หลังจากหลงเทียนเฟย (龙天非) ตัดสินใจสังเคราะห์ทักษะเพื่อรับมือกับความน่าเหนื่อยหน่ายในอนาคต เขาก็ใช้เวลาในวันต่อมาไปกับการนอนพักฟื้นอย่างเต็มที่ จนกระทั่งร่างกายกลับมามีเรี่ยวแรงดังเดิม ‘กายาพฤกษาสันติ (草木宁静之体)’ และ ‘กายาต้านทานความร้อน (抗热之体)’ ทำงานร่วมกันได้อย่างยอดเยี่ยม
ในยามบ่ายของวันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้เอนหลังตัวโปรด อาเป่าก็นำผลไม้ล้างปากเข้ามา เป็ ‘ลูกท้อหยกขาว’ พันธุ์หายากที่ส่งตรงมาจากแดนใต้ ผิวของมันขาวนวลราวกับหยกเนื้อดี ส่งกลิ่นหอมหวานชื่นใจ
หลงเทียนเฟยหยิบลูกท้อขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย...การปอกเปลือกผลไม้ช่างเป็เื่ที่น่าเหนื่อยหน่ายและสิ้นเปลืองแรงกายเสียจริง
'ปัญหานี้...ต้องมีวิธีแก้ที่สง่างามกว่าการใช้มีดแน่ๆ’ เขาครุ่นคิดพลางเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาในห้วงความคิด ‘ข้า้าบางสิ่งที่มี “ความคม”'
สายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นมีดเล่มเก่าที่ขึ้นสนิมเล็กน้อยวางอยู่บนโต๊ะหนังสือ
'ในเมื่อระบบสามารถสกัดแก่นแท้จากสิ่งมีชีวิตได้...จะสามารถสกัด “หลักการ (原理)” แห่งความคมจากโลหะได้หรือไม่?'
ความคิดที่ดูแปลกประหลาดนี้ทำให้ดวงตาที่ดูซื่อตรงของเขาเป็ประกายวาบ เขาลองเพ่งสมาธิไปที่มึดเล่มนั้นแล้วออกคำสั่งในใจ
"สกัด 'แก่นแท้แห่งความคม'"
[ ตรวจพบเป้าหมาย: มีดเหล็กกล้า (คุณภาพต่ำ, เสื่อมสภาพ) ]
[ กำลังวิเคราะห์...สามารถสกัด ‘แก่นแท้แห่งความคม (ธุลี)’ ได้ ]
[ คำชี้แนะ (指点): คุณภาพของวัตถุดิบต่ำมาก อาจส่งผลต่อประสิทธิภาพของผลลัพธ์ ]
‘ใช้ได้จริงรึ!’ หลงเทียนเฟยรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง "ยืนยันการสกัด"
[ วัตถุดิบใหม่ที่ได้รับ: แก่นแท้แห่งความคม (ธุลี) x 1 ]
'เอาล่ะ...' เขาจินตนาการถึงภาพการใช้ปลายนิ้วกรีดปอกเปลือกผลไม้ได้อย่างง่ายดาย
"สังเคราะห์ 'แก่นแท้แห่งความคม' เข้ากับ 'พลังปราณในกาย' โดยเน้นการสำแดงผลผ่านปลายนิ้วชี้"
[ กำลังคำนวณเส้นทางการสังเคราะห์... ]
[ เค้าลาง (迹象): ความเข้ากันได้ของวัตถุดิบต่ำ อาจเกิดผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด ]
[ ท่าน้าดำเนินการต่อหรือไม่? ]
"ดำเนินการ"
[ การสังเคราะห์เสร็จสิ้น ]
[ การกลายพันธุ์เกิดขึ้น! ]
[ ได้รับทักษะใช้งาน: ดัชนีพฤกษาตัดเฉือน (草木切割指) (ขั้นต้น) ]
‘การกลายพันธุ์?’ หลงเทียนเฟยเลิกคิ้วขึ้น เขาลองตรวจสอบรายละเอียดของทักษะใหม่
[ ดัชนีพฤกษาตัดเฉือน (草木切割指) (ขั้นต้น): การรวมกันของแก่นแท้แห่งความคมและพลังปราณที่มีคุณสมบัติของพฤกษา ทำให้ผู้ใช้สามารถรวบรวม ไอพลัง (气息) ไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อเกิดเป็ใบมีดพลังปราณที่มองไม่เห็นซึ่งมีความคมเป็พิเศษต่อวัตถุที่มีต้นกำเนิดจากพืช แต่มีประสิทธิภาพลดลงอย่างมากเมื่อใช้กับสิ่งอื่น ]
หลงเทียนเฟยหัวเราะออกมาเบาๆ นี่มันคือทักษะที่เกิดมาเพื่อเขาโดยแท้!
เขาลองรวบรวมพลังปราณไว้ที่ปลายนิ้วชี้ขวา แล้วค่อยๆ กรีดลงไปบนผิวของลูกท้ออย่างแ่เบา ใบมีดพลังปราณที่มองไม่เห็นกรีดผ่านเปลือกได้อย่างง่ายดายราวกับคมมีดที่ร้อนจัดตัดผ่านน้ำแข็ง เปลือกของลูกท้อหลุดลอกออกมาเป็เกลียวสวยงามอย่างสมบูรณ์แบบ
เขาโยนเนื้อลูกท้อหอมหวานเข้าปาก ใบหน้าที่ดูซื่อตรงปรากฏรอยยิ้มที่พึงพอใจอย่างที่สุด
'วิเศษ! ปัญหาที่น่าเหนื่อยหน่ายถูกขจัดไปอีกหนึ่งอย่างแล้ว'
(จบตอนที่ 3)
2K
