บทที่ 22 ครอบครัวคนเนรคุณ
เพื่อนบ้านรอบข้างต่างพากันซุบซิบนินทา “ฉันได้ยินมาว่าเป็เพราะกู้เหลียนทำร้ายจ้าวชิง เขาเลยต้องดูแลครอบครัวของจ้าวชิง!”
“ใช่! ครอบครัวของจ้าวชิงป่าวประกาศไปทั่วว่าจะให้กู้เหลียนแต่งเข้าบ้าน นี่เป็เพราะกู้เหลียนติดหนี้บุญคุณพวกเขา”
“หึ! ไร้สาระ! ตอนนั้นลูกชายฉันก็ไปทีู่เากับพวกเขาด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวชิงอยากอวดเก่ง จะล่าหมี กู้เหลียนจะาเ็ได้ยังไง? เขาถูกหมีกัดตาย จะโทษคนอื่นได้ยังไง?”
แม่ของกู้ตงเทียนะโเสียงดัง เธอเป็คนเปิดเผยตรงไปตรงมา
สีหน้าของคนในครอบครัวจ้าวชิงดูไม่สู้ดีนัก แม่ของจ้าวชิงพูดว่า
“ตอนนี้จ้าวชิงตายไปแล้ว อะไรๆ คนเป็ก็พูดได้ กู้เหลียน นายเป็พี่น้องกับจ้าวชิงมาหลายปี นายตั้งใจจะทำลายชื่อเสียงเขาหรือไง?”
กู้เหลียนแสยะยิ้ม มองไปที่ครอบครัวของจ้าวชิงแล้วถอนหายใจ
“ก็ได้ ถ้าพวกคุณพูดแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้ครอบครัวเราอย่าติดต่อกันอีกเลย”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป จ้าวเถาเถาปาดน้ำตา “พี่เหลียน…”
กู้เหลียนหันกลับมาทันที “จ้าวเถาเถา ต่อไปนี้อยู่ให้ห่าง ๆ ฉันไว้”
เื่นี้ทำให้กู้เหลียนหดหู่ใจ ตอนนั้นเขาสงสารครอบครัวของจ้าวชิง จึงมักจะช่วยเหลือพวกเขาเสมอ
จ้าวอวิ๋นน้องชายของจ้าวชิง ตอนนี้อายุ 14 ปี เขามองไปที่หลังของกู้เหลียน แล้วหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน คนในบ้านไม่ให้เขาพูดเื่นี้ แต่ความจริงไม่มีใครรู้ชัดกว่าเขา
เสิ่นตัวอวี๋ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ คิดว่ากู้เหลียนนั้นคล้ายกับเธอในชาติที่แล้ว ทั้งใจดี ทั้งนึกถึงคนอื่นเสมอ แต่บางคนก็เหมือนหมาป่าเลี้ยงไม่เชื่อง
แม่ของจ้าวชิงเริ่มด่าทอ “อยากจะทิ้งพวกเราเหรอ ไม่มีทาง เป็ความผิดของกู้เหลียน เขาต้องแต่งเข้าบ้าน ต้องเลี้ยงดูครอบครัวเราไปตลอดชีวิต ไม่ถ้าอย่างนั้นก็ฝันไปเถอะที่คนอย่างเขาจะได้แต่งงาน!”
เสิ่นตัวอวี๋แสยะยิ้ม ครอบครัวนี้ช่างน่ารังเกียจ ใช้การบังคับทางศีลธรรมอย่างเต็มที่
แม่ของกู้เหลียนโกรธจนะโด่า “ลูกสาวบ้านเธอไม่มีใครเอาใช่ไหม? หน้าก็มีแต่กระ ยังจะมาเกาะผู้ชายบ้านฉันแต่งเข้าด้วย ฝันไปเถอะ!
ลูกชายฉันถึงจะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิตก็ไม่มีทางแต่งเข้าบ้านพวกเธอหรอก! ทั้งบ้านเป็คนเนรคุณ! ทั้งที่ตอนนั้นเป็ลูกชายฉันที่ช่วยจ้าวชิง ยังจะมาใส่ร้ายป้ายสีพวกเราอีก!”
“ถ้าเป็แบบนั้นจริงๆ แล้วทำไมกู้เหลียนต้องมาช่วยครอบครัวเราด้วย เชอะ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่ากู้เหลียนจะกล้าหาเมีย
ถ้าเขากล้า ฉันจะพาคนในบ้านยกครัวไปอยู่บ้านเขา ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าเมียเขาจะยอมไหม!”
หลังจากนั้นก็เป็าน้ำลาย เสิ่นตัวอวี๋ไม่อยู่ต่อ หันกลับบ้านทันที ก็เห็นกู้เหลียนรอเธออยู่ที่หน้าประตู “ขึ้นเขา”
ในสถานการณ์แบบนี้ ยังขึ้นเขาไปอีก สุดยอดจริงๆ
ระหว่างทางกู้ตงเทียนบ่นพึมพำ “บ้านี่ คนพวกนี้มันเนรคุณชัดๆ! พี่ใหญ่ แล้วพี่จะทำยังไงต่อไป? รู้อย่างนี้ตอนนั้นเราควรจะพูดให้ชัดเจนไปเลย แบบนี้มันน่าอึดอัดจริงๆ!”
กู้จิ่วถอนหายใจ “จริงๆ แล้วคนในหมู่บ้านไม่ได้โง่ พวกเขาส่วนใหญ่รู้แก่ใจ เพียงแต่พี่ใหญ่ต่อไปจะลำบากหน่อย ต้องหาพี่สะใภ้ที่เก่งๆ ไม่อย่างนั้น…”
พูดถึงพี่สะใภ้ ก็พูดไปสิ ทำไมมองมาที่เธอด้วย? เสิ่นตัวอวี๋มองบน
กู้เหลียนในชาติที่แล้วก็คงเป็เพราะเื่นี้เลยไม่แต่งงานสินะคนคนนี้ช่างน่าสงสารจริงๆ
กู้เหลียนมองไปที่เสิ่นตัวอวี๋ แต่เห็นเธอทำหน้าเฉยเมย เขาก็หันหน้าหนี
ระหว่างทางเดินขึ้นเขา เฉินตัวหวีร้องขึ้น “บอระเพ็ดนี่! ขุดพวกนี้ขึ้นมาให้หมดเลย”
บอระเพ็ดมีสรรพคุณแก้ร้อนใน ขับพิษร้อน
เดินไปข้างหน้าก็เจอ สะระแหน่, เก๋ากี้, ชะเอม, มันเทศจีน, โสมอเมริกัน, เหลียนเฉียว, กุยจื้อ, ไชหู เสิ่นตัวอวี๋มีความสุขมาก
ทุกคนขุดกันทั้งวัน จนฟ้าเริ่มมืดก็ลงจากเขา
งานขุดสมุนไพรนี้ก็ทำไม่ได้ตลอด พอถึงฤดูหนาวเธอก็ทำไม่ได้แล้ว
หลังจากลงจากเขา ทุกคนก็เริ่มจัดการสมุนไพรเหล่านี้ หลังจากจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็ทำการแปรรูป จนถึงเที่ยงคืน เสิ่นตัวอวี๋ก็หลับไป
เช้าตรู่กู้เหลียนก็ขี่จักรยานรอเธอแล้ว ทั้งสองแบกตะกร้าไปที่เมือง
เธอนำสมุนไพรที่แปรรูปแล้วไปให้ลุงลู่ ลุงลู่ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณภาพดีมาก รอบนี้ 32 หยวน”
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มแฉ่งแล้วเก็บเงิน “ขอบคุณมากค่ะ”
ลุงลู่ยิ้ม “รีบขุดตอนฤดูใบไม้ร่วง พอถึงฤดูหนาวจะขึ้นเขายาก”
“เข้าใจแล้วค่ะ” เสิ่นตัวอวี๋หยิบเห็ดหลินจือสองต้นออกจากกระเป๋า “ลุงดูสิ ของแบบนี้ราคาเท่าไหร่?”
“โอ้โห! เห็ดหลินจือ สายตาเด็กคนนี้ดีจริงๆ ฉันขอชั่งก่อน” ลุงลู่ชั่งเสร็จก็พูด “ 55 หยวนเป็ไง?”
“ตกลงค่ะ…” เธอเก็บได้ทั้งหมดสี่ต้น ขายไปสองต้น เหลืออีกสองต้น เธอก็ค่อนข้างเสียดาย
หลังจากได้เงิน เธอแบ่งให้กู้เหลียน 3 หยวน คนอื่นๆ ได้คนละ 2 หยวน เห็ดหลินจือนี่ไม่รวมอยู่ในนั้น ยิ่งกว่านั้น สมุนไพรถ้าไม่แปรรูปก็ขายไม่ได้ราคา
กู้เหลียนเก็บเงินทันที “เรากลับกันเลยไหม?”
“ฉันต้องไปดูที่สหกรณ์ก่อน ซื้อของอีกหน่อย” เธอต้องซื้อผ้าห่มกับกระเป๋าน้ำร้อน ฤดูหนาวเธอขี้หนาว ต้องเตรียมตัวไว้ก่อน
หลังจากซื้อของเสร็จ ทั้งสองก็ขี่จักรยานกลับบ้าน คนในหมู่บ้านที่อยู่หน้าหมู่บ้านต่างพากันซุบซิบนินทา เสิ่นตัวอวี๋ก็ทำเป็ไม่เห็น
หลังจากเก็บผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว ก็เห็นหัวหน้าหมู่บ้านมา เขาพูดกับเสิ่นตัวอวี๋ว่า “ยุวปัญญาชนเสิ่น ทำไมไม่ไปทำงานที่กองผลิต? ในเมื่อมาอยู่ชนบทแล้ว ก็ต้องทำงานสิ”
เสิ่นตัวอวี๋ตอบกลับไป “ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไปนะคะ แต่ลูกสาวเลขาธิการกองผลิตบอกว่าไม่ให้ฉันไป…”
หัวหน้าหมู่บ้านเม้มปาก “เธอบอกไม่ให้ไป เธอก็ไม่ไปเหรอ? นี่ไม่เรียกว่าไม่มีกฎระเบียบหรือไง?”
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มเบาๆ “กฎระเบียบ? ฉันเดินทางไกลมาจากในเมือง เพื่อตอบรับนโยบายของประเทศ แต่ต้องทำงานหนักทุกวัน ได้แค่สองคะแนนงาน อยากให้ฉันอดตายหรือไง?”
หัวหน้าหมู่บ้านกระแอม “เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้เธอไปทำงานก่อน เดี๋ยวฉันจะคุยกับคนบันทึกคะแนนงานให้ เื่นี้ก็ให้จบๆ ไป”
อยากจะไกล่เกลี่ยเหรอ?
เสิ่นตัวอวี๋พูดตรงๆ “ฉัน้าให้สหายเฉาซู่เฟินขอโทษฉัน และรับรองว่าจะไม่แก้แค้น ไม่ถ้าอย่างนั้นต่อให้ฉันอดตายก็จะไม่กลับไปทำงานที่กองผลิต”
หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะอย่างเ็า “ดี! ยุวปัญญาชนที่มาจากในเมืองนี่สุดยอดจริงๆ ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่าพอถึงฤดูหนาว เธอจะกินอะไรดื่มอะไร”
พูดจบก็พาเหรัญญิกของหมู่บ้านออกไป…
เสิ่นตัวอวี๋มองบน เธอยิ้มแล้วมองไปที่ธัญพืชสองถุงใต้เตียง “ต่อให้ฉันกินจนพุงแตกก็กินไม่หมดหรอก! ทำไงดี? อยากให้ฉันกลับไปทำงานที่กองผลิต ฝันไปเถอะ”
คงเห็นว่าเธอหาเงินได้ บางคนก็เลยอิจฉา
ซ่งเวยมองไปที่กู้เอ้อร์ต้าน “นายพูดว่าอะไรนะ? หัวหน้าหมู่บ้านให้เธอไปทำงานที่ไร่ เธอก็ไม่ยอมไป?”
กู้เอ้อร์ต้านจับจมูก “พ่อฉันไปหาเธอตอนบ่าย เธอบอกว่าต้องให้เฉาซู่เฟินขอโทษเธอก่อน เธอถึงจะยอมกลับไปทำงาน”
ซ่งเวยขมวดคิ้ว “เธอพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ? ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าพวกเขาหาเงินจากสมุนไพรได้เยอะจริงๆ ไม่เห็นจะเป็อะไรเลย สมุนไพร ฉันก็รู้จัก เดี๋ยวเราไปหาสมุนไพรบนเขากัน”
837
![[ฟรีจนจบ]ย้อนเวลา กลับชาติมาเกิดเป็นฮ่องเต้อีกครั้ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593840904_20048685.webp)
