You are my heart รักอีกครั้ง ก็ยังเป็นเธอ [อัพทุกวัน]

        ครอบครัวของเมอามีด้วยกัน 3 คน ประกอบด้วยคุณแม่ น้องชายและตัวเธอ
        คุณแม่ของเมอาอายุ 54 ปี สุขภาพโดยรวมแข็งแรง ไม่มีโรคประจำตัว คุณแม่ทำอาหารขาย โดยในช่วงเช้าจะขายอาหารเช้าที่ทานสะดวกสำหรับพนักงาน อาทิ แซนวิช ข้าวเหนียวหมูฝอย /หมูทอด และหากมีเวลาว่างเหลือตอนเย็นหรือวันหยุด คุณแม่จะทำอาหารจำพวกกับข้าวหรือของหวานไปขายที่ตลาดนัดใกล้กับหอพักที่อาศัยอยู่
        น้องชายของเมอาเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัย ช่วงนี้เริ่มสมัครงานกับบริษัท และอยู่ระหว่างรอเรียกสัมภาษณ์งาน จึงย้ายออกไปพักอยู่กับเพื่อนที่ต่างจังหวัด ทำให้ตอนนี้เมอาอยู่กับคุณแม่เพียงสองคน
        ไม่กี่เดือนก่อน เธอจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันหยุด คุณแม่กำลังเตรียมทำอาหาร อยู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงของอะไรสักอย่างตกพื้น จึงรีบเดินไปดู สภาพข้าวของที่ใช้เตรียมอาหารกระจัดกระจายเต็มพื้น และคุณแม่กำลังทรุดตัวลงไปนั่งยองๆ มือข้างหนึ่งยันพื้นและมืออีกข้างหนึ่งกุมท้องไว้
       "แม่เป็นอะไรไหม" เมอาตกใจเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดขาวของคุณแม่ รีบเดินไปประคองท่านให้ไปนั่งที่เก้าอี้
        "แม่...แค่ปวดท้อง...นิดหน่อย อีกประเดี๋ยว...ก็หายแล้ว" น้ำเสียงแม่กระท่อนกระแท่น
        เธอรู้สึกไม่ไว้วางใจกับท่าทางที่เห็น คุณแม่ไม่น่าจะปวดท้องแค่นิดหน่อยอย่างที่พูดออกมา "แม่กินยาหรือยังคะ"
        คุณแม่พยักหน้า ท่าทางอ่อนแรง ผิดกับท่าทียามปกติที่ค่อนข้างกระชับกระเฉง หน้าตาสดใส
        จนเมอารู้สึกใจหาย "ถ้ามันยังไม่ดีขึ้นไปโรงพยาบาลกันเถอะแม่ เดี๋ยวหนูไปเป็นเพื่อน วันนี้หนูก็ว่างอยู่..." 
        คุณแม่ส่ายหน้าดื้อดึง "แม่ว่าอีกสักพักคงดีขึ้น"  
        ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที หญิงสาวสังเกตเห็นคุณแม่นั่งตัวงอมากกว่าเดิม สีหน้าคุณแม่ย่ำแย่ลง ใบหน้าที่แต่เดิมซีดเซียวอยู่แล้วกลับซีดหนักขึ้นไปอีก มือทั้งสองข้างของคุณแม่สั่นน้อยๆ ยังคงกุมที่ท้องอยู่ไม่ห่าง 
        "เดี๋ยวหนูเรียกรถให้มารับนะคะ"  
        "ไม่ๆ เดี๋ยวแม่...จะเดินไป...โรงพยาบาลเอง ห่างแค่ป้ายรถเมล์เดียว" แม่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและติดขัด 
        "แม่เรียกรถมารับเถอะนะ ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนก็น่าจะลื่น แล้วยังต้องข้ามถนนอีกมันอันตรายนะ ใกล้ๆ แค่นี้เอง ค่ารถไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ ที่สำคัญแม่อย่าลืมว่าหนูมีตังค์" เมอาเชิดหน้า และยกมือขึ้นมาตบหน้าอกตัวเองเบาๆ แสดงท่าทีตลกเพื่อให้แม่หายเครียด
        หญิงสาวเข้าใจถึงอาการดื้อเงียบของแม่ คงกลัวว่าจะต้องเสียค่าใช้จ่ายรักษาตัวที่เยอะจนกระทบต่อสถานะการเงินครอบครัว จึงพยายามบอกว่าไม่เป็นอะไร อาการไม่หนัก 
        ลึกๆ แล้วเธอก็รู้สึกเจ็บปวดเหมือนกันที่ไม่สามารถพาแม่เข้าโรงพยาบาลเอกชนดีๆ ได้ เธอหมายมั่นว่าสักวันจะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวดีกว่านี้
        และตั้งแต่ตอนนั้นมาหญิงสาวก็เริ่มกังวลว่ารายได้จากงานประจำที่บริษัทการเงิน อาจจะไม่เพียงพอค่ารักษาพยาบาลของคุณแม่ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต จึงคิดหารายได้เสริมมาช่วยแบ่งเบา 
        เมอาเริ่มมองหางานเสริมที่สามารถทำได้ในวันหยุดเท่านั้น จะได้ไม่กระทบกับเวลาทำงานหลัก        ตอนแรกคิดจะหางานแปลภาษามาทำ เนื่องจากเป็นงานที่แทบจะไม่ต้องเดินทางและไม่ต้องเสียเงินซื้ออุปกรณ์เพิ่ม อีกทั้งเธอยังสามารถเริ่มได้ทันทีโดยไม่ต้องอบรม หรือฝึกทักษะใดๆ เพิ่มเติม เหมาะกับคนที่ต้องการรายได้แบบเร่งด่วน
       
***
                โรงพยาบาล พัชรประชาเวช (PP Hospital)   
        "ขอโทษนะคะ จะไปอาคารกลาง แผนกบุคคล จากตรงนี้ต้องไปทางไหนต่อคะ" เมอากำลังสอบถามทางที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์
        "มาสัมภาษณ์ล่ามใช่ไหมคะ" 
        "ใช่ค่ะ"
        "จากตรงนี้เดินตรงไปจนสุดทางแล้วเลี้ยวซ้ายจะเจออาคารกลางค่ะ"               เมื่อไม่กี่วันก่อนหญิงสาวบังเอิญแวะมาทำธุระแถวโรงพยาบาลแห่งนี้ และได้เห็นบอร์ดประชาสัมพันธ์ข่าวสารโรงพยาบาลกำลังเปิดรับสมัครล่ามโรงพยาบาลหลายอัตรา
        เมอาที่กำลังมองหางานพิเศษจึงรู้สึกสนใจ และได้โทรไปสอบถามรายละเอียดงาน รวมทั้งข้อมูลอื่นๆ ทำให้รู้ว่าปัจจุบันโรงพยาบาลนี้อยู่ระหว่างขยายธุรกิจ ,ขยายสาขา เพื่อรองรับคนไข้ชาวต่างชาติมากขึ้น โดยจะเน้นในกลุ่มประเทศอาเซียนเป็นหลัก จากการขยายธุรกิจดังกล่าวทำให้ต้องเตรียมความพร้อมด้านระบบ และบุคลากรควบคู่กัน
        ช่างเป็นเรื่องบังเอิญอย่างเหลือเชื่อ ที่เธอกำลังต้องการหางานพาร์ทไทม์ และทางโรงพยาบาลก็เปิดรับสมัครล่ามอยู่พอดี
        สาบานได้ว่าทุกอย่างคือเรื่องบังเอิญ!
        แต่...ได้โปรดอย่าถามว่าวันก่อนเธอเดินเข้ามาทำอะไรที่โรงพยาบาลแห่งนี้ สรุปเป็นว่าทุกอย่างคือเรื่องบังเอิญทั้งสิ้น!