
"ไม่งั้นอะไรเหรอครับ??"
นินิวพูดไม่พูดเปล่า เขาพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆกับกรัน ก่อนจะทำท่าว่าจะจูบเขา ถ้าตามหลักนิยายแล้ว นินิวคือคนที่รักกรันมาก ยอมทำทุกอย่างเพื่อกรัน จนสุดท้าย ก็ต้องโดนจับติดคุกเพราะรับผิดแทน โอ๊ยยย ชีวิตฉันน จะตายก็ไม่ตาย จะเกิดใหม่ก็ให้มาเป็ตัวละครที่สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี ให้ตายเถอะ!!
ปัง!!!!!
เสียงดังที่เกิดขึ้น คาดว่าจะมาจากการถีบประตู ทำให้ทั้งกรันและนินิว หันกลับไปมอง แถมทั้งสอง ก็ยังอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้อีกด้วย
"กรัน!! คุณทำร้ายอินทัชจนเข้าโรงพยาบาล แล้วยังมีหน้ามาพอดรักกับคนของคุณอยู่แบบนี้อีกเหรอห๊ะ!!! อย่างน้อยก็ควรจะไว้หน้าผมบ้างนะ ถ้าคนอื่นมาเห็นว่าภรรยาของผมมาพอดรักกับคนอื่นแบบนี้ ผมจะเสียหายแค่ไหน!!!"
คนที่เปิดประตูเข้ามานั่นก็คือ ั พระเอกของเื่ คงจะมาเพราะรู้ผลลายนิ้วมือที่ส่งตรวจสินะ โอ้พระเ้าช่วยลูกด้วย กรันคิดในใจ ก่อนจะผลักนินิวออก แล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่วางกองอยู่มาใส่ทีละชิ้นอย่างใจเย็น ใจเย็นๆ ใจเย็นสะที่ไหนเล่า!!! เขาไม่กล้าจะทำอะไรแล้วต่างหาก ถ้ามาถึงฉากนี้ ตัวของกรันก็จะไม่ยอมรับผิด แล้วโวยวาย จนัลากออกไปตบตีอย่างกับหมูกับหมา ให้ตายเถอะ!!!
"ขนาดนี้แล้วยังใจเย็นอีกเหรอ คุณนี่มันอำมหิตจริงๆกรัน!!"
โอ๊ยพ่อคุณ จะะโทำไม พูดเบาๆก็ได้ยินไหมม!!
"ผลลายนิ้วมือออกมาแล้ว คุณวางยาอินทัช!! คุณจะยอมรับไหม!! แต่ถึงคุณไม่ยอมรับ หลักฐานมันก็ชัดเจนแล้ว!! คุณนี่มันเลวอีกจริง น่ารังเกียจที่สุด"
ให้โอกาสฉันได้อ้าปากตอบบ้างเถอะ พูดเองสรุปเอง บ้าหรือเปล่า
"กรัน!!!"
"หะ..หา อะไรนะ??"
กรันสดุ้งตัวจากความคิดเล็กน้อย แล้วตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก
"นี่คุณได้ฟังที่พูดไหม!! หรือคุณมันด้านเกินกว่าจะรู้สึก ผมไม่น่าเอางูพิษอย่างคุณมาเลี้ยงเลย!!"
ผลั่ก!!
โอ๊ยเจ็บอ่ะ!!! ผลักทำไมเล่า !! กรันคิดในใจเมื่อถูกัผลักจนล้มลงไปกองกับพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองัด้วยความหงุดหงิด นี่ก่ะจะมาด่าๆๆ แล้วก็ซ้อมฉันให้ตายเลยใช่ไหมไอ่บ้านี่!! แต่...จะเอาไงดี ถ้าไม่ยอมรับ คงต้องโดนทุบตีจนนอนซมอยู่ในห้องเก็บของแล้วหายใจโรยรินอย่างกับคนใกล้ตาย แต่ถ้ายอมรับก็โดนอยู่ดีไหมวะ โอ๊ยย กรัน ทำไมฉันต้องเข้ามาอยู่ในร่างนายด้วยเนี่ย เอาวะ!!
"อะ..อืม..ฉะ..ฉันทำเอง ขอโทษละกัน"
ได้ไหมวะ?? กรันคิดในใจ ก่อนจะหลับตาปี๋เพราะกลัวจะโดนลูกเตะจากัเหมือนในนิยาย
"เหอะ! ในที่สุดก็ยอมรับแล้วสินะ ที่ยอมรับเพราะหลักฐานมันมัดตัวล่ะสิ คนอย่างคุณคงไม่ได้สำนึกจริงๆหรอก"
เอออ คิดเองเออเองเก่งจริงจริงเลยคุณ!!
"กะ..ก็ยอมรับ ว่าวางยา แต่ก็แค่ยาถ่าย ขะ..ขี้ออกมาสี่ห้ารอบก็หมดฤทธิ์แล้ว.."
กรันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ เพราะกลัวอยู่
"กรัน!!! ทำผิดแล้วยังไม่สำนึกอีกเหรอ คุณนี่มันน่าเกียดจริงๆ ไร้สามัญสำนึก จิตใจสกปรก น่าไม่อาย ทำอะไรไม่รู้จักคิด!! ต่อจากนี้ไป.."
อ่า..ด่าเป็แรปเปอร์เลยนะ แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรหรอกยะ!! อืม...ถ้าเป็ไปตามนิยาย ฉากนี้ฉันต้องโดนหิ้วไปซ้อม แล้วถูกไล่ออกจากบ้านของพระเอกสินะ ก็ดี ฉันจะได้เปลี่ยนบทให้หมด แล้วไม่เฉียดมาเข้าใกล้เขาอีก5555
"ได้ ฉันจะออกจากบ้านของคุณ"
"ใครบอกจะให้คุณออกไป"
"อะ..อ้าว ก็ตามนิ....เออ..ก็ฉันทำผิดขนาดนี้ ก็ไล่ฉันออกบ้านสิ หย่ากันเลย ฉันจะได้ไปตามทางของฉัน ส่วนคุณั ก็จะได้อยู่กับคุณ..เออ อินทัชไง ไม่ดีเหรอ?!"
"หึ เรียกคุณงั้นเหรอ คนที่หมดทางสู้ ไม่มีคำจะโกหกมันเป็แบบนี้สินะ คิดว่าผมโง่ขนาดนั้นเลยเหรอกรัน ถ้าผมปล่อยคุณไป ยังไง คนเลวๆอย่างคุณก็ต้องกลับมาลอบทำร้ายอินทัชอยู่ดี จากนี้ไป คุณ!! จะต้องอยู่ในการดูแลของผม และผมจะคอยจับตาดูคุณทุกฝีก้าว!!"
"เอ๋!!!! ไหงเป็งั้นละ!! ละ..ไล่สิ ไล่เลย ฉันไม่ลอบทำร้ายใครหรอก!! ปะ ไปหย่ากันฉันพร้อมแล้ว นะ ฉันพูดจริงๆ"
อะไรเนี้ย ทำไมเป็เเบบนี้ เขาควรจะไล่ฉันสิ!!
"หยุดพูด!! จับตัวกรัน แล้วเอาไปขังไว้ที่ห้องเก็บของในบ้าน!! ถ้าฉันไม่ได้สั่ง ใครก็ห้ามเข้าไปเด็ดขาด!!"
"อ๊ะ!! เฮ้!! นี่!! คุณ!! ั!! คุณั!! สามี!!โอ๊ย!! ไอ่คุณั!! ปล่อยฉันนะ!!!!"
สุดท้ายแล้ว.. นิยายก็เปลี่ยนอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้ ฉันก็ต้องถูกจับโยนขังในห้องเก็บของเหมือนเดิม เปลี่ยนไปก็แค่ ไม่โดนซ้อมเหมือนหมาแล้วไล่ออกจากบ้าน รู้งี้ ยอมโดนตีนแล้วถูกโยนทิ้งก็จบแล้ว โธ่เอ้ยย เอกภพ..
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป.....
ตึ่ง!!! ผลั่ก!!
โอ๊ย!! เบาๆหน่อยสิวะ โยนมาได้คนทั้งคนนะเว้ย!! กระดูกฉันหักหมดแล้วมั้งไอ่พวกบ้า
กรันทำได้เพียงคิดในใจ เพราะถ้าพูดไปอาจจะเจ็บตัวมากกว่านี้ ตอนนี้เขาถูกจับตัวกลับมาที่บ้าน แล้วถูกโยนเข้าห้องเก็บของ ที่มีเพียงเตียง กับของระเกะระกะเต็มไปหมด ตามบทของนิยาย..
"นี่...คุณ..เออ ั ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญา ฉันจะไม่กลับมาทีนี่อีก น๊าาาาา"
"เงียบ.."
หมับ!!
"อื้อออ เจ็บนะ!!"
กรันร้องออกมาเสียงอู้อี้ เมื่อัเดินเข้ามาแล้วบีบปากเขาเอาไว้แรงๆ
"คนเลวแบบคุณ ถ้าปล่อยไป ก็คงจะสร้างปัญหาไม่เลิก แล้วไปทำอะไรๆ ให้ชื่อเสียงของผมเสียหาย ดีแค่ไหนแล้ว ที่ยังแค่ขังคุณไว้ ถ้าอินทัชเป็อะไรไปมากกว่านี้ ผมกลับมาฆ่าคุณแน่"
"โอ๊ย!! ก็บอกว่าไม่ทำแล้วไง มีเหตุผลอะไรที่ต้องทำอีกหะ!!"
อินทัช อินทัช อินทัช !! รู้แล้วว่ารักมาก พูดอยู่ได้ กรันสบัดหน้าหนี แล้วตวาดเสียงดังใส่ั ซึ่งกรันตัวจริง คงไม่ทำแบบนี้แน่ๆ เขาคงอ้อนวอน แล้วขอความเห็นใจจากั แต่ไม่ใช่กับเอกภพคนนี้โว๊ย!!
"เหอะ เหตุผลเหรอ ใครๆเขาก็รู้ ว่าคุณอยากได้ผม อ่อยผมสารพัดวิธี แต่เราแต่งงานกันแค่ในนาม คุณไม่มีวันได้อะไรจากผม และพออินทัชเข้ามา คุณก็ยิ่งร้ายกว่าเดิม จนถึงขั้นทำร้ายเขา!! ชีวิตคุณดีกว่าเขาทุกอย่าง แต่คุณกลับทำร้ายเขาเพราะความอิจฉาหน้าเื!!!"
"อันนั้นมันเมื่อก่อน!! ตอนนี้แม้แต่หน้าคุณก็ไม่อยากเห็น หลงตัวเอง!! ปล่อยฉัน!! อะ..ไอ่!! เออ.."
ลืมตัวจนได้ ความเคยเป็พ่อค้าออนไลน์ปากแซ่บมันอยู่ในตัวสินะ อาชีพก่อนตาย ช่างหน้าเศร้าจริงๆ คิดๆไปแล้ว ฉันก็อยากกลับไปแก้ไขทุกอย่างเหมือนกัน..
"คุณพูดว่าไม่อยากเห็นหน้าผมงั้นเหรอ..อ๋อออ หรือว่านี่คือวิธีเอาตัวรอดของคุณ ที่คิดว่าพูดแบบนี้ผมจะปล่อยคุณไป คุณนี่มัน..ร้ายกว่าที่ผมคิดจริงๆ หึ อย่าหวังเลยกรัน"
เออ เอาสิ นี่คิดจะทั้งหลงตัวเอง ทั้งคิดเองเออเองเลยรึไง ถ้าไม่ติดว่าหล่อนะ คงไม่ได้เป็พระเอกหรอก!!
"ฉันพูดความจริง ถ้าคุณปล่อยฉันไป ฉันจะไม่มาที่นี่อีก ไม่ยุ่งกับคุณ กับอินทัช และอีกอย่าง ฉัน ไม่ ได้ อยากได้คุณเเล้วโว๊ย!!! ปล่อย!!!"
กรันพยายามดิ้นให้หลุดจากเชือกที่มัดมือเพราะเริ่มโมโหแล้วเหมือนกัน แต่มันก็แน่นจนเกินไป ทำไม ชีวิตเขาต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ตอนไม่ตาย ก็โดนผู้ชายหลอก ทำงานหาเงินให้แทบตาย แต่ก็เอาไปให้อีชู้นั่น พอตาย ก็ต้องเกิดมาในร่างของตัวร้าย ที่อีกไม่นานก็ต้องโดนฆ่าตายเหมือนกัน...
"ได้!!! ผมจะพิสูจน์"
"พะ..พิสูจน์อะไร คะ..คุณจะทำอะไร ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ชอบคุณแล้ว ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วด้วย ไม่อยากได้ด้วย!!!"
"งั้นเหรอ....พวกแกออกไปก่อน ฉันขอพิสูจน์อะไรหน่อย"
"ครับเ้านาย"
ัหันไปบอกกับลูกน้องที่ยืนอยู่แล้วหันกลับมามองกรัน ที่กำลังขู่ฟ่อๆตรงหน้า
"ถ้าจะพิสูจน์ด้วยการอัดจนสารภาพ บอกเลย คุณก็จะได้คำตอบเดิม หรือจะอัดจนกว่าฉันจะยอมทำตามคำสั่งยังไงก็ชั่งฉันไม่สน แล้วถ้าฉันหลุดออกไปได้ ฉันจะแจ้งความว่าคุณทำร้ายร่างกายฉัน จับคุณเข้าคุก!!!"
"......."
ัไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่จ้องมองกรัน ที่มีท่าทางแปลกๆตรงหน้า ปกติแล้ว กรันต้องอ้อนวอนเขา ใช้มารยาสารพัดเพื่อทำให้เขาใจอ่อน ขอความเห็นใจใช้ความเป็ภรรยามาอ้าง ไม่ใช่ขู่ฟ่อๆเป็งูอยู่แบบนี้ หรือนี่จะเป็มารยาอีกอย่างของคนสารเลวคนนี้
"มะ..มองอะไร จะอัดก็อัดเลยสิ จะเตะก็เตะเลย ถ้าฉันตาย ก็ฝากเผาด้วย!!"
"......."
"อะไร!!! มองอะไรนัก..นะ..อื้ออ!!!!"
กรันเบิกตากว้างโต เมื่อจู่ๆ ัก็จับกดท้ายทอยของเขาดันเข้ามาแล้วประกบจูบเเรงๆ
"อื้อ!!!!! อ่อย!!!!"
กรันใช้มือทั้งสองข้างทั้งทุบ ทั้งดันัออก แต่ก็ไม่เป็ผล ร่างกายเขาตอนนี้ บอบบางเกินไปที่จะสู้กับร่างหนาของัได้
"ฮะ..แฮ่ก จะ จูบทำไมหะ!!! รังเกียจฉันมากไม่ใช่รึไง!!"
ัผละจูบออก แต่มือก็ยังคงดันท้ายทอยของกรันเอาไว้ อะไรกัน ทำไมถึงยังมีท่าทางขู่ฟ่อๆอยู่ ต้องออนระทวยแล้วสิ นี่คือจูบที่กรัน้ามาตลอดไม่ใช่เหรอ..
"หึ เก็บ อาการเก่งดีนี่ ไม่กี่วันก่อนคุณยังไปยั่วผมถึงห้องอยู่เลย"
"ก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรแล้วไงเล่า!! อันนั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ไม่อยากได้แล้ว เข้าใจไหม อื้อ!!!"
ยังไง คนอย่างกรันก็เก็บอาการไว้ได้ไม่นานหรอก
"อ่อยยย!!!!" งับ!!!
"โอ๊ย!! นี่คุณกัดปากผมเหรอกรัน!!!"
"ก็ไม่ยอมปล่อยเอง ช่วยไม่ได้!!"
"กรัน!!"
"อะไร!! เรียกชื่ออยู่ได้ รู้แล้วว่าชื่อกรันอ่ะ!!"
"นี่คุณ!!"
"ทำไม!!! อื้อ!!!!"
เอาอีกแล้ว จูบอีกแล้ว ในนิยายมันไม่ได้เป็แบบนี้นี่นา ทำไมกัน ทำไมเนื้อเื่มันไม่เหมือนที่อ่านมาเลย!!!
ก๊อกๆๆๆ!!
"นายครับ คุณอินทัชฟื้นแล้วครับ"
เสียงเคาะประตูได้ช่วยชีวิตกรันเอาไว้ ัผละจูบออกทันที แล้วผลักกรันออก ก็ดึงมาจูบเอง พอจะผลักก็ผลัก!! กรันคิดในใจอย่างหัวเสีย
"กำลังออกไป ส่วนคุณ อยู่ในนี้ อ
ย่าโวยวาย ผมไม่อยากให้อินทัชไม่สบายใจที่จับตัวคุณมาขังเอาไว้ ถึงมันจะสาสมแล้วก็เถอะ"
"????"
กรันไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่มองหน้าัอย่างอาฆาตเเค้นเท่านั้น ซึ่งนั่นก็ทำให้ัชะงักไปเล็กน้อยเหมือนกัน ที่กรันเปลี่ยนไปแบบนี้.....
171
