EP 16
"ตราบใดที่เฮียได้จับมือเบบี๋แล้ว เฮียจะไม่มีวันปล่อยมันเด็ดขาด" สายลมเย็นที่พัดผ่านกระทบผิวหน้าของชายหญิงทั้งสอง สองท่อนแขนแกร่งโอบรอบเอวบางของหญิงสาว
"เบบี๋ หนาวไหม"
ความห่วงใยจากชายหนุ่มที่ส่งผ่านน้ำเสียง และสายตาอบอุ่น ทำให้หญิงสาวในอ้อมกอดรู้สึกอบอุ่นและหวงแหน กลัวว่าหากวันหนึ่งมันหายไปเธอจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไร
"เฮียช่วยกอดเค้กแน่นกว่านี้ได้ไหม"
สองมือเล็กลูบท่อนแขนแกร่งแ่เบา เธอ้าสื่อผ่านทางร่างกาย และสายตาให้ชายหนุ่มที่กอดเธอไว้อย่าปล่อยมือเธอได้ไหม
"ถ้าวันหนึ่งเค้กทำตัวไม่น่ารัก เฮียจะยังกอดเค้กแบบนี้อยู่ไหม" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความกังวลใจกลัวว่าจะเสียสิ่งที่หวงแหนไป
"เบบี๋ เคยทำตัวน่ารักกับเฮียด้วยเหรอ" รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่ใบหน้าคมคาย
"เฮียไม่สัญญาว่าจะเป็สามีที่ดีของเบบี๋ แต่เฮียจะพยายามอยู่กับเบบี๋ให้นานที่สุดจนกว่าเฮียจะหมดลมหายใจ"
ว่าจบบาสเตียนกระชับท่อนแขนแกร่งให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับว่ามันคือคำสัญญาจากผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง
"ไปนอนกันไหมเฮียง่วงแล้ว" บาสเตียนลุกขึ้นยืน ก่อนก้มลงอุ้มเค้กในท่าเ้าสาว
"อุ้ยย เฮียยย" หญิงสาวเขินอายจนใบหน้าแดงระเรื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งกับแค่การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของคนตรงหน้า
บาสเตียนปล่อยหญิงสาวลงให้เป็อิสระ สองมือสอดประสานเดินท่ามกลางทะเลสีดำ ที่มีหมู่ดาวปรากฏขึ้นเป็พยานรักให้กับคนทั้งคู่ ทั้งๆที่ท้องฟ้ามืดสนิทแต่กลับสร้างความอบอุ่นหัวใจให้แก่เธอ
"เฮียรู้ไหม ว่าที่นี่เค้กไม่มีใครแล้วนะ เค้กมีแค่เฮีย" ว่าจบเค้กซบศีรษะเล็กลงบนบ่าแกร่ง สองมือหนาโอบรอบเอวบางเดินท่ามกลางทะเลสีดำอันอบอุ่น
"เฮียกอดเค้กไว้ได้ไหม"
ท่ามกลางความเหนื่อยล้าต่างๆ ที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งเคยเจอมา พอมาเจอกับเขา เขาที่ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย ขอแค่มีบาสเตียน เธอก็เหมือนได้ทิ้งความเหนื่อยล้าที่มีออกไปทั้งหมด
อยู่ๆ น้ำตาใสก็ไหลอาบแก้ม ไม่คิดไม่ฝันว่าคนที่เธอสามารถพักกายพักใจด้วยได้จะเป็บาสเตียน ชายที่เธอเกลียดชัง ชายที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไป ความอบอุ่นจากบาสเตียนเปรียบเสมือนที่ชาร์จแบตคุณภาพดี
มือหนายกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มใสด้วยความอ่อนโยน สองเท้าแกร่งหยุดเดินชั่วขณะ มือหนายกขึ้นเชยคางมน
ตั้งใจบรรจงจูบปากบางเรียวลิ้นดันเข้าหาความหวานในโพรงปาก วันนี้ช่างหวานเป็พิเศษ ราวกับกำลังปลอบประโลมเธอ ให้เธอหายจากการเหนื่อยล้า
"เบบี๋ อาทิตย์หน้าเฮียต้องไปอังกฤษเจรจาธุรกิจใหม่"
เขาไม่อยากจากเธอไปไหนเลย แต่ครั้งนี้จำต้องจาก ถ้าไม่มีงานก็ไม่มีเงินเลี้ยงดูเธอให้สุขสบาย ถึงแม้เขาจะมีเงินมากพอก็ตาม
"เฮียจะไปนานไหม"
แค่รู้ว่าต้องห่างกันหัวใจดวงน้อยกลับสั่นระริก ราวกับกำลังหวาดกลัว กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีก
"ประมาณสัปดาห์หนึ่ง พสุ จะคอยอยู่ดูแลเบบี๋ ้าอะไรบอกพสุได้เลย" ทั้งรัก ทั้งห่วงหา กังวลเหลือเกิน กลัวว่าเธอจะลืมเขาเหลือเกิน
พรึบ!
"อะ ฮะ...เฮียทำอะไร" เมื่ออยู่ๆ ชายหนุ่มก็คุกเข่าลงท่ามกลางทะเลสีดำ และแสงดาวระยิบระยับ "
สัญญากับเฮียได้ไหม อย่าปล่อยมือเฮียนะ" เดี๋ยวนะ ปกติมันต้องผู้หญิงพูดไม่ใช่เหรอวะ
น้ำเสียงเป็กังวลของคนตรงหน้า ทำให้เค้กใจสั่นไหว เธอจะปล่อยมือเขาได้อย่างไร ในเมื่ออยู่ๆ หัวใจมักง่ายของเธอมันขาดเขาไม่ได้แล้ว
"อย่าทิ้งเฮียนะ" คำอ้อนวอนของบาสเตียน ทำให้เกิดรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นที่ใบหน้าสวยงาม พร้อมหยาดน้ำตาแห่งความสุข
บาสเตียนกลัวเหลือเกิน กลัวว่าความสุขเฉกเช่นวันนี้จะหายไปพร้อมกับเธอ เขาพยายามตักตวงความสุขจากผู้หญิงตรงหน้า เพราะไม่รู้ว่าการเจรจาครั้งนี้ เขาจะมีชีวิตรอดกลับมาไหม
"เค้กไปด้วยได้ไหมเฮีย"
หญิงสาวเอ่ยขอ หากเป็ไปได้ ก็อยากจะไปอยู่เป็กำลังใจให้คนรัก ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้ก็ตาม สองมือเล็กจับลงที่บ่าแกร่ง พยายามพยุงตัวชายหนุ่มให้ลุกขึ้น
"หากเป็ไปได้ เฮียก็อยากให้เบบี๋ไปด้วย แต่ครั้งนี้ คงไม่ได้จริงๆ รอเฮียนะ รอเฮียกลับมานะ" บาสเตียนอ้อนวอนเธออีกครั้ง
"ไม่ใช่ว่าแอบซุกใครไว้นะเฮีย ถ้าเค้กรู้ เฮียกับนังนั่นตายทั้งคู่แน่!!"
ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจ แต่พฤติกรรมของบาสเตียนทำให้เธอฉุกคิดไม่ได้ ว่าเขาอาจจะแอบซุกซ่อนใครเอาไว้ ทำไมถึงไม่ให้เธอไปด้วย เดี๋ยวแม่ก็แอบตามไปซะเลย
"โถ่ เบบี๋ เฮียชัดเจนกับเบบี๋ มากขนาดนี้ ยังไม่ไว้ใจเฮียอีกเหรอ"
อยากขอโทษที่พาเธอไปด้วยไม่ได้ แต่เขายอมตายดีกว่าเห็นเธอเจ็บ เพราะการเจรจาธุรกิจครั้งนี้ เขาต้องเดินทางไปกับผู้มีอำนาจมากกว่าเขา และเสี่ยงอันตรายกับพันธมิตรทางการค้า
"ถ้าเค้กรู้ เค้กไม่ปล่อยไว้แน่ จำไว้นะเฮีย"
อยู่ๆ หัวใจดวงน้อยก็กระตุกสั่นไหว ไม่อยากให้ชายคนรักจากไปนาน เค้กพอรู้มาบ้างว่าบาสเตียนเป็นักเจรจาธุรกิจที่ไม่เคยล้มเหลว
แต่ก็อดห่วงไม่ได้ ผู้ชายยิ่งมีเงิน ผู้หญิงยิ่งเข้าหา เธอกลัวเหลือเกินว่าบาสเตียนจะใจแข็งไม่พอ
"เค้กไปด้วยนะ" สายตาออดอ้อนถูกส่งไปยังชายหนุ่มตรงหน้า อยากจะเป็ไรขนของเขาจะได้ตามเขาไปได้ทุกที่
"ไม่เอา ไม่ดื้อนะครับ เดี๋ยวกลับมาเฮียพาไปเที่ยวมัลดีฟส์ ดีไหม"
"จริงนะเฮีย ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องไม่คืนคำนะ"
ทันทีที่ได้ยินว่าชายหนุ่มจะพาไปเที่ยว อาการกระเง้ากระงอดก็หายไปเป็ปลิดทิ้งราวกับเมื่อสักครู่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นแต่กระนั้นบาสเตียนก็ยิ่งเอ็นดูคนรักของตัวเอง
ฟอดดดดดดดดดดด
"แก้มเฮียหอมจัง" สองมือเล็กโอบรอบลำคอหนา เค้กไม่ลืมที่จะฝากฝังรอยรักเอาไว้รอบลำคอ
"เบบี๋ อยู่ทางนี้อย่าดื้อนะ ถ้าเฮียรู้ เบบี๋เจ็บแน่"
"เฮียขาาาา ถ้าเจอแหม่มฝรั่ง เฮียจะไปนอนกับเขาไหม"
"เลอะเทอะ เฮียไม่ใช่หมานะ เอาไม่เลือกอ่ะ"
"งั้นถ้าคนที่เฮียไปเจรจาด้วยเขาสวยกว่าเค้กเฮียจะมองเขาไหม"
"เฮียคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่มอง เพราะเฮียต้องทำงาน แต่เฮียสัญญาว่าจะไม่มีใครมาแทนที่เบบี๋ได้"
"งั้นต้องจูบเค้กก่อน จูบทำสัญญาว่าเฮียจะไม่นอกใจ นอกกายเค้ก"
"เฮียขอมากกว่าจูบได้ไหม ตอนนี้เฮียจะทนไม่ไหวแล้ว"
"ทำไมละเฮีย"
"ก็เบบี๋ เล่นจับัของเฮียแบบนี้ ใครจะไปทนไหวได้เล่า"
________________
ฝากเอ็นดูนิยายของหมูด้วยนะคะ
4K
