"คิดจะฝังตระกูลมู่ของพวกข้าอย่างนั้นหรือ?"
"ฮ่าๆ"
มู่เสินฉวนหรี่ตามองอย่างดูแคลนท่าทางโอหัง "มดปลวกอย่างพวกเ้านะหรือ?"
สิ้นเสียง
เหล่าผู้ฝึกตนระดับตำหนักม่วงทั้งสามเดือดดาลขึ้นมาทันทีจิตสังหารพวยพุ่ง
หลี่หั่วก้าวออกมาข้างหน้าเรียกเอาหม้อขนาดมหึมาสีแดงฉานดุจโลหิตออกมา หม้อมีขนาดสูงหลายสิบจั้ง[1]บดบังท้องฟ้าไปครึ่งหนึ่ง
"น่าสนใจ"
"ไม่แปลกใจเลยที่ท่านอาจารย์ให้เราสองคนมาด้วย..."
"ดูเหมือนว่าถ้ำหลิงซูของเราจะสงบสุขมานานเกินไปแล้ว"
"ถึงขนาดผู้นำตระกูลเล็กๆ ยังกล้าโอหังถึงเพียงนี้!!"
มู่เสินฉวนกวาดตามองหม้อใบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเป็อาวุธวิเศษ มีประกายิญญาแ่เบาพันอยู่โดยรอบ และดูเหมือนใกล้จะกลายเป็อาวุธิญญาแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นตัวเขาก็ยังไม่สะทกสะท้าน กลับโบกมือไปทางมู่ชิงหยุนแล้วกล่าวว่า...
"เ้าเพิ่งทะลวงสู่ระดับตำหนักม่วงมาได้ไม่นาน ระดับขั้นยังไม่มั่นคง"
"ถอยออกไปก่อน ข้าคนเดียวสามารถรับมือกับพวกเขาได้"
"ฮะ?"
มู่ชิงหยุนมีสีหน้าตกตะลึงราวกับได้ยินผิดไป
ผู้ฝึกตนทั้งสามจากถ้ำหลิงซูล้วนมีพลังแข็งแกร่งแม้ฝ่ายตระกูลมู่จะระดมกำลังคนทั้งตระกูล ผลแพ้ชนะก็ยังยากจะคาดเดา
แต่ผู้นำตระกูลกลับบอกว่าจะรับมือกับสามคนนั้นเพียงคนเดียว
แบบนี้จะไม่ให้เขาใได้อย่างไร
"ผู้นำตระกูล..." มู่ชิงหยุนกำลังจะทัดทาน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยออกไป
มู่เสินฉวนก็ก้าวออกไปข้างหน้าก่อนแล้วพร้อมกับทิ้งคำพูดไว้ว่า "ระวังคลื่นพลังจากการต่อสู้ด้วย อย่าให้สมาชิกในตระกูลของเราได้รับาเ็เด็ดขาด"
สิ้นเสียงพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุขึ้น พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า
"อวดดี!"
หลี่หั่วเห็นมู่เสินฉวนกล้าลงมือก่อนก็รู้สึกเหมือนว่าฝ่ายตัวเองกำลังยิ่งถูกดูิ่มากขึ้นไปอีกความโกรธพุ่งพล่านขึ้นในใจ
เขาสะบัดมือปล่อยพลังปราณิญญา หม้อแดงฉานสั่นะเื เกิดเสียงดังกึกก้อง พุ่งเข้าไปหมายจะบดขยี้มู่เสินฉวน
มู่เสินฉวนหรี่ตาลงแต่ไม่ได้คิดหลบเลี่ยง ทะเลพลังปราณิญญาสีทองในร่างกายเดือดพล่านคลื่นพลังปราณิญญาโหมกระหน่ำ
เขากำหมัดแสงสีทองส่องประกายวาบ ก่อนจะปล่อยหมัดเข้าใส่หม้อแดงฉานอย่างรุนแรง
ตูม!
ตูม!
เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้าร่างกายของมู่เสินฉวนปะทะเข้ากับอาวุธวิเศษระดับสูง ปล่อยเสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง
และในอึดใจถัดมาสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงก็เกิดขึ้น
แสงสว่างของหม้อแดงฉานเริ่มจางหายไปอย่างรวดเร็วรอยร้าวปรากฏขึ้นทั่วทั้งหม้อ และในที่สุดก็ะเิออกเป็เสี่ยงๆกลายเป็เศษอาวุธวิเศษร่วงหล่นลงมา
"อะไรกัน!"
"หม้อเพลิงเทพของข้า!"
หลี่หั่วเบิกตากว้างกระอักเืออกมากองโต ใบหน้าซีดเผือด
หม้อใบนี้เขาใช้เวลาหล่อหลอมมานานนับร้อยปีใช้ทั้งโลหิต เพลิงเทพ และพลังจิตหล่อเลี้ยง จนใกล้จะกลายเป็อาวุธิญญาแล้ว
แต่ตอนนี้กลับถูกมู่เสินฉวนชกจนแตกเป็เสี่ยงๆ แถมทำให้เขาได้รับาเ็สาหัสไปด้วย
และไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น
หลิวหยุนและจื่อหยางเซียนที่อยู่ด้านหลังก็ตกตะลึงเช่นกัน พวกเขาอุทานออกมาเสียงดัง
"เป็ไปไม่ได้!"
"เขาสามารถทำลายอาวุธวิเศษระดับสูงด้วยมือเปล่าได้อย่างไร!"
ในขณะนี้สมาชิกตระกูลมู่จำนวนมากต่างโห่ร้องด้วยความยินดีดวงตาที่มองไปยังร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยความศรัทธา
นี่คือผู้นำตระกูลของพวกเขา
ไม่เกรงกลัวผู้ใดไร้เทียมทาน
"..."
"ใช้ร่างกายระดับตำหนักม่วงทำลายอาวุธวิเศษระดับสูง"
"คงไม่ด้อยไปกว่าร่างกายพิเศษบางชนิดเท่าไร"
"ผู้นำตระกูลมู่ ไม่ธรรมดาจริงๆ..."
ปรมาจารย์ิญญาตกตะลึงรีบห้ามมู่เฉินที่กำลังร่ายเวทมนตร์ลับ
"รอเดี๋ยว!"
"บางที อาจไม่ต้องให้เราสองคนศิษย์อาจารย์ลงมือแล้ว..."
มู่เฉินใรีบหยุดร่ายเวทมนตร์ มองไปยังเบื้องบนด้วยความสงสัย
"หม้อผุพังของเ้าน่ะ แค่หมัดเดียวของข้ายังรับไม่ได้"
"แบบนี้ยังกล้าเอามาอวดดี"
"ดูเหมือนว่าถ้ำหลิงซู ก็แค่สำนักฝึกตนไร้ค่าเท่านั้น"
มู่เสินฉวนแสยะยิ้มจากนั้นก็ไม่รอช้า พุ่งเข้าหาหลี่หั่วอย่างรวดเร็ว
เพียงพริบตาเดียวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย หมัดสีทองพุ่งออกไปอีกครั้งห่อหุ้มด้วยพลังปราณิญญาอันบ้าคลั่ง กระแทกเข้าใส่ร่างกายของอีกฝ่ายอย่างหนักหน่วง
"เ้ากล้าหรือ!"
หลิวหยุนและจื่อหยางเซียนใและโกรธจัดรีบปลดปล่อยพลังปราณิญญาของตนโดยเร็ว
แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งออกมาจากจุดตันเถียนตรงไปยังมู่เสินฉวน!
"แค่วิชาของเด็กน้อย!"
มู่เสินฉวนไม่สนใจหมัดสีทองยังคงพุ่งออกไปอย่างไม่ลดละ
ในสายตาที่หวาดกลัวของหลี่หั่วหมัดนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
"ไม่!"
เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังขึ้นก่อนจะเงียบหายไป
ร่างกายของหลี่หั่วถูกบดขยี้จนกลายเป็หมอกเืแม้แต่ตำหนักิญญาก็แตกสลายไปด้วย
ร่างกายและิญญาดับสูญ!
"หลี่หั่ว!"
หลิวหยุนและจื่อหยางเซียนร้องะโด้วยความโกรธและเสียใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ได้แต่มองดูสหายร่วมสำนักสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตา
ในขณะนี้พลังปราณิญญาอันแหลมคมหลายสิบสายที่พวกเขาร่วมกันปล่อยออกมา ก็กำลังพุ่งเข้าหามู่เสินฉวน
มู่เสินฉวนหรี่ตาลงพลังปราณิญญาแห่งความโกลาหลในร่างกายแผ่ซ่านออกมาปกคลุมร่าง ปล่อยแสงสว่างประหลาด
ในพริบตาเดียวก็กลืนกินพลังโจมตีเ่าั้จนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่ระลอกคลื่น
ด้วยระดับขั้นปัจจุบันของเขาการใช้พลังปราณิญญาแห่งความโกลาหลทำลายพลังโจมตีของผู้ฝึกตนระดับตำหนักม่วงสองสามคนนั้นมันง่ายดายยิ่ง...