เสียงร้องไห้คร่ำครวญหายไปเมื่ออนุเซิ่งและจิ่งอันถูกนำออกไปจากโถงใหญ่ของเรือน เหวินจูได้นำกล่องใส่ขลุ่ยหยกขาวมามอบให้จิ่งอัน หญิงสาวหยิบกล่องไม้ที่แกะสลักอย่างประณีตเปิดออกดู พบขลุ่ยหยกขาวงดงามอยู่หนึ่งเลาก่อนจะยื่นให้เสนาบดีจิ่งชื่นชมความสวยงาม
“ช่างงดงามจริง ๆ”
“ขอบพระทัยอ๋องสี่ที่เป็ธุระนำของพระราชทานมามอบให้เพคะ”
จิ่งอันยิ้มก่อนจะคำนับขอบพระทัยอ๋องสี่ที่มาช่วยนางได้ทันเวลา มิเช่นนั้นแล้วเื่คงจะวุ่นวายไม่น้อย ชายหนุ่มยิ้ม ๆ
“จริงสิ เหวินจู”
บ่าวรับใช้คนสนิทได้ยื่นซองบางอย่างให้แก่เสนาบดีจิ่ง
“นี่คือ”
“เราได้นำวันเดือนปีเกิดของเราและอันอันไปดูฤกษ์ยามแล้ว วันที่เก้าเดือนเก้าเหมาะแก่การสมรส”
“นั่นหมายความว่าเดือนหน้าอันอัน ทำไมช่างรวดเร็วถึงเพียงนี้”
“ท่านเสนาบดีจะว่าเร็วก็คงไม่ถูกต้องนัก เพราะั้แ่ที่องค์ฮ่องเต้ทรงมีราชโองการนี่ก็ผ่านมานานไม่น้อย ไม่ทราบว่าท่านเสนาบดีจิ่งมีเหตุขัดข้องประการใดหรือไม่”
“ปะ เปล่าพะยะค่ะ”
“เช่นนั้นแล้ววันนี้ข้าคงต้องขอตัว”
อ๋องสี่เอ่ยลาเสนาบดีจิ่งทันที
“อันอัน เ้าเดินไปส่งท่านอ๋องสี่ทีเถอะ พ่อมีเื่ต้องปรึกษากันอีกนิดหน่อย”
“เ้าค่ะท่านพ่อ”
จิ่งอันรับคำก่อนจะเดินไปจับมืออ๋องสี่เพื่อพาไปส่งยังรถม้าที่จอดรออยู่หน้าจวน
"เ้ายังเจ็บแก้มอยู่หรือไม่"
"หม่อมฉันไม่เป็ไรเพคะ"
"เวลาเ้าอยู่กับเรา เราชอบที่เ้าเรียกตัวเองว่าน้องมากกว่านะ"
"น้องไม่เป็อะไรแล้วเ้าค่ะท่านพี่"
"อื่มมม เช่นนี้สิเมียรักของข้า"
ชายหนุ่มกระชับมือหญิงสาวที่เขาจับไว้ให้แน่นยิ่งขึ้นแต่มิได้แน่นจนหญิงสาวรู้สึกเ็ปและอึดอัด แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจมากกว่า 'อันอัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เ้าจะยังมีข้าเสมอนะ' หญิงสาวส่งชายหนุ่มถึงรถม้า เหวินจูได้พาอ๋องสี่ขึ้นรถม้าไปก่อนจะขับหายไปตามทางที่คดเคี้ยวนั้น
"เหวินจู"
"ขอรับท่านอ๋อง"
"กลับไปเ้าไปเตรียมสินสอดทุกอย่างให้เรียบร้อย อย่าให้พระชายาของข้าต้องน้อยหน้าผู้ใดเข้าใจหรือไม่"
"ขอรับ"
เหวินจูยิ้มให้กับตัวเองที่เห็นเซียวมู่หรงเ้านายตนกระตือรือร้นที่จะรับพระชายาเข้าจวน
โถงใหญ่ของจวนจิ่งตอนนี้มีเพียงเสนาบดีจิ่ง อนุเฟิงและอนุเป้าเท่านั้นที่ยังคงอยู่ด้านใน บุรุษผู้มากอายุนั่งครุ่นคิดว่าจะทำเช่นใดต่อไปดี
"ท่านพี่ เื่รั่วเอ๋อนั้นท่านคงจะทำสิ่งใดมิได้ คงได้แต่รอฝ่ายท่านอ๋องหุ้ยส่งแม่สื่อมาคุยด้วยเท่านั้น มิเช่นนั้น..."
"อื่มมม ข้ารู้แล้ว เช่นนั้นเื่สินเดิมของอันอัน ข้าให้พวกเ้าจัดการเพิ่มให้นางด้วย อย่าให้น้อยหน้าผู้ใดเข้าใจหรือไม่"
"เ้าค่ะท่านพี่"
จอกเหล้ากระเด็นกระทบข้างฝาแตกกระจายบนพื้น บุรุษในชุดสีดำนั่งหน้าบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจที่ตอนนี้เขากลับถูกมัดมือชกกับคุณหนูรองจิ่ง
"เ้าจะขว้างจอกจนหมดจวนก็มิได้ทำให้อะไรดีขึ้น ตอนนี้ผู้คนในเมืองต่างบอกว่าเด็กคนนั้น้าเ้าถึงกับทำเื่น่าอายเช่นนั้นลงไป"
"เช่นนี้แล้วเสด็จแม่จะให้ข้าทำเช่นใด"
พระสนมฮั่วในอดีตฮ่องเต้เดินมานั่งข้างบุตรชายก่อนจะตบไหล่ชายหนุ่มเบา ๆ
"ในเมื่อนาง้าเ้าถึงเพียงนั้น เ้าก็รับนางมาเป็ภรรยาเสียสิ"
"แต่ข้ามิได้้านาง ข้า้าพี่สาวของนาง"
"เช่นนั้นก็ให้นางได้ลิ้มรสการเป็พระชายารองเสียสิ ส่วนพี่สาวของนางนั้นนางได้รับราชโองการสมรสจากองค์ฮ่องเต้คงยากยิ่งที่เ้าจะแก้ไขได้ ยกเว้นเสียแต่..."
หญิงมากอายุทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มที่รู้สึกหงุดหงิดอยู่กลับหูผึ่งรีบหันหลังมาบีบนวดมือของมารดาอย่างเอาใจ
"ข้าได้ยินมาว่าวันที่เก้าเดือนเก้าจะเป็วันมงคลของคนทั้งคู่ หากเ้าสามารถจัดการนางได้ก่อนวันนั้น งานมงคลที่จะเกิดขึ้นย่อมกลายเป็งานของเ้าอย่างแน่นอน ส่วนเื่จะจัดการอย่างไรนั้นข้าคงไม่ต้องสอนเ้าใช่หรือไม่"
ชายหนุ่มกอดมารดาของตนอย่างเอาใจ
"เสด็จแม่ของข้าช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก ตอนนี้คงจะมีเพียงแค่เร่ื่องผู้หญิงคนนั้นที่ข้าจะต้องรีบจัดการให้เสร็จ ๆ ไป"
"เื่นั้นเ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการให้เ้าเอง"
"ขอบพระทัยท่านแม่"
ชายหนุ่มยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ ไม่มีสิ่งใดที่เขา้าแล้วเขาจะไม่สามารถได้มาเป็ของตนเอง ไม่ว่าของชิ้นนั้นจะเป็ของผู้ใดก็ตาม ยกเว้นเสียจากขององค์ฮ่องเต้และฮองเฮาเท่าทั้น
1K
