วิวาห์ดุษฎี

        “ขอโทษนะครับ แถวนี้มีเหล้ากลั่น ที่ชาวบ้านทำกันเองรสชาติหาที่ติไม่ได้ มีผลิตเป็๲สินค้าวางจำหน่ายให้นักท่องเที่ยวด้วย ซึ่งถูกกฎหมาย ทางเราอยากให้คุณลองชิมดู” พนักงานชายรินน้ำสีใสให้ชายหนุ่มใส่แก้ว แล้วยื่นให้อย่างนอบน้อม ชานนท์ไม่ได้ปฏิเสธเขารับมาแล้วลองดมดู ก่อนจะทำหน้าเหยแกแล้วเบี่ยงจมูกออก เพราะกลิ่นแรงกว่าที่คิดไว้มาก เมื่อตั้งสติได้จึงค่อยๆ ยกชิมดู ปรากฏว่ารสชาติไม่เลวร้ายนัก เพียงแต่ว่าแรงกว่าที่เคยกินเท่านั้น

        “ทานได้ไหมครับ” ชานนท์พยักหน้า ก่อนที่พนักงานจะวางขวดพร้อมแก้วไว้ให้ แล้วปล่อยให้เขาดื่มด่ำกับรสแอลกอฮอล์พร้อมบรรยากาศแสนสบาย สายลมอ่อนพัดมาปะทะกาย

        “พี่เอาเหล้ากลั่นไปให้คุณชานนท์ดื่มแบบนั้น เดี๋ยวก็ได้เมาตายพอดี พี่ก็รู้มันแรงแค่ไหน นี่ถ้ารู้ถึงหูคุณราเชนทร์พี่โดนหนักแน่ อะไรทำให้พี่คิดพิเรนทร์แบบนั้น” พนักงานสาวผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เดินเข้ามาท้วงอย่างไม่เห็นด้วย สีหน้ากังวลหันมองชานนท์เป็๲ระยะ

        “คุณชานนท์ออกข่าวไม่เว้นแต่ละวัน ถ้าเขาเกิดชอบเหล้ากลั่นของเราขึ้นมา จะเป็๞ผลพลอยได้ในการโปรโมต อีกอย่าง หากรู้ถึงหูคุณราเชนทร์ พวกเธอก็แก้ต่างไปสิ ว่าพี่ไม่ได้อยู่ตอนประชุมด้วย พี่ไม่รู้พี่ไม่ได้ตั้งใจ”

        “โห พี่ก็พูดง่ายเนอะ” หญิงสาวยังคงแย้ง

        “นี่ หันมองตรงไป” ชายหนุ่มจับหน้าหญิงสาวหันตรงไปยังชานนท์ ที่ยกเหล้ากลั่นดื่มโดยไม่รังเกียจแม้แต่น้อย

        “ถ้าคุณชานนท์ชอบ ครอบครัวพวกเราก็จะมีอาชีพที่ดีขึ้น ครอบครัวเธอก็อยู่ในกลุ่มวิสาหกิจนี้ เธอน่าจะรู้ดี ขัดคำสั่งคุณราเชนทร์นิดหน่อย ไม่เห็นจะเป็๲ไรไป” พนักงานสาวนิ่งเงียบไม่ต่อต้าน เมื่อเห็นว่าพนักงานหนุ่มพูดมีเหตุผลอยู่บ้าง

หนูนาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีไข้หนาวสั่นขึ้นมา เธอรีบอาบน้ำแล้วควานหายาในกระเป๋าใส่ปากแล้วดื่มน้ำตาม เอนกายนอนพักอย่างไร้เรี่ยวแรง หลับไปได้เพียงครึ่งคืนเท่านั้น รู้สึกได้ว่ามีมือหนาของใครบางคนมาจับที่ใบหน้า ๱ั๣๵ั๱ได้ถึงลมหายใจรัวถี่ที่อยู่ข้างแก้ม ก่อนกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่ว

        “คุณชานนท์” หนูนาเบิกตากว้างขยับกายเตรียมลุกขึ้น แต่ร่างแข็งแรงกดเธอไว้ดังเดิม ภายใต้ความมืดมิด

        “วิภา ทำไมวันนี้คุณตัวเล็กจัง” ชานนท์พูดคล้ายกับไร้สติ คิดว่าเธอเป็๞หญิงอื่น

        “คุณชานนท์คะ นี่ฉันเองค่ะ ไม่ใช่คุณวิ...” จูบอันเร่าร้อนประกบดูดดื่มไม่ปล่อยให้เธอพูดจบ ร่างบางพยายามดันตัวเขาออก ทว่าแรงที่มีอย่างน้อยนิด ประกอบด้วยพิษไข้ไม่สามารถทำอะไรคนตัวใหญ่ได้เลย มือหนาเริ่มคืบคลานล่วงล้ำเข้าไปปลดเสื้อตัวเล็กด้านในออก ในขณะที่มือน้อยๆ ปัดป้อง และพยายามเรียกสติสามี