1
-ซื้อตัว-
ณ สถานกักกันสัตว์ สถานที่ไว้สำหรับซื้อขายมนุษย์ดัดแปลง
“ตกลงการซื้อขายเป็อันเรียบร้อย” เสียงสรุปพูดขึ้นอย่างร่าเริงออกนอกหน้า ทำให้คนข้างๆต้องปรามด้วยสายตา ก่อนหันไปพูดกับฝั่งตรงข้ามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ยินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณครับ”
ชายอ้วนอันเป็ถึงเ้าของสถานกักกันขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้หัวเราะร่วน เอ่ยแซวออกมาอย่างเป็กันเองว่า “เช่นกันๆ แต่ไม่ยักจะรู้ว่าคุณสนใจเลี้ยงสัตว์ด้วย ผมคิดว่าชนชั้นสูงอย่างพวกคุณไม่สนใจเลี้ยงพวกมันเสียอีก”
“ผมไม่สนสิ่งมีชีวิตพวกนั้น”
“ฮะๆ นั่นสินะครับ ต้องขออภัยอีกครั้ง ที่นี่งานยุ่งทั้งวัน ยิ่งเข้าใกล้่เก็บกวาดด้วย”
นั่นคือเหตุผลที่เขามาเยือนถึงนี่ เพื่อรับส่งรายชื่อสัตว์ที่จะถูกเก็บกวาดภายในปีนี้ก่อนจะขึ้นปีใหม่ สัตว์ที่ไม่มีเ้าของหรืออยู่ในสภาวะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ก็จะถูกกำจัด ส่วนใหญ่เป็สัตว์ป่วย อายุเกินเกณฑ์ที่กำหนด หรือไม่ก็เกลื่อนกลาดเกินปกติ ปีนึงก็เป็ร้อยตัวหรือพันตัว
หากไม่ใช่ว่าเลขาตัวดีของเขาอยากจะให้เขามีปฏิสัมพันธ์กับลูกน้องและผู้ค้าคนอื่น ให้ตายเขาก็ไม่มีวันลงมาเหยียบพื้นที่สกปรกแบบนี้ สถานที่อึมครึมและน่าอึดอัด
“ถ้าไม่รังเกียจก็เชิญดูได้เลยนะครับ ขอเวลาสักครู่ แล้วผมจะรีบให้ลูกน้องเอาเอกสารที่เหลือมาให้” อีกฝ่ายไม่ให้ได้ปฏิเสธ รีบลุกเข้ามาเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปด้านใน
เสียงโม้โอ้อวดถึงการดูแลและความสะอาดรวมกับมาตรฐานการเลี้ยงดูดังขึ้นเป็ระยะ
ที่นี่สะอาดกว่าที่คิดเอาไว้ มันถูกแบ่งออกเป็สัดส่วนชัดเจน มีห้องน้ำและที่รองอาหารในตัว ถูกส่งแบบอัตโนมัติ ห้องขังเป็ลูกกรงแบบพิเศษกันเสียงเล็ดลอดออกมา คนในกรงพวกนี้ล้วนเป็มนุษย์ดัดแปลง มีทั้งหญิงชาย เด็กและผู้ใหญ่หน้าตาดีราวกับภาพวาด แต่นั่นเป็รูปลักษณ์ภายนอก ตัวตนจริงๆของพวกเขาคืุ์ที่สามารถกลายเป็สัตว์ได้ตามความ้าของตนเอง เหมือนมนุษย์พันธุ์พิเศษซึ่งถูกคิดค้นขึ้นจากความ้าส่วนตัวบางอย่าง กระทั่งมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆจนต้องออกมาตรการจำกัดประชากร
ไม่ใช่ว่าเ้าพวกนี้จะมีระดับหน้าตาปกติแบบมนุษย์ทั่วไป พวกมันจะถูกคัดกรองมาแล้วั้แ่เด็ก พวกที่ลักษณะไม่ดีจนขายไม่ออกจะถูกกำจัด เหลือไว้แต่ที่โดดเด่นและงดงาม ส่วนสถานกักกันแห่งนี้ส่วนใหญ่มีแต่สัตว์มือสองมือสาม ที่ผ่านเ้าของมาในระดับหนึ่งแล้วทั้งนั้น อาจจะถูกทิ้งเพราะเบื่อแต่ฆ่าไปก็เสียดาย สู้ส่งมาขายที่นี่ให้คนอื่นได้เชยชมยังจะคุ้มกว่า
แน่นอนว่าพวกคนที่คิดจะมาซื้อสัตว์ของที่นี่ ล้วนแต่อยากได้ตัวที่มีประสบการณ์สูงกันทั้งนั้น
ปัจจุบันการซื้อขายพวกมันถือว่าฟู่ฟ่าพอๆกับการซื้อเครื่องประดับสักชิ้น รายได้ที่มาจากพวกมันถือว่ามหาศาล ยิ่งตัวไหนที่สวยและลักษณะดี ก็ตีราคาให้สูงขึ้นได้จนเหยียบร้อยล้าน
เขาเดินไปเรื่อยๆ จนสะดุดกับตัวขาวๆภายในกรงด้านในสุด ซึ่งห่างออกไปอีก พาลให้คิดว่าตอนแรกเป็แค่ฟูกนอนทั่วไปด้วยซ้ำ ทว่ามันกลับกำลังขยับโบกไปมา จนเผลอเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย เรียกให้ลูกน้องกับเ้าของที่นี่ซึ่งกำลังเพลิดเพลินกับการมองสัตว์สาวๆรีบตามมาแทบไม่ทัน
สิ่งแรกที่เห็นคือดวงตาสีน้ำเงินสวยของสัตว์ตัวหนึ่งกำลังมองมาทางเขา
มันคือจิ้งจอกขนยาวเป็ยวงสวยสีขาวเหมือนสำลี ขนาดตัวถือว่าใหญ่กว่าเผ่าพันธุ์จิ้งจอกปกติหลายเท่า หางด้านหลังฟูฟ่องกว่าลำตัวพอๆกับใบหูที่ยื่นออกมาเล็กน้อย เป็สิ่งมีชีวิตสง่างามชวนตกตะลึงไปครู่ แม้แต่สิงโตขาวหรือสัตว์สวยงามอื่นๆคงไม่อาจสวยได้ขนาดนี้
เขาจ้องมองมัน เช่นกับกับที่มันมองมาทางเขา ราวกับแปลกใจว่าทำไมมนุษย์ปกติถึงมาเดินอยู่ที่นี่
“คุณเกวนมีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“สวย…”
“ห๊ะ?” ไม่ทันให้เ้าของที่นี่ทักท้วง มือของเขาก็เอื้อมมือเข้าไปในกรงเรียบร้อยแล้วัักับใบหูที่ยื่นออกมานอกกรง
แวบแรกเ้าจิ้งจอกตรงหน้าสะดุ้ง อ้าปากจนเห็นเขี้ยวเล็กน้อยราวกับกำลังขู่ไม่ให้เขาดึงหูของมันแรงเกินไป แล้วก้มหน้าก้มตากินอะไรสักอย่าง เขาเพิ่งสังเกตเห็นปลอกคอบนร่างกายสัตว์ตรงหน้าซึ่งรัดแน่นจนดูอึดอัด ส่งเสียงกระดิ่งเวลาขยับตัว
ไม่รู้ว่าเขามองมันนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีสัตว์ตรงหน้าก็กินอิ่ม แล้วนอนแผ่พุงอยู่บนพื้น ท่าทางไม่แยแสโลกหรือกระตือรือร้นเท่าสัตว์ดัดแปลงตัวอื่นที่เคยเห็น พวกมันอยากได้คนมาเลี้ยงจนต้องงัดวิธีการทั้งการพูดและการกระทำ ตะล่อมคนให้ซื้อตัว แต่นี่ไม่เลย
ราวกับไม่สนโลกและไม่เกี่ยวกับตัวมันสักนิด
“อ๋อ นั่นมนุษย์สายพันธุ์จิ้งจอกหิมะน่ะครับ เป็พันธุ์หายากที่เหลือแค่ไม่กี่ตัวบนโลก” ชายอ้วนเมื่อเห็นว่าเขาสนใจจึงพูดออกมายิ้มๆราวกับโอ้อวดอะไรสักอย่าง
“ของดี” เลขาฯของเขาพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น
“ใช่ครับ แต่ตัวนี้มีปัญหานิดหน่อย”
“ปัญหา?” เขาหันไปมองหน้าเล็กน้อย
“ก็กล่องเสียงมันอักเสบเรื้อรัง ถึงจะรักษาได้แต่คงไม่มีเสียงออกมาแล้วล่ะ แถมเ้าของก็ไม่มารับกลับเลยถูกปล่อยทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลมาสามปี สุดท้ายเลยถูกส่งมาที่นี่”
สัตว์เลี้ยงที่เป็ใบ้แบบนี้ อย่างไรเสียคงไม่มีค่าพอสำหรับเก็บไว้จริงๆ และเวลาผ่านมานานพอดูจนพร้อมจะขายให้คนอื่น แต่เพราะเป็สัตว์หายากราคาสูง แม้จะมีปัญหาแต่ก็ไม่ทำให้ราคาตก ทว่าคนกลับเลือกที่จะจ่ายราคาเท่ากันแต่คุณภาพดีกว่า หากเป็เขาก็คงจะเลือกแบบคนอื่นเหมือนกัน
“เป็หนึ่งในตัวที่จะต้องเก็บกวาดด้วยหรือเปล่า”
ถึงจะถามแต่ก็พอเดาได้ ว่าจริงๆคงคิดจะเก็บเอาไว้เองเสียมากกว่า ไม่อย่างนั้นคงไม่เอามาขังไว้ในกรงชั้นในสุดให้พ้นหูพ้นตาผู้คน
“ไม่ครับ เพราะเป็สัตว์หายาก ตอนนี้ก็กำลังหาคู่ให้ผสมพันธุ์เพื่อขยายไว้ขายต่อ แหม่ ไหนๆเขาก็ทิ้งของดีไว้ให้” จุดประสงค์ชัดเจนจนเขาเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย
น่าเสียดาย...ถ้าเอาไว้ผสมพันธุ์เพียงอย่างเดียวคงไม่แคล้วชีวิตก็จบอยู่แค่นั้น
“เปิดกรงได้ไหม?”
“เอ๋?” อีกฝ่ายเห็นสายตาของเขาจึงรีบสั่งลูกน้องให้ไปเอากุญแจมาไข ทันทีที่ถูกเปิดออกเขาก็เดินเข้าไปในกรงโดยไม่ฟังเสียงทัดทาน
เสียงลูกกรงถูกเปิดออก เรียกให้จิ้งจอกหิมะผงกหัวขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าเป็มนุษย์จึงลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้เล็กน้อย มองหน้าราวกับจะถามว่า ‘มีอะไร’
“นี่...”
“…”
“แปลงเป็คนได้รึเปล่า?” เขาถามขึ้น
สิ้นคำ ร่างของสัตว์มีขนตรงหน้าก็พลันเปลี่ยนรูปร่าง ขนยาวสวยเริ่มหดกลับเข้าไปในร่างกาย แปรสภาพเป็ิัของมนุษย์ เช่นเดียวกับศีรษะและใบหู กลายเป็ชายหนุ่มรูปงาม ร่างกายเปลือยเปล่าเผลอให้เห็นผิวสีขาวละเอียด เครื่องหน้าสวยงามหมดจดราวกับเป็พวกตระกูลชนชั้นสูง เส้นผมสีขาวสะอาดราวกับผ่านการบำรุงมาอย่างดียาวลากพื้น ริมฝีปากแดงระเรื่อ ดวงตาคมกริบสีน้ำเงินกระจ่างชวนไม่อยากละสายตา และคงจะดีกว่านี้หากคนตรงหน้าไม่หาวหงอดออกมาอีกรอบ แต่เมื่อเขาเอื้อมมือไปจับใบหน้าได้รูปนั่น มันก็เอนเข้าหา ท่าทางเชื่องเหมือนกับว่าผ่านเ้าของมาอย่างดีแล้ว
เป็ที่รู้กันว่ามนุษย์ดัดแปลงมักถูกทำให้มีลักษณะดีแม้กระทั่งตอนเป็มนุษย์ ที่มาว่าทำไมคนถึงอยากเลี้ยงเพื่อ ‘เป็เพื่อนเล่นบนเตียง’ บ่อยนัก
หากไม่ใช่ว่าเพราะเป็สินค้าที่เ้าของยังไม่ลงชื่อขายและไม่ได้ส่งมันเข้าท้องตลาด เขาคิดว่าจิ้งจอกตรงหน้าก็คงไม่รอด
เ้าของสัตว์ตัวนี้คงไม่ธรรมดาเลย แต่ว่า....
“เท่าไหร่?” เขาถามขึ้น ละมือออกจากใบหน้าสวย หลังสำรวจอย่างพอใจแล้ว
“หา?” คนอื่นๆต่างพากันเลิ่กลั่ก ราวกับสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ
เขาหันกลับไปมองมนุษย์ดัดแปลง ที่ตอนนี้กลับเป็ร่างจิ้งจอกตัวสวยอีกครั้ง ร่างตรงหน้าหมอบลงกับพื้นเหมือนกับยังนอนไม่เต็มอิ่ม ดวงตาสีน้ำเงินปรือปรอยจะหลับแหล่มิหลับแหล่ แต่ก็ยังพยายามเหลือบมองมาทางเขา เหมือนถึงจะง่วงแค่ไหนแต่ก็ยังสงสัยไม่เลิกว่าทำไมเขาถึงเข้ามาในนี้
ดวงตาสองคู่สบกันอีกครั้ง ก่อนที่มนุษย์จะเป็ฝ่ายเปิดปากขึ้นมาก่อน
“ฉันจะซื้อมัน”
เสียงนั้นดังขึ้นท่ามกลางความตกอกใของหลายๆคน
เกวน เมธินเนียร์ นักธุรกิจอันดับต้นๆของโลก ที่ขึ้นชื่อว่าเกลียดสิ่งมีชีวิตดัดแปลงเสียยิ่งกว่าอะไรดี ตอนนี้กำลังกลืนน้ำลายตัวเองโดยการทุ่มเงินหลายร้อยล้านเพื่อซื้อจิ้งจอกหิมะพิการตัวนึง
บางทีการจะเลี้ยงอะไรสักอย่าง มักจะเกิดจากความน่าสนใจก่อนเสมอ
ตอนนี้ความรู้สึกของพวกเขา มันคงเป็ความแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง
4K
