"มารดาของเ้ากระนั้นรึ.." เว่ยเซี่ยถึงกับตกตะลึงในความงามของสตรีทั้งสองที่ยืนเคียงข้างมหาเศรษฐี เหลยอู่ ในเวลานี้ "ถูกต้องแล้วเว่ยเซี่ยพวกนางคือแม่ใหญ่ กับแม่เล็กของข้าเองงดงามมากใช่ไหมล่ะ" เหลงฟงกล่าวขึ้นอย่างภาคภูมิใจ สายตาของมันดูมีความสุขเป็ยิ่งนักที่สหายคนใหม่ของมันตื่นตะลึงในความงามของมารดาทั้งสองคน แต่ในยามนั้นมันเองก็หารู้ไม่ว่า เว่ยเซี่ยเองก็มี มารดาผู้งดงาม และเก่งกาจเช่นกัน หากเทียบความงามกันจริง ๆ แล้วฟางเหนียงเหนือกว่ามารดาของเหลยฟงทั้งสองอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงกระนั้นความงามของพวกนางก็ทำให้เว่ยเซี่ยเืลมสูบฉีดทั่วร่างอยู่ดี
"เอาล่ะ เหลยฟง เ้าพาคุณชายเว่ยเซี่ยไปพักผ่อนที่ห้องรับรองได้แล้วพ่อเองก็จะไปพักเช่นกัน" มหาเศรษฐี เหลยอู้ แย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะกล่าวขึ้น เหลยฟงเองก็พยักหน้ารับ และกำลังจะพาเว่ยเซี่ยไปแต่ทว่า…ยังมิทันจะได้ไปไหน จู่ ๆ ก็มีร่างของชายหญิงสองคนเดินเข้ามาภายในห้อง ผู้ชายรูปร่าง สูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหล่า คิ้วเข้ม เปี่ยมไปด้วยความสุขุม นุ่มลึก แต่ก็มีความองอาจแฝงอยู่เช่นกัน มันแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีฟ้าหรูหราราคาแพง "ข้ากลับมาแล้วขอรับท่านพ่อ ได้ยินว่า น้องเล็กพาแขกคนสำคัญที่ช่วยชีวิตเขาไว้มาพักที่บ้านของเราเช่นนั้นรึ" คุณชายท่านนั้นกล่าวขึ้นก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ข้าง เหลยฟง และเว่ยเซี่ย เหลยฟงดูจะดีใจมาก มหาเศรษฐี เหลยอู้ ก็เช่นกัน "พี่ใหญ่ท่านกลับพอดี คนผู้นี้ไงสหายที่ช่วยข้าไว้" เหลยฟงกล่าวแนะนำให้ พี่ชายของมันรู้จักกับเว่ยเซี่ย "ข้ามีนามว่า เหลยเจี่ย เป็พี่ชายของเหลยฟง ยินดีที่ได้รู้จัก" "ส่วนข้ามีนามว่า เว่ยเซี่ย ยินดีที่ได้พบท่านพี่เช่นกัน"
ทั้งสองกล่าวทักทาย และยิ้มให้กันอย่างเป็มิตร ก่อนที่เหลยเจี่ยจะแนะนำหญิงสาวที่มากับมันให้เว่ยเซี่ยรู้จักด้วย "จริงสิหญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ ข้าคนนี้คือภรรยาของข้าเองนางมีนามว่า…" "มินเอ๋อ….!!!"
ยังมิทันที่ เหลยเจี่ยจะกล่าวจบ เว่ยเซี่ยก็หลุดปากพูดชื่อหญิงสาวคนนั้นออกมาก่อนด้วยท่าทางใ
ใช่แล้วนางคือ มินเอ๋อ เด็กสาวในหมู่บ้านเขียวขจีที่โตมาพร้อมกับเว่ยเซี่ย และเจียวจู แถมยังเป็หญฺิงสาวที่เว่ยเซี่ยหลงรัก ก่อนที่ นางจะแอบมีใช้ให้บิดาของมันจนถึงขั้นเล่นชู้ร่วมรักกัน อย่างไม่อายฟ้าดิน
หลังจากเกิดเื่ที่พรรคมารราคะบุกโจมตีหมู่บ้าน เว่ยเซี่ย และ ฟางเหนียงโดนทำร้ายจนตกเขา เว่ยถังแลกชีวิตจนตัวตาย บิดามารดาของ มินเอ๋อจึงนำนางมาขายเพื่อตบแต่งเป็สะใภ้ของ สกุลเหลยแห่งนี้นี่เอง…
ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงต่างพากันประหลาดใจที่ เว่ยเซี่ยซึ่งเป็ชาวยุทธ์กลับรู้จักสะใภ้ใหญ่ของพวกมันได้ แต่ก่อนที่ทุกคนจะเข้าใจผิดเว่ยเซี่ยจึงได้รีบอธิบายทุกอย่างทันที "เช่นนี้นี่เอง มิน่าเล่าพวกเ้าทั้งสองจึงรู้จักกัน นับว่าน่ายินดียิ่งนัก ์คงนำพาให้พวกเ้ามาพบกันอีกเป็แน่ งั้นเอาอย่างดีไหมเหลยเจี่ย ปล่อยให้พวกเขาทั้งคู่ได้สนทนากันไปก่อน ส่วนเ้ามากับข้า พ่อว่าจะคุยเื่สินค้ารอบใหม่ที่จะส่งไปขายอาณาจักรอื่นอยู่พอดี" มหาเศรษฐี เหลยอู้ กล่าวขึ้นกับบุตรชายคนโต เหลยเจี่ย ค้อมศีรษะรับคำบิดาก่อนที่จะเดินตามไป เหลยฟง ก็เช่นเดียวกันมันทั้งใ และดีใจมาก ๆ ที่รู้ว่าพี่สะใภ้เป็สหายเก่าแก่ของ สหายคนใหม่ของมันมาก่อน "งั้นข้าไปก่อนนะเว่ยเซี่ย หากเ้าคุยกับพี่สะใภ้จบแล้วก็ตาม ข้ามีเื่จะคุยกับเ้าเยอะแยะเลย"
เว่ยเซี่ยพยักหน้าและส่งยิ้มให้เหลยฟง ก่อนที่มันจะเดินอย่างอารมณ์ดีออกจากห้องไป จากนั้นมินเอ๋อก็รีบเข้ามาสนทนาถามไถ่เว่ยเซี่ยทันที นางดูจะใ และตื้นเต้นมากเช่นกัน คำถามมากมายถูกถามใส่เว่ยเซี่ยจนมันตอบแทบไม่ทัน และไม่จบที่เื่ของ เว่ยถัง เว่ยเซี่ยสารภาพกับมินเอ๋อทุกอย่าง ว่ามันรู้เื่ของนางกับเว่ยถังหมดแล้ว ฟางเหนียงมารดาของมันก็เช่นกัน มินเอ๋อถึงกับหน้าเสียไปเลย แต่เว่ยเซี่ยก็รีบกล่าวต่อว่า ไม่เป็ไร เพราะเื่ทุกอย่างล้วนมันผ่านไปหมดแล้ว ฟางเหนียงเองให้อภัยมินเอ๋อ แถมเว่ยถังก็ไม่อยู่แล้วด้วย มินเอ๋อจึงค่อย ๆ คลายความเศร้าเล็กน้อย แต่นางก็ยังรู้สึกผิดต่อ เว่ยเซี่ยกับฟางเหนียงอยู่ดี เว่ยเซี่ยก็เลยเล่าเื่ตลก ๆ เมื่อครั้งทั้งคู่ยังเยาว์ให้ฟัง จนมินเอ๋อเริ่มสบายใจขึ้น
"ก็อย่างที่ข้าบอก ปล่อยให้ทุกอย่างเป็เพียงแค่อดีตไปเสีย มินเอ๋อ ยามนี้เ้าแต่งงานมีสามี มีครอบครัวที่ดี และอีกไม่นานเ้าก็จะมีทายาทสืบสกุล เื่เลวร้าย…ที่เกิดขึ้นมากมายกับเ้าก็ปล่อยทิ้งไปเถิด"
เว่ยเซี่ยยิ้มกว้างอย่างสดใสก่อนจะกล่าวกับมินเอ๋อที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ
สีหน้าของมินเอ่อยามนั้นดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เว่ยเซี่ยบอก แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันว่าแววตาของนางกลับแฝงความทุกข์บางอยู่ มันหาใช่เื่ของ เว่ยถัง อีกแล้ว แต่เป็ความทุกข์บางอย่างที่นางไม่สามารถเอ่ยปากบอกใครได้ เว่ยเซี่ยเองก็ไม่กล้าถามนางออกมาตรง ๆ เกรงว่านางจะเ็ปขึ้นไปอีก เว่ยเซี่ยคิดว่าถ้านางสบายใจก็คงเล่าให้มันฟังเอง หากมันยังไม่ไปจากที่นี่เสียก่อน จากนั้นคนทั้งสองก็แยกย้ายกัน มินเอ๋อกลับไปหา เหลยเจี่ย ส่วน เว่ยเซี่ยนั้นกลับไปที่ห้องพัก ซึ่งมหาเศรษฐี เหลยอู่ จัดเตรียมไว้ให้แล้ว
เว่นเซี่ยเข้ามาพักในห้องรับรองอย่างมีความสุข สถานที่แห่งนี้กว้างขวางยิ่งกว่าห้องพักในโรงเตี้ยมที่มันอยู่หลายเท่านัก ทุกอย่างล้วนเป็ของสวยหรู มีราคาแพง เตียงที่มันนอนก็แสนจะนุ่มสบาย เรียกได้ว่าทิ้งตัวลงนอนคราใดก็แทบจะนอนจนไม่อยากตื่นเลยทีเดียว ก๊อก…ก๊อก..ก๊อก… เสียงเคาะประตูหน้าห้องพักของเว่ยเซี่ยดังขึ้น พร้อมกับเสียงกังวานใสของหญิงสาวนางหนึ่ง "ขออนุญาตคุณชาย ข้าเป็สาวใช้นามว่า อาจู พอดี นายหญิงให้ข้านำเสื้อผ้าชุดใหม่ กับของวางมาให้เ้าค่ะ"
พอเว่ยเซี่ยได้ยินก็ให้สาวใช้คนนั้นเข้ามาได้ แรกเห็นใบหน้าของ อาจู นางนั้นหน้าตาจิ้มลิ้ม มาก อายุอานามน่าจะไล่เลี่ยกับเว่ยเซี่ยพอสมควรถ้าจะอ่อนกว่าก็เพียงไม่กี่ปี ผิวพรรณขาวผ่องดูเป็ลูกคุณหนูเกินกว่าจะเป็สาวใช้ รูปร่างของนางก็ดูโตเป็สาวใช้เล่น เว่ยเซี่ยเห็นแล้วถึงกับมองตาค้างไปชั่วขณะ เสียอย่างเดียวแววตาของนางนั้นช่างดูหม่นหมองเศร้าสร้อยนัก มันดูคล้ายกับแววตาของมินเอ๋อ ที่เว่ยเซี่ยก่อนหน้านี้ไม่มีผิด "เกิดอันใดขึ้นกับพวกนางกันแน่นะ ได้อยู่ในบ้านที่ใหญ่โต กว้างขวางแบบนี้ แต่กลับหาความสุขมิได้ มันจะต้องมีสาเหตุบางอย่างเป็แน่.."
เว่ยเซี่ยได้แต่มุ่นคิ้วด้วยความสงสัย และครุ่นคิดอยู่ในใจ ก่อนที่อาจู จะวางถาดอาหารวาง กับชุดใหม่ให้เว่ยเซี่ยแล้วขอตัวออกจากห้องไป เว่ยเซี่ยจึงรีบเปลี่ยนชุด และทานของว่างแสนอร่อยที่มันไม่เคยกินมาก่อนในชีวิต และหลังจากนั้นไม่นาน เหลยฟงก็มาหา เว่ยเซี่ยที่ห้องก่อนจะเริ่มสนทนากันอย่างออกรส เนื่องจากทั้งทั้งสองอายุพอ ๆ กันจึงแลกเปลี่ยนเื่คุยกันก่อนอย่างสนุกปาก และเหมือนจะถูกชาตะกันมากด้วย บวกด้วยนิสัยแท้จริงของคุณชายเล็ก เหลยฟง แห่ง สกุลเหลย นั้นมีนิสัยทะลึ่งตึงตังจึงเข้ากับเว่ยเซี่ยได้เป็อย่างดี ราวกับเป็ปี่เป็ขลุ่ย ก่อนที่ทั้งสองจะเกทับกัน เื่มารดาของใครที่งดงามกว่ากัน
เว่ยเซี่ยเองก็ไม่ยอมแพ้ในเื่นี้ หากแต่มันไม่รู้จะอธิบายความงามของฟางเหนียงออกมาอย่างไรให้เหลยฟงเห็นภาพ ตัวมันเองก็วาดภาพไม่เป็เสียด้วย แต่ถึงให้จิตรกรมีฝีมือวาดออกมาสุดฝีมือแค่ไหนแค่ไหนก็เทียบความงามกับตัวจริงไม่ได้อยู่ดี เว่ยเซี่ยมิรู้จะทำเช่นใด มันจึงหลุดปากเื่ที่เคยแอบดูฟางเฟนียงอาบน้ำออกมาต่อหน้าหลยฟง เพราะคิดว่าเื่นี้จะทำให้เหลยฟงใ และยอมแพ้ แต่ทว่า….กลับผิดถนัด "หึหึ แค่แอบดูเท่านั้นรึ เว่ยเซี่ยเ้าช่างห่างไกลกับข้าหลายขุมนัก" เหลยฟงแสยะยิ้มที่มุมปากก่อนยืดอกอย่างผู้ที่ยืนอยู่เหนือกว่า "ห่างไกลหลายขุม? เหตุใดเ้าจึงกล่าวเช่นนั้นเล่าสหาย"
เหลยฟงเหล่ตามองเว่ยเซี่ยเล็กน้อย และยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะบอกให้เว่ยเซี่ยตามมันออกไป เว่ยเซี่ยประหลาดอย่างยิ่งแต่ก็ทำตามเพราะมันอยากรู้ว่า เหลยฟงจะทำอันใด เหลยฟงออกเดินนำเว่ยเซี่ยไปตามโถงทางเดิน สายตาก็พลางสอดส่ายไปทั่วเหมือนกำลังมองหาใครสักคนอยู่ และหลังจากหาอยู่ไม่นานมันก็เจอ เป้าหมาย เหลยฟง บอกให้ เว่ยเซี่ยแอบดูอยู่ตรงนี้ก่อน แล้วมันจะทำบางอย่างให้ดู เว่ยเซี่ยพยักหน้าก่อนจะทำตาม มันยิ่งตื่นเต้นเพิ่มอีกหลายเท่ามิรู้ว่าเหลยฟงจะเล่นอันใด แต่ที่แน่ ๆ ยามนี้มันรู้แล้ว ว่าเหลยฟงมาหาผู้ใด ห่างออกไปจากจุดที่มันแอบอยู่เว่ยเซี่ยได้เห็นสตรีผู้งดงามนางหนึ่งกำลังนั่งจัดดอกไม้อยู่ในสวนตามลำพัง นางมีนามว่า เหลย ต้าเหนิง หรือก็คือ มารดาบังเกิดเกล้าของเหลยฟง ที่เว่ยเซี่ยพบตอนแรกที่เข้าในบ้านหลังนี้
ทีแรกเว่ยเซี่ยก็งุนงงว่าเหลยฟงจะทำอันใด แล้วเหตุใดจึงพามาหามารดาของมัน แต่ทว่า…คำตอบของคำถามที่เว่ยเซี่ยสงสัยก็ถูกเฉลยขึ้นต่อหน้าต่อตาของมัน คำตอบนั้นทำเอาเว่ยเซี่ยถึงกับ ตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง ตัวแข็งทื่อไปเลยทีเดียวเหลยฟงย่องเข้าไปหา ต้าเหนิง มารดาผู้งดงามของมันจากทางด้านหลังเงียบ ๆ พอเข้าประชิดตัวมันก็โอบกอด หอมแก้มนางอย่างรักใคร่เอ็นดู ซึ่งถ้ามันทำเพียงเท่านี้ก็คงเป็เื่ปรกติ แม่ลูกที่ไหนก็ทำกัน แต่ที่ไม่ปรกติก็คือ ใบหน้าของเหลยฟงเลื่อนลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาวเนียนระหงของมารดามัน ก่อนจะพรมจูบไปที่หัวไหล่ขาว จน ต้าเหนิง สยิวกายร้องครางออกมา นั้นว่าแปลกแล้วแต่ยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เว่ยเซี่ยตกตะลึง สิ่งที่ทำให้มันถึงกับมองตาค้างก็คือ ฝ่ามือของ เหลยฟงที่เป็บุตรชายของต้าเหนิงนั้นกลับ ััไปที่หน้าอกอวบอิ่มของนางก่อนจะบีบเคล้นอย่างเมามัน แถมมันยังสอดมือล้วงเข้าไปภายในเสื้อของนางอีก ต้าเหนิงมีอาการเสียวซ่านอย่างเห็นได้ชัด ยังไม่หมดแค่แค่นั้นอีกมือของเหลยฟง ก็เลื่อนลงไปลูบคลึงหว่างขา ของต้าเหนียงไปมา ก่อนที่นางจะดึงมือของเหลยฟงออก และหยิกมันกลับ เบา ๆ แถมยังดุแบบน่ารักอีก นางมิได้โกรธ หรือตบตีดุด่ามันเลยหรือนี่?
มันเกิดอะไรขึ้นกัน ทั้งคู่ใช่แม่ลูกกันแน่รึ!!?
เว่ยเซี่ยงงเป็ไก่ตาแตก หากทั้งสองเป็แม่ลูกกันจริงนี่ก็ถือเป็เื่ที่วิปริตผิดมนุษย์ยิ่งนัก จากนั้นทั้งสองก็เหมือนจะหยอกล้อนัดแนะคุยอะไรบางอย่างกันซึ่งเว่ยเซี่ย มิอาจได้ยินเพราะอยู่ห่างเกิน ก่อนที่เหลยฟงจะเดินกลับมาหาเว่ยเซี่ย แต่ก่อนจะจากมารดาของมันมา เ้าเหลยฟงก็ยังหอมแก้มต้าเหนิงไปอีกหนึ่งครั้ง นางก็หอมลูกชายกลับเช่นกัน ถ้าจบที่แค่หอมก็ดีไป แต่นี่เ้าเหลยฟง ดันเอาริมฝีปากของมันไปประกบกับริมฝีปากของต้าเหนิง ต่อหน้าต่อตาเว่ยเซี่ยที่แอบดูอยู่ แล้วแทนที่มารดาของมันจะผลักดันตัวบุตรชายออก แล้วตบหน้าดุด่ามัน นางกลับจูบกลับก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปพันอย่างดูดดื่มราวกับทั้งสองเป็ผัวเมียกันก็ไม่ปาน
แต่ทั้งคู่ก็ทำบัดสีกันไม่นาน อาจจะเกรงคนอื่นที่ไม่ใช่เว่ยเซี่ยผ่านมาเห็นกระมัง จากนั้นเหลยฟงก็เดินจากมารดาของมันกลับมาหาเว่ยเซี่ย อย่างอารมณ์ดี มันยิ้มเยาะ และหยักคิ้วให้เว่ยเซี่ยก่อนจะเดินนำออกมาจากตรงนั้น เว่ยเซี่ยรู้ตัวแล้วว่ามันพ่ายแพ้หมดรูปแล้วจริง ๆ ในศึกประชันเื่มารดาครั้งนี้ มันถือว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในถ้ำไม่นับ เพราะยามนั้นเป็เพราะผลมาจากคัมภีร์ หาใช่ฟางเหนียงสมยอมแบบที่มารดาของเหลยฟงทำกับบุตรชายของนางหนนี้ไม่
จบบทที่ 19
โปรดติดตามบทต่อไป
122
