จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

โครมมมมมมมมมมมมมมมม!

ประตูศิลาขนาดมหึมาได้ปิดตายลงอย่างสมบูรณ์... ตัดขาดเฟิงหลงออกจากโลกภายนอก... และกักขังเขาไว้กับความมืดมิดและความเงียบงันที่สมบูรณ์แบบ

เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง... ร่างกายที่บอบช้ำจากการต่อสู้กับกองทัพโครงกระดูกยังคงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด... แต่เขาก็พยุงตัวเองลุกขึ้นยืน... และกวาดสายตามองไปรอบๆ

เขาไม่ได้อยู่ในถ้ำที่คับแคบ... แต่กลับยืนอยู่ใจกลางห้องโถงขนาดมหึมาที่กว้างใหญ่ไพศาล! ผนัง, เพดาน, และพื้น... ทั้งหมดล้วนถูกสร้างขึ้นจากศิลาสีดำทมิฬที่เรียบสนิทและเย็นเยียบ... บนเพดานสูง... มีไข่มุกราตรีขนาดเท่าศีรษะมนุษย์หลายสิบดวงลอยอยู่... ส่องประกายแสงสีเงินนวลตาลงมา... ทำให้ทั้งห้องโถงสว่างไสวแต่กลับให้ความรู้สึกที่วังเวงและน่าขนลุก

ที่ใจกลางห้องโถง... มีแท่นบูชาหินโบราณตั้งอยู่... แต่บนนั้นกลับว่างเปล่า...

และที่น่าประหลาดที่สุด... คือผนังทั้งสี่ด้านของห้องโถง...

มันไม่ใช่ผนังศิลาธรรมดา... แต่มันคือ "กระจก!"

กระจกสีดำสนิทที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า... มันสะท้อนภาพของตัวเขาเอง... แต่ภาพสะท้อนนั้นกลับดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว... ราวกับมีปีศาจนับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองเขาอยู่จากอีกฟากหนึ่งของกระจก!

"นี่มัน...ค่ายกลภาพมายา..." เขากระซิบกับตัวเอง... แต่เขารู้สึกได้ในทันทีว่ามันไม่ใช่ค่ายกลธรรมดา... เขาสัมผัสได้ถึงไอพลังงานวิญญาณที่เก่าแก่, ทรงพลัง, และเต็มไปด้วย... ความโศกเศร้าและความแค้น!

และในตอนนั้นเอง...

วูบ!

พื้นผิวของกระจกบานหนึ่งพลันเกิดระลอกคลื่นขึ้น! และภาพที่ปรากฏขึ้นบนนั้น... ก็ทำให้หัวใจของเฟิงหลงต้องหยุดเต้นไปชั่วขณะ!

มันคือภาพของ... เหมันตนคร!

ภาพของลานประลองที่เขาคุ้นเคย... ภาพของฝูงชนที่กำลังหัวเราะเยาะ... และภาพของตัวเขาเองในอดีต... ที่กำลังนอนจมกองเลือดอย่างน่าสมเพช!

"ไม่..."

"สู้? เจ้าจะเอาอะไรมาสู้? เส้นชีพจรลมปราณพิการแต่กำเนิด... เทียบเท่ากับเด็กรับใช้ในบ้านข้าเท่านั้น!"

เสียงอันเย็นชาและไร้เยื่อใยของ หลันซูเหยา ดังขึ้นก้องกังวานอยู่ในหัวของเขา!

"อ๊ากกกกกกก!"

ความเจ็บปวดและความอัปยศอดสูในวันนั้น... มันได้หวนกลับมาทิ่มแทงจิตใจของเขาอีกครั้ง! รุนแรงยิ่งกว่าเดิมนับร้อยเท่า!

ภาพในกระจกเปลี่ยนไปอีกครั้ง...

มันคือภาพของคฤหาสน์ตระกูลเฟิงที่กำลังลุกไหม้... ภาพของ เฟิงเจิ้น บิดาของเขาที่ถูกโซ่ตรวนล่ามไว้และถูกทรมาน... และภาพของ เซียวเทียนอี้ ที่กำลังแสยะยิ้มอย่างสะใจ!

"ข้าจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้า... ไอ้ขยะ!"

"ท่านพ่อ!!!"

เฟิงหลงคำรามลั่น! เปลวไฟแห่งความแค้นที่เขาพยายามกดข่มไว้... บัดนี้ได้ระเบิดขึ้นอย่างบ้าคลั่ง! ไอสังหารที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างของเขา!

เขาไม่ได้กำลังมองดูภาพมายา... แต่เขากำลัง "รู้สึก"... เขากำลังหวนกลับไปสู่ความเจ็บปวดในวันนั้นอีกครั้ง!

นี่คือ "ค่ายกลกระจกเงาโลหิต!" ค่ายกลภาพมายาขั้นสูงสุดที่ไม่ได้สะท้อนแค่เงา... แต่สะท้อน "ความกลัว" และ "ความเจ็บปวด" ที่ฝังลึกอยู่ในส่วนที่มืดที่สุดของจิตใจ! มันจะขุดคุ้ยบาดแผลในอดีตขึ้นมา... และใช้มันเป็นอาวุธในการทำลายจิตใจของผู้บุกรุกให้แหลกสลาย!

"ข้าจะฆ่าพวกเจ้า! ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด!"

เฟิงหลงสูญเสียการควบคุม! เขาชักกริช "เงาอสูรพิฆาต" ออกมาและทะยานเข้าใส่กระจกบานนั้น!

เคร้ง!

แต่... เขากลับถูกพลังที่มองไม่เห็นซัดกระเด็นกลับมา!

"ฮ่าๆๆๆๆ!" เสียงหัวเราะเยาะของหวังเฉินและเหลยป้าเทียนดังขึ้นจากกระจกบานอื่น! "ดูมันสิ! ไอ้ขยะ! มันกำลังจะกลายเป็นบ้าแล้ว!"

ภาพแล้วภาพเล่า... ความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของเขา... ถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

เขาเห็นภาพของ สงป้า ที่สละชีวิตเพื่อปกป้องบิดาของเขา...เขาเห็นภาพของ หลินเฟิง และ เซียวเฉิน ที่กำลังถูกไล่ล่า...และที่ร้ายแรงที่สุด... เขาเห็นภาพของ หลันซูเหยา... ในวัยเยาว์... ที่เคยยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน... ก่อนที่ภาพนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่เย็นชาและรังเกียจ...

มันคือการทรมาน... การทรมานทางจิตวิญญาณที่โหดร้ายที่สุด!

"พอแล้ว! หยุดเดี๋ยวนี้!"

เขาเริ่มใช้พลังปราณอสูรโจมตีไปทั่ว! แต่ก็ไร้ผล!

เขาเริ่มอ่อนแรงลง... จิตใจของเขาเริ่มที่จะแตกสลาย...

แต่แล้ว... ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้น...

เขาก็นึกถึงคำสอนของอาจารย์...

'ค้นหาความสงบนิ่ง... จากใจกลางของความบ้าคลั่ง...'

'อย่าได้ให้ความแค้น... ต้องมาบดบังหนทางของเจ้า'

เขาหยุดชะงัก...

เขาหลับตาลง... และสูดลมหายใจเข้าลึกๆ...

เขาไม่ได้พยายามจะต่อสู้กับภาพมายาอีกต่อไป...

เขาเริ่มโคจร "หทัยอสูรสงบ"

เขา "ยอมรับ" ความเจ็บปวด... เขา "ยอมรับ" ความแค้น... แต่เขาไม่ได้ปล่อยให้มันเข้าครอบงำ!

เขาค้นหา "จุดศูนย์กลาง" ที่สงบนิ่งในใจของตนเอง... และใช้มันเป็น "สมอ" ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจไว้...

ภาพมายาเบื้องหน้าเริ่มสั่นไหว...

"ไม่มีประโยชน์! เจ้าหนีความจริงไม่พ้น!"

แต่เฟิงหลงกลับไม่สนใจ... เขายังคงนั่งนิ่ง... จิตใจของเขาสงบราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม...

และในที่สุด... เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง...

ดวงตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้นอีกต่อไป... แต่กลับมีความ "เข้าใจ" ที่ลึกล้ำ...

"เจ้าพูดถูก... ข้าหนีความจริงไม่พ้น..." เขากล่าวเสียงเรียบ "...อดีต... คือส่วนหนึ่งของข้า... ความเจ็บปวด... คือสิ่งที่หล่อหลอมให้ข้าเป็นข้าในวันนี้..."

"...แต่ข้า... จะไม่ยอมเป็น 'ทาส' ของมันอีกต่อไป"

สิ้นเสียงพูด... เขาก็ยกมือขึ้น... และใช้นิ้วชี้... แตะลงไปที่ "กระจก" บานหนึ่งอย่างแผ่วเบา...

เขาไม่ได้ใช้พลังปราณ... แต่เขาใช้ "พลังวิญญาณ" ที่บริสุทธิ์ที่สุดของเขา...

เปรี๊ยะ!

กระจกบานนั้น... เริ่มปรากฏรอยร้าว...

และในวินาทีต่อมา... กระจกทุกบานในห้องโถง... ก็ได้แตกสลายลงพร้อมกัน!

ภาพมายาทั้งหมดหายไป... เผยให้เห็นห้องโถงที่แท้จริง... ที่ซึ่งมีทางเดินทอดยาวไปสู่ความมืดมิดเบื้องหน้า...

เขา... ผ่านบททดสอบแห่งจิตใจ... มาได้แล้ว