“ที่รัก ทำงานวันนี้เป็อย่างไรบ้าง? เหนื่อยไหม?”รินรีบเดินเข้าไปทักทายชายหนุ่มที่พึ่งกลับมาจากทำงาน เธอไม่ลืมที่จะส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เขาทางด้านชายหนุ่มหยุดชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบเธอไปตามมารยาท
“นิดหน่อย”เขาตอบโดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ ร่างสูงใหญ่เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วทำให้รินต้องรีบพูดไล่หลังเขาไปก่อนที่ชายหนุ่มจะปิดประตูเสียก่อน
“อย่าลืมมาทานแกงเขียวหวานนะคะฉันทำไว้หม้อใหญ่เลย” มีเพียงเสียงปิดประตูจากเขาเป็คำตอบ รินยืนเหม่อลอยอยู่หน้าประตูห้องของเขารอยยิ้มหวานเจื่อนลงชัดเจนแต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับฝืนยิ้มออกมาอีกครั้งให้ตัวเองก่อนจะเดินตรงไปยังห้องครัว เพื่อเตรียมอาหารที่เธออุตส่าห์ทำไว้ด้วยความตั้งใจ
่เวลาประมาณหนึ่งทุ่มรินที่กำลังนั่งเหม่อไปเรื่อยเปื่อยในห้องครัวถึงกับต้องดีดตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกับแววตาเป็ประกายด้วยความดีใจเมื่อชายหนุ่มร่วมบ้านที่เธอรออยู่เดินเข้ามา สงสัยเขาคงฝืนความหิวไม่ไหว
“เชิญนั่งก่อนนะคะเดี๋ยวฉันตักกับข้าวให้” หญิงสาวเลื่อนเก้าอี้ให้เขา ก่อนจะเดินไปเตรียมอาหารด้วยท่าทางกระตือรือร้น
แกงเขียวหวานร้อนๆถ้วยใหญ่ วางคู่กับจานไข่เจียวกลิ่นหอมน่าทาน รินวางจานข้าวสวยตรงหน้าเขาอย่างนุ่มนวลก่อนจะย้ายตัวเองไปนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอตักแกงและไข่เจียวให้เขาพร้อมกับส่งรอยยิ้มบางๆให้
“ฉันทำสุดฝีมือเลยทานให้อร่อยนะคะ” รินมองเขาด้วยสายตาที่เธอคิดว่า ดูอบอุ่นที่สุดให้เขาทางด้านชายหนุ่มพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย พร้อมกับตักอาหารเข้าปาก
“อร่อยดีขอบคุณ” อีธานบอกเธอเสียงเรียบพลางเคี้ยวอาหารช้าๆ
“วัตถุดิบพวกนี้ฉันออกไปซื้อเอง เงินฉันเอง สบายใจได้ค่ะ”เธอเล่าให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยไม่ได้แอบแฝงความประชดประชันอะไร สำหรับรินแล้ว...บางอย่างมันก็ต้องลงทุนบ้างเพื่ออนาคตที่ดี
“ผมไม่ได้ซีเรียสเื่เงินหรอกนะแต่ติดตรงที่...” อีธานเงียบไป สีหน้าของเขาดูคร่ำเครียดขึ้นมาทันใด
“ติดเื่อะไรเหรอคะ?”รินขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอถึงกับกลั้นหายใจจดจ่อรอคำตอบจากเขา
“ไม่มีอะไรหรอกผะ...ผมแค่ไม่อยากรบกวนคุณ” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเลยน้อย ก่อนจะกลับไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อ
“อะ...อ๋อไม่เป็ไร!ฉันว่างอยู่พอดี คุณไม่รบกวนฉันหรอกค่ะ” รินโบกมือไปมาพลางหัวเราะแห้งๆนึกว่าเื่อะไร ดูเขาทำหน้าเคร่งเครียดเสียจนเธออดคิดลบไม่ได้ ถึงแม้หญิงสาวจะแสดงท่าทีผ่อนคลายระหว่างมื้ออาหารเพียงใดก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า บรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งสองนั้นน่ากระอักกระอ่วนจนดูอึดอัดไปหมด
ชีวิตประจำวันของรินยังคงเฉกเช่นเดิมติดต่อกันมาหลายวัน เนื่องจากเธอมาที่นี่ด้วยวีซ่าท่องเที่ยวไม่สามารถทำงานหาเงินได้ ตอนนี้สิ่งที่หญิงสาวทำได้มีเพียงการทำงานบ้านแบ่งเบาภาระภายในบ้านให้ชายหนุ่มระหว่างที่เขาออกไปทำงาน หวังจะแสดงให้เขาได้เห็นถึงความใส่ใจของตนแต่ดูเหมือนว่า สิ่งที่เธอทุ่มแรงกายแรงใจทั้งหมดลงไปนั้นเหมือนจะไม่ได้อะไรกลับมาเลย อีธานยังคงหลีกเลี่ยงที่จะเจอหน้าเธอ ่หลังมานี้เขาไม่มาทานอาหารเย็นที่บ้านด้วยซ้ำ กลับบ้านดึกทุกวันวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ออกไปเที่ยวคนเดียว
แน่นอนว่าจิตใจของรินดูจะห่อเหี่ยวลงทุกวัน เธอไม่มีความสุขเลยหญิงสาวคิดทบทวนอยู่กับตนเองหลายครั้งว่า สิ่งที่ตนทำอยู่นี้มันคุ้มหรือไม่? ทำแล้วได้อะไรกลับมาบ้าง?เหมือนเธอได้หว่านเมล็ดพืชไปโดยที่ไม่รู้ว่า เธอหว่านมันลงบนดินที่เป็กรดเสียอย่างนั้นแต่ว่า รินยังไม่อยากกลับไปประเทศบ้านเกิดของตนเอง หญิงสาวอุตส่าห์เสียเงินเสียงานเพื่อมาที่นี่ จะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปก็กระไรอยู่ เธอยังไม่อยากยอมพ่ายแพ้ราบคาบกลับไปความคิดอันว้าวุ่นสับสนตีกันไปมาอยู่เช่นนี้ทุกวัน สะสมจนกลายเป็ความอึดอัดคับข้องอยู่ในอกจนอยากระบายออกมาวันนี้รินจึงได้ตัดสินใจใช้แผนขั้นไม้ตายเพื่อที่จะมัดใจชายหนุ่มให้ได้เธอไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว...นอกจากสิ่งนั้น
เสียงของรถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดในโรงจอดรถพาให้รินกุลีกุจอเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้านยืนรอด้วยหัวใจที่กำลังเต้นถี่รัวขึ้นมากะทันหันจนหญิงสาวต้องกุมอกเอาไว้เธอผ่อนลมหายใจเข้าออกยาวๆ เพื่อคงสติของตนเองพลางท่องในใจซ้ำๆ ว่า เราทำได้อยู่แล้ว!
อีธานที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยกับการปรากฏตัวของหญิงสาวตรงหน้าเขากวาดสายตามองดูเธอั้แ่ศีรษะลงมาจรดปลายเท้า คิ้วหนาขมวดมุ่นเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องแต่งตัวเช่นนี้
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะที่รักเป็อย่างไรบ้าง เหนื่อยไหม หืม?”รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เธอคิดว่ายั่วยวนที่สุดพลางก้าวเท้าเดินเข้าไปประชิดตัวเขา มือเรียวยกขึ้นมาลูบไล้แผงอกหนาอย่างอ้อยอิ่งเย้ายวนก่อนจะปลดกระดุมให้เขาทีละเม็ด ทีละเม็ด
“คุณจะทำอะไร?”เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก เสียงสูดหายใจเข้าออกลึกจากร่างกำยำพาให้หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างชอบใจ
“ฉันก็แค่อยากให้คุณผ่อนคลาย...”รินบอกเขาเสียงแ่ก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตของเขาออกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้ออันแข็งแรงบึกบึน มือเรียวบางนำพามือหนาให้มาลูบไล้เต้าทรวงเต่งตึงเชิญชวนให้เขาสำรวจร่างกายของเธอผ่านอาภรณ์ตัวบาง
ดวงหน้าคมแหงนเงยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเหยเกจากอารมณ์วาบหวามดวงตาสีฟ้าของเขาดูเข้มข้นขึ้นจับจ้องมายังเธอไม่วางตา หญิงสาวที่กำลังดำดิ่งด้วยอารมณ์เดียวกันไม่รอช้ายืดตัวมอบจุมพิตให้เขาด้วยท่าทีเร่งร้อนแฝงไปด้วยความเงอะงะเพราะไร้ประสบการณ์ แต่รินมาไกลเกินกว่าจะยกเลิกกลางคันได้แล้ว
ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะมอบความพิศวาสไม่ทันใจเขา ลิ้นร้อนล้วงเข้ามาลุกล้ำจนเธอแทบหายใจไม่ทันเขาดันร่างบางจนแผ่นหลังเธอกระแทกกับผนังเบาๆ
“...ผมไม่ปฏิเสธก็แล้วกัน”อีธานกระซิบข้างหูเสียงกระเส่าพาให้เธอขนลุกชูชันทั่วสรรพางค์กาย ดวงตาพริ้มปรือจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าไม่วางตาพร้อมกับส่งยิ้มยั่วเย้าให้เขาคืนนั้นจึงได้จบลงด้วยการมอบความวาบหวามให้กันและกัน...
หลังจากสิ้นสุดบทเพลงพิศวาสระหว่างหนุ่มสาวได้เพียงไม่นานสีหน้าของอีธานกลับมาเรียบเฉยไร้อารมณ์ ร่างกำยำเปลือยเปล่าลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเงียบๆหลังจากที่ประตูห้องน้ำถูกปิดลง หญิงสาวที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงค่อยๆดันร่างกายตัวเองลุกขึ้นนั่งโดยฝืนความเ็ปบริเวณส่วนสำคัญนั้นเอาไว้นี่น่ะหรือความเจ็บจากการมีครั้งแรกซึ่งยังคงตราตรึงอยู่ตรงนั้นไม่หาย รินลุกขึ้นยืนก้มตัวหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้นมาสวมใส่ลวกๆแล้วนั่งรอชายหนุ่มอยู่บนเตียง ดวงหน้าสวยคมเผยรอยยิ้มบางๆ อย่างไม่รู้ตัว เมื่อเธอนึกถึงเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านไปสดๆร้อนๆ
ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงกำยำของชายหนุ่มโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบเอาไว้อย่างิ่เหม่อีธานมองมายังหญิงสาวที่นั่งยิ้มอยู่บนเตียงเพียงแวบเดียวก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้มาสวมใส่ภายใต้สีหน้าเ็า
“ผมจะเข้านอนแล้ว”เขาเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
“คะ?”รินหันไปมองเขาด้วยความงุนงง
“ได้เวลากลับห้องคุณแล้ว”น้ำเสียงของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง หลังจากพูดจบ ร่างสูงใหญ่ย้ายตัวลงไปนอนบนเตียงห่มผ้าหันหลังให้เธอไม่ได้สนใจสีหน้าตะลึงงันของหญิงสาวแม้แต่น้อย
รินได้แต่อ้าปากค้างพูดไม่ออกรู้สึกหน้าชาอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินออกจากห้องเขาไปเงียบๆ
รินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตัวเองก่อนจะปล่อยโฮออกมาแบบกลั้นไม่อยู่ทำไม? ทำไมถึงกลายเป็แบบนี้?เธอถูกผู้ชายไล่ตะเพิดออกจากห้องหลังจากพึ่งมีอะไรกันไปอย่างนั้นหรือ?แบบนี้หมายความว่าอย่างไร? หญิงสาวยังคงตกตะลึงไม่หาย ที่เธอทำไปคือเปล่าประโยชน์อย่างนั้นหรือความคิดฟุ้งซ่านต่างๆ นาๆ วนเวียนเข้ามาในหัวของเธอไม่หยุดจนเธอรู้สึกอ่อนล้าแล้วหลับไป
ั้แ่เหตุการณ์คืนนั้นมาดูเหมือนว่าสถานการณ์ของชายหนุ่มจะแย่ยิ่งกว่าเดิมเขาไม่พูดกับเธอเลยสักคำเดียวแม้ว่าเธอจะเป็คนชวนคุย ท่าทางของอีธานดูระมัดระวังตัวยิ่งกว่าเดิมโดยเฉพาะท่าทีหลีกเลี่ยงไม่ให้ตนเองััถูกตัวเธอเขาพยายามยืนห่างจากเธอทุกครั้งที่ทำได้ราวกับหญิงสาวเป็เชื้อโรคสกปรกนั่นทำให้รินยิ้มหยันกับตัวเองด้วยหัวใจอันแตกสลาย แผนการเอาตัวเข้าแลกของเธอล้มเหลวไม่มีชิ้นดีแถมยังทำให้สถานการณ์แย่ยิ่งกว่าเดิม ความมั่นใจของเธอไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว ไม่เหลือแม้กระทั่งความรู้สึกมีคุณค่าในตัวเอง...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
สงสารรินง่า เคยเป็กันไหมคะ? กับความรู้สึกไม่มีค่า ไม่มีตัวตนจนไม่รู้ว่าจะเอาตนเองไปอยู่ที่ไหน มันเจ็บมากเลยเนอะ
ครอยากอ่านต่อเร็วๆตอนนี้มีอีบุ๊ควางขายแล้วนะจ๊ะ ใน Meb ราคาเพียง 65 บาทเท่านั้น!! นิยายดี ราคาจับต้องได้ไม่มีที่ไหนอีกแล้วนะเธอ อิๆ อย่าลืมไปอุดหนุนกันเยอะๆ นะคะ รัก
125
