ตอนนี้ปังปอนด์รู้สึกระบมไปทั้งตัว ฝ่าเท้าของรุ่นพี่พวกนั้นหนักน่าดู นี่เป็ครั้งแรกเลยที่ถูกจับได้ ไม่คิดว่ารุ่นพี่พวกนั้นจะมาดักรอที่หน้าปากซอยตรงที่เขาและคิงจะลงจากรถของลุงจันทร์เป็ประจำ
(ดูท่าคราวหน้าคงต้องลงจุดใหม่แล้ว ไอ้พวกนั้นมันรู้แล้ว ฮึ้ย! เซ็งชะมัด ไอ้คิงมันหนีก่อนอีกจนได้ คอยดูนะเจอหน้ามันคราวหน้าจะเตะมันให้หายแค้นเลย!)
เด็กหนุ่มคิดในขณะที่ปั่นจักรยานคันเล็กที่เขาหยิบฉวยของพายอาร์มากลับบ้าน เพราะชำนาญในเส้นทางปั่นลัดเลาะมาตามซอกซอยต่างๆ ไม่นานก็ถึงบ้านแล้ว คราวนี้เขาไม่ได้เข้าบ้านตัวเองเลยเพราะต้องเอาจักรยานไปคืนบ้านต้าร์ก่อน
ในระหว่างที่กำลังจอดจักรยานไว้ที่เดิมอย่างเบาไม้เบามือ เพราะกลัวคนในบ้านจะได้ยิน แต่ในที่สุดก็มีเสียงทักดังขึ้นจนได้
"เฮ๊ย ไอ้ปังปอนด์มึงเอาจักรยานบ้านกูไปขี่ั้แ่เมื่อไหร่วะ จักรยานบ้านมึงก็มีหนิ" ต้าร์ชะโงกหน้าจากประตูหน้าบ้านมาถาม
เขาตามหาน้องสาวมารอบบ้านแล้วแต่ก็ไม่เจอ ลองโทรหาโทรศัพท์ก็อยู่ในห้องแต่คนไม่อยู่ พึ่งคิดได้ตอนอยู่ในห้องคนเดียวว่าไม่ควรอารมณ์เสียใส่น้องอย่างนั้นเลยว่าจะตามมาง้อเธอสักหน่อย แต่ก็บังเอิญเจอกับปังปอนด์เข้าพอดี
พอได้ยินเสียงพี่ชายเด็กหนุ่มก็ตัวแข็งค้างเป็รูปปั้นไปทันที ตอนนี้เขามีชนักติดหลังอันใหญ่อยู่!
(เชี้ย! จะให้พี่เซียนรู้เื่ยัยพายอาร์ไม่ได้เด็ดขาด! ไม่งั้นเราตายแน่!)
คิดได้อย่างนั้นก็รีบปั้นหน้าให้เป็ปกติ ฉีกยิ้มสดใสแล้วหันไปตอบต้าร์ "อ๋อ ก็จักรยานบ้านผมมันยางรั่วน่ะ เลยมายืมของบ้านพี่ไปใช้"
ได้ยินอย่างต้าร์ก็หายสงสัย แต่พอมองสภาพของน้องชายแล้วก็ขมวดคิ้ว ชุดนักเรียนของเขาเต็มไปด้วยรอยรองเท้าและดินเต็มไปหมด
"มึงไปฟัดกับใครมาวะ สภาพถึงได้เป็อย่างนี้!" พูดพร้อมกับเดินมาตรวจดูร่างกายน้องชายหมุนตัวเขาไปรอบๆ สภาพสะบักสะบอมน่าดู
"เอ่อ ผม-ผมไปเตะบอลมาน่ะ แล้วเล่นกันแรงไปหน่อย แฮะๆ " เด็กหนุ่มแก้ตัว ภาวนาให้พี่ชายอย่าถามอะไรมากกว่านี้
แต่พอต้าร์ได้ยินคำตอบของน้องชายก็มุ่นหัวคิ้ว ปกตินอกจากเกมปังปอนด์ก็แทบไม่เล่นกีฬาอะไร "มึงเนี่ยนะไปเตะบอลมา? " ถามเสียงสูงเหมือนไม่อยากจะเชื่อ
ปังปอนด์พยักหน้าหงึกหงักยืนยันทันที "อื้อ ก็–ใกล้กีฬาสีแล้วไงผมเลยต้องเล่น…" โชคดีที่่นี้ใกล้กีฬาสีจริงๆ เขาเลยเอามาอ้างเสียเลย
เมื่อได้ยินอย่างนั้นต้าร์ก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจเื่ของปังปอนด์อีก เพราะยังมีเื่ที่เขาเป็กังวลมากกว่า "มึงเห็นน้องสาวกูมั้ยวะ"
"อ๋อ ยัย—เอ่อ น้องสาวของพี่เหมือนผมจะเห็นอยู่ที่ร้านขายต้นไม้ของลุงยศนะ" ปังปอนด์พอจะรู้ว่าพายอาร์ชอบต้นไม้เลยเอาเื่นี้มาอ้าง คิดว่าต้าร์คงไม่สงสัยแน่ "เอ่อ แล้วนั่นพี่จะไปข้างนอกหรอ" สังเกตเห็นว่าพี่ชายถือกระเป๋าเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก
พอรู้ว่าพายอาร์ไปร้านต้นไม้ต้าร์ก็เบาใจลง ก้มมองนาฬิกาข้อมือพลางคิด
(คงไม่ทันแล้ว กลับมาค่อยไปง้อก็แล้วกัน) วันนี้เขามีนัดคุยงานกับลูกค้าข้างนอก แล้วเอ่ยตอบคำถามน้องชาย
"อืม วันนี้ก็อาจกลับดึกหน่อยนะ เพราะงั้นมึงก็ไม่ต้องมาเล่นเกมบ้านกูแล้ว" พูดพร้อมกับกดข้อความไปบอกน้องสาวคิดว่าพอเธอกลับมาก็คงรู้ว่าเขาไปธุระข้างนอก
"อ๋อ…ได้พี่เซียน" ปังปอนด์ลอบยิ้มในใจ เพราะถ้าต้าร์ไปตามน้องสาวของเขาที่ร้านขายต้นไม้คงไม่มีทางเจอ แล้วมันอาจจะกลายเป็เื่ใหญ่ได้ถ้าต้าร์โวยวายขึ้นมาแล้วไปแจ้งความ
(ขอโทษทีนะพี่เซียน ให้ยัยนั่นช่วยเล่นกับพวกนั้นแทนผมสักชั่วโมงสองชั่วโมง พวกมันก็คงคืนยัยนั้นกลับมาแล้วล่ะ…)
ภายในบ้านร้างปูนเปลือยหลังเล็กที่ท้ายหมู่บ้าน ตอนนี้มีร่างเด็กหนุ่มวัยรุ่นในชุดนักเรียนมอปลายอยู่สี่คนกับหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอีกหนึ่งคน
"มึงแน่ใจนะไอ้ทีว่าจะไม่มีใครมาที่นี่" เก่งถามทีในขณะที่สายตามองสำรวจบ้านร้างที่มีสภาพเก่าซอมซ่อ ตอนนี้ทีกำลังพยายามปิดหน้าต่างสภาพเก่าผุพังเสียงดังปังๆ เขาเป็คนแนะนำให้มาบ้านร้างหลังนี้
บ้านหลังนี้เป็บ้านชั้นเดียว ภายในตัวบ้านไม่มีเฟอร์นิเจอร์หลงเหลืออยู่แม้แต่ชิ้นเดียว เป็บ้านทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กที่ไม่มีห้องกั้น ทำให้มองเห็นสภาพบ้านได้ทั้งหมดในคราเดียว ส่วนห้องน้ำถูกสร้างไว้นอกตัวบ้าน ซึ่งพวกเขาไม่สนใจที่จะไปสำรวจ บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ห่างไกลจากหมู่บ้านพอสมควร ทำให้เหล่าเด็กหนุ่มมั่นใจได้ว่าต่อให้พวกเขาจะเล่นกันเสียงดังแค่ไหนก็จะไม่มีใครได้ยิน เว้นก็แต่จะมีคนผ่านมาทางนี้…
"เออ แถวนี้ปกติไม่มีใครผ่านมาหรอก–เชี้ย! หน้าต่างแม่งปิดยากชะมัด!" ทีบ่นในขณะที่เอื้อมมือดันหน้าต่างเข้ามาเพื่อปิดหลายครั้งแต่ก็ไม่เป็ผล
"มึงจะปิดทำไมวะ มืดจะตายห่า" ก็อตบ่นเมื่อเห็นว่าทีกำลังพยายามปิดหน้าต่างเสียงดังปังๆ จนน่ารำคาญ
"ถึงจะไม่มีใครมา แต่กันไว้ก็ดีกว่า เพราะแถวนี้มีพวกขี้ยา—ไอ้เหี้ย! แม่งหลุดไปแล้ว!" ในขณะที่กำลังดันหน้าต่างปิดอย่างทุลักทุเลอยู่นั้น บานหน้าต่างก็หลุดออกไปทั้งยวงตกไปที่พื้นนอกบ้านแล้ว
"ฮ่าๆๆ ~ ขนาดหน้าต่างยังไม่เข้าข้างมึงเลย มึงควรพิจารณาตัวเองได้แล้วนะไอ้ที" ก็อตที่ต่อต้านการปิดหน้าต่างั้แ่แรกพูดเสียงกลั้วหัวเราะ
ในขณะที่ทั้งสามกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ตอนนี้ก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังย่อตัวมองสำรวจพายอาร์ที่ตัวสั่นระริก เพราะความหวาดกลัวอยู่กลางบ้าน เธอก้มหน้างุด สองมือกำสาบเสื้อแน่น เมื่อสำรวจเสร็จแล้วเขาก็รู้สึกพอใจมาก สาวน้อยตรงหน้ามีผิวพรรณขาวอมชมพูเรียบเนียน ดวงหน้าเล็กก็แสนจะน่ารักน่าชัง ปากนิดจมูกหน่อย อดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก เขามั่นใจว่าถ้าพายอาร์โตขึ้นจะต้องเป็นางเอกซีรี่ย์ได้สบายๆ เลย
เพราะสาวน้อยก้มหน้าอยู่ทำให้ไม่สามารถสำรวจใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน เขาจึงเอื้อมมือไปเชยคางเธอขึ้นเพื่อจะได้สำรวจใบหน้าคนตัวเล็กได้ชัดๆ
เมื่อมือัักับผิวกายของหญิงสาว เขาก็รู้สึกดีมากเลยทีเดียวผิวของเธอนุ่มนิ่มเหมือนเยลลี่ อดไม่ได้ที่จะกดน้ำหนักมือลงไปอีก เพื่อจะได้ัักับความนุ่มนิ่มนั้นให้มากขึ้น
แต่มันก็ทำให้สาวน้อยครางออกมาด้วยความเ็ป แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด
"น้องอายุเท่าไหร่แล้ว…อืม เป็น้องไอ้ปังปอนด์ก็คงจะต่ำกว่าสิบห้าสินะ" กล้าเอ่ยถามสาวร่างเล็กตรงหน้า
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นแล้วก็เห็นได้ชัดว่าตอนนี้สาวน้อยกำลังเบะปาก เหมือนกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยน้ำใสๆ ที่พร้อมจะหลั่งไหลออกมาทุกเมื่อ
"ถ้าต่ำกว่าสิบห้าก็ยังเป็เด็กหญิงอยู่น่ะสิ" เก่งเดินเข้ามาอยู่ข้างๆ กล้า มองสำรวจสาวน้อยไปด้วย พอได้มองใกล้ๆ ก็ยิ่งพบว่าเธอเหมือนกับตุ๊กตามีชีวิตเลยทีเดียว
ในขณะนี้ไม่มีใครคิดว่าพายอาร์จะอายุมากกว่าพวกตนเลยสักคน
"พวกมึงจะถามอะไรให้มากมายวะ จับแก้ผ้าแม่งเลยเหอะ!" ทีที่พึ่งอารมณ์เสียกับบานหน้าต่างก็เดินเข้ามาพร้อมกับกดมือถืออัดคลิปเอาไว้ทันที เขาเป็คนใจร้อนที่สุดในกลุ่มนี้แล้ว
"ไอ้เหี้ยทีมึงจะทำอะไร!" กล้าแย่งโทรศัพท์จากมือทีมาทันที
"ก็อัดคลิปไว้ดูน่ะสิ มีผู้หญิงแก้ผ้าให้ดูทั้งทีกูก็อยากจะเก็บไว้เป็ที่ระลึก" เขาตอบกล้าอย่างหัวเสียที่โดนแย่งโทรศัพท์ไป
"มึงจะบ้าหรอ! จะถ่ายคลิปไว้ประจานตัวเองล่ะสิไม่ว่า ยัยเด็กนี่ยังถือว่าเป็ผู้เยาว์อยู่ ถ้าคลิปหลุดออกไป พ่อแม่มันก็ได้เอาเราเข้าคุกแน่!" กล้าอดไม่ได้ที่จะตวาดเพื่อนเสียงดัง
ในที่นี้กล้าถือว่าเป็หัวหน้าแก๊ง ดังนั้นเมื่อเขาพูดอะไรคนในกลุ่มจึงต้องยอมรับฟัง ถ้าจะเรียงตามลำดับาุโแล้ว กล้าก็แก่ที่สุดเขาอยู่มอหกอายุสิบแปดเป็เพื่อนกับก๊อตอยู่ห้องเดียวกัน ส่วนเก่งเป็น้องชายของเขาอายุสิบเจ็ด ทีเป็เพื่อนของเก่งอีกทีหนึ่ง แต่ทั้งสี่คนก็ไม่ค่อยจะถือลำดับอายุกันเท่าไหร่ ถือว่าเป็เพื่อนกันทั้งหมด
"เออ! ไม่ถ่ายก็ไม่ถ่าย งั้นจับแก้ผ้าเลยก็แล้วกัน!" พูดจบทีก็เดินขึ้นหน้าจะจับพายอาร์แก้ผ้าทันที!
********************
7K
