เฟยเฟยเดินเข้าห้องเธอสั่งสาวใช้ให้เตรียมน้ำอุ่น เนื่องจากเธอเดินทางต่อกันนานๆ ทำให้รู้สึกเมื่อยล้าอยู่บ้าง เธอถอดชุดลงไปแช่ในอ่างและปล่อยให้เส้นผมสยายลงมา แสงเทียนให้ห้องส่งกระทบผิวกายอันขาวเนียนละเอียดของเธอ เฟยเฟยสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้าจากการเดินทางการแช่ตัวน้ำอุ่นๆ ทำให้เธอรู้คลายความเมื่อยล้าไปได้ หลังจากนั้น เธอเช็ดตัวและสวมชุดนอนที่นุ่มนวล ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ
เมื่อออกมา เธอบอกเสี่ยวเฉียวที่ยืนรออยู่หน้าประตู "เสี่ยวเฉียว ข้าหิวมาก เ้าไปเอาหมั่นโถวมาให้ข้าหน่อยสัก 2 ลูก" เธอยิ้มน้อยๆ
แล้วกล่าวว่า "กองทัพต้องเดินด้วยท้อง สมองถึงจะทำงาน"
เสี่ยวเฉียวหัวเราะน้อยๆ และพยักหน้า ก่อนจะเดินไปที่ครัว
เสี่ยวเฉียวเดินเข้าไปในครัวซึ่งมีกลิ่นหอมของอาหารที่กำลังทำ คนรับใช้กำลังซุบซิบกันเกี่ยวกับข่าวลือที่ตระกูลเสนาบดีที่ทำผิดโทษร้ายแรง เสี่ยวเฉียวได้ยินก็หยุดฟังอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของนางแดงขึ้นด้วยความโมโห นางเดินเข้าไปหากลุ่มคนใช้และพูดด้วยเสียงหนักแน่น "นายท่านของข้าไม่มีทางทำเื่นั้นแน่นอน ข้าอยู่นั่นมาแต่เด็ก นายท่านจิตใจดี ซื่อสัตย์ ไม่มีทางทำแน่นอน เ้าถอนคำพูดซะ" เธอมองไปที่พวกเขาด้วยสายตาที่เคร่งเครียด
คนใช้กลุ่มนั้นไม่ยอมรับคำพูดของเสี่ยวเฉียว จึงเกิดการทะเลาะตบตีกันในครัว การะโและเสียงต่อยตีกันดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หลายคนในครัวหยุดทำงานและมองมาที่พวกเขา
อ๋องชิงที่เดินข้างนอกได้ยินเสียงโกลาหล จึงเดินเข้าไปดู
เขาะโด้วยเสียงดัง "หยุดเดี๋ยวนี้! ทะเลาะกันเื่อะไร?"
ทุกคนในครัวหยุดนิ่งและหันมามองท่านอ๋องด้วยความใ
เสี่ยวเฉียวร้องไห้บอกท่านอ๋องว่า "พวกนางว่าร้ายท่านเสนาบดีเ้าค่ะ" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธ
อ๋องชิงพยักหน้าและบอกว่าจะลงโทษทุกคน "ข้าจะลงโทษทุกคนที่เกี่ยวข้องในเื่นี้"
แล้วเขาหันไปถามเสี่ยวเฉียวว่า "แล้วเ้ามาทำอะไรในครัว?"
เสี่ยวเฉียวตอบว่า "ฮูหยินยังไม่ได้กินข้าว นางเร่งเดินทางมาจากเมืองเหว่ย นางอยากได้หมั่นโถวสักสองลูก ข้าจึงเดินมาเอาแล้วมาเจอกับพวกนางจึงมีเื่กันเ้าค่ะ"
อ๋องชิงเดินเข้าไปในครัว หยิบหมั่นโถวให้เสี่ยวเฉียวและบอกว่า "เ้าไปเถอะ นายเ้าหิวแย่แล้ว"
หลังจากเสี่ยวเฉียวเดินไป อ๋องชิงเรียกหัวหน้าพ่อบ้านมาและสั่งให้ขายพวกนางที่มีเื่กันวันนี้ออกไปจากจวนทั้งหมด "ขายพวกนางที่มีเื่กันวันนี้ออกไปจากจวน อย่าให้ข้าเห็นหน้าอีก"
คนใช้ที่เกี่ยวข้องกับเื่ราวทรุดเข่าลงพื้นและร้องไห้โขกหัวขอโทษที่พูดจาเพ้อเจ้อ แต่อ๋องชิงไม่สนใจและเดินกลับเข้าไปในห้องตัวเอง สักพักซูอิ่งก็ตามเข้าไปในห้อง
รุ่งเช้า เสี่ยวเฉียววิ่งมาหาเฟยเฟยรีบรายงาน "คุณหนูเ้าคะ คนพวกนั้นที่ทะเลาะกับข้าเมื่อคืนถูกท่านอ๋องขายออกไปจนหมดแล้วเ้าค่ะ ท่านอ๋องใส่ใจคุณหนูจริงๆ นะเ้าคะ"
เฟยเฟยถอนหายใจกับความไร้เดียงสาของเสี่ยวเฉียวและบอกนางว่า "สำหรับข้าแล้ว คนรักของข้าต้องเป็ของข้าเพียงผู้เดียว หากต้องแบ่งปันแล้วข้าไม่รู้สึกว่ามีความหมายอะไร เพราะฉะนั้นท่านอ๋องกับตัวข้าเองก็เป็เช่นนั้น" นางพูดเบาๆ
เสี่ยวเฉียวทำหน้างง ๆ
เฟยเฟยนั่งเหม่ออยู่ที่เก้าอี้ สักพัก บ่าววิ่งมารายงานว่าอาจารย์เหวินมา เฟยเฟยรีบออกไปพบ และบอกให้เสี่ยวเฉียวเอาน้ำชาไปที่ศาลาในสวน อาจารย์เหวินยื่นกระดาษให้นาง บอกนางว่า "ข้าไม่สามารถเอาตัวจริงมาให้ท่านได้ แต่ข้าได้คัดลอกทั้งหมดลงในนี้แล้ว ท่านลองพิจารณาดูเถิด" เฟยเฟยรับมาอ่านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
นางนั่งเงียบๆ เพื่อทำความเข้าใจกับคดีอยู่ที่ศาลาอย่างเหม่อลอยใช้ความคิด อาจารย์เหวินมองดูนางด้วยสายตาอ่อนโยนรักใคร่ พลางคิดในใจว่า "ข้าจะทำทุกอย่างที่ข้าทำได้เพื่อช่วยเ้าและครอบครัวที่เ้ารัก"
ชิงอ๋องมองดูผ่านหน้าต่างห้องเขา ซูอิ่งเดินถือถ้วยยาเข้ามานั่งข้างๆ แล้วพูดขึ้นว่า "อาจารย์ของท่านพี่ฟางเฟย รูปงามปานภาพวาดนะท่านพี่เหยี่ยน" นางเรียกชิงอ๋องว่าท่านพี่เหยี่ยนตลอด
ชิงอ๋องถอนหายใจแล้วถามซูอิ่งว่า "การรักษาพิษของข้าใกล้เสร็จแล้วใช่ไหม ถ้านับเวลาก็รักษามาเกือบครึ่งเดือนแล้ว"
ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งเดือนก่อน ขณะที่ชิงอ๋องกำลังเดินทางกลับมาที่เมืองหลวง เขาควบม้าด้วยความเร่งรีบออกจากเมืองเป่ย ออกจากเมืองไม่นาน ถูกซุ่มโจมตีด้วยลูกดอกอาบยาพิษ อ๋องชิงพลาดโดนลูกดอกเข้าที่แขน มู่ชิงรีบพาท่านอ๋องควบม้ากลับเมืองเป่ย
โชคยังดีที่ท่านหมอหวังช่วยรักษาพิษได้ แต่การรักษาต้องรักษาต่อเนื่องครึ่งเดือน ท่านหมอเสนอให้อ๋องชิงพักอยู่เมืองเป่ยต่ออีกสักครึ่งเดือน ท่านหมอหวังกล่าวว่า “ท่านอ๋องก็อยู่ที่นี่ต่ออีกสักครึ่งเดือนเถิด”
แต่เขาคิดถึงเฟยเฟย และต้องกลับไปทำภารกิจสำคัญ จึงถามท่านหมอว่า
“ข้ามีภารกิจสำคัญที่ต้องกลับไปทำ”
ซูอิ่งหลานสาวท่านหมอหวังที่แอบฟังอยู่รีบวิ่งออกมา
แล้วพูดว่า “ข้าจะรักษาท่านอ๋องเองข้าอยากไปเรียนวิชาเพิ่มเติมที่เมืองหลวงพอดี”
อ๋องชิงเงียบไม่ได้ตอบว่าอะไร ท่านหมอหวังจึงขอคุยกับอ๋องชิงเป็การส่วนตัว
ท่านหมอกล่าว่า “ดูท่าหลานข้าจะชอบท่านอ๋อง หากท่านอ๋องไม่ถือสาช่วยรับนางเป็อนุได้หรือไม่”
อ๋องชิงปฏิเสธอย่างสุภาพ บอกว่า "ข้าได้ให้สัญญาไว้กับฮูหยินแล้วว่าชาตินี้จะไม่รับอนุ”
อ๋องชิงพูดเพิ่มเติมว่า “หากไม่มีทางเลือกจริง ๆ ข้าก็จะอยู่ต่อรักษาจนหายค่อยกลับไป" ท่านอ๋องกล่าว
แต่ใจของเขาอยากไปอยู่ข้างๆ นาง เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าจะเกิดเื่ขึ้น
ซูอิ่งเดินมาหาท่านหมอหวังแล้วบอกว่า
"ท่านปู่ข้าอยากไปเมืองหลวง ข้าอยากไปเรียนวิชาแพทย์เพิ่ม ข้าได้ยินว่าท่านหมอเหยาที่สำนักหมอหลวงเก่งกาจนัก ท่านให้ข้าไปเถิดระหว่างนั้นข้ายังช่วยรักษาท่านอ๋องได้ด้วย" นางโน้มน้าว
หมอหวังถอนหายใจแล้วกว่าว่า
"เ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่"
ซูอิ่งพยักหน้าตอบ
หมอหวังจึงเดินกลับไปบอกท่านอ๋องว่า “หากท่านอ๋อง้ากลับจริงๆ ซูอิ่งนางจะตามไปฝังเข็มให้ท่าน นางอยากไปเรียนวิชาเพิ่มเติมอยู่พอดี ถ้าไม่เป็การรบกวนจนเกินไปก็ขอให้ท่านอ๋องฝากฝังนางกับท่านหมอเหยา ที่สำนักหมอหลวงให้ทีเถิด” หมอหวังกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรงใจ
อ๋องชิงตอบรับ “ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย พรุ่งนี้จะออกเดินทางกลับเมืองหลวงทันที”
วิธีการรักษาพิษชนิดนี้ฝังเข็มทุกวันอย่างต่อเนื่องตอนยามจื่อ ทิ้งไว้ 2 ชั่วยาม ขณะฝังเข็มจะมีอาการเ็ปถึงกระดูก ทรมานอย่างมาก อ๋องชิงไม่อยากให้เฟยเฟยเห็นสภาพเขาแบบนั้นจึงตั้งใจจะบอกนางทีหลัง
2K
