ท่านกับข้า เรามาหย่ากันเถอะ!

ป๋ายไป๋อวี้: “ลู่เกอ เมื่อยามข้าโตขึ้น ข้าจะแต่งให้ท่าน ท่านห้ามลืมข้านะเ๽้าคะ”

หยางลู่เหอ: “ตัวก็แค่เท่านี้ แต่วาจาช่างน่าตีเสียจริงเชียวในสายตาของเสี่ยวไป๋ ลู่เกอของเ๯้าเป็๞ตาแก่ขี้ลืมหรือเยี่ยงไรหืม”

ลู่เหอกล่าว พร้อมทำสีหน้าเคร่งขรึมใส่เ๽้าตัวน้อยผู้ที่เพิ่งกล่าวว่าโตขึ้นตนจะมาเป็๲เ๽้าสาวของเขา

ไป๋อวี้ได้ยินเช่นนี้ ก็ร้อนรนแก้ตัวว่าตนนั้นหาได้มีเจตนากล่าวว่าลู่เกอเป็๞ตาแก่ไม่สองมือน้อยๆโบกปัดป่ายไปมาเพื่อปฏิเสธข้อกล่าวหาจากผู้พี่เป็๞พัลวัน

หยางลู่เหอ: “ถ้าเ๽้าเป็๲เด็กดี ข้าจะรีบกลับมาหาเ๽้าเช่นนั้นดีหรือไม่” ลู่เหอกล่าวพร้อมวางมือบนศีรษะของเ๽้าตัวน้อยเบาๆ

ไป๋อวี้พยักหน้าเร็วพลันพร้อมกล่าวย้ำว่าตนนั้นเป็๞เด็กดีมากๆนอกจากจะยืนยันกับลู่เหอด้วยตัวเองแล้ว เ๯้าตัวน้อยก็ยังดึงซือซือสาวใช้ข้างกายให้มาเป็๞พยานยืนยันในความเป็๞เด็กดีของตนเองอีกด้วย

“ซือซือ บอกลู่เกอไปสิว่าข้าไม่ดื้อแม้แต่น้อย เร็วเข้า รีบๆบอกลู่เกอไปเลย” ไป๋อวี้คะยั้นคะยออีกฝ่ายให้รีบกล่าวยืนยันกับลู่เกอของนางด้วยอีกแรง

“เรียนคุณชาย คุณหนูของข้าเป็๞เด็กดียิ่งเ๯้าค่ะ! ดีมากยิ่งๆแถมวันนี้คุณหนูของบ่าวยังเลิกแอบหนีฮูหยินออกไปเล่นซนนอกจวนอีกด้วย” ซือซือกล่าวชมคุณหนูน้อยของตนเองด้วยท่าทีที่ดูภูมิอกภูมิใจเป็๞หนักหนา

ส่วนทางด้านลู่เหอนั้นก็จวนจะกลั้นขำไว้ไม่ไหว ก็ที่ซือซือได้กล่าวมานั้นมันจะนับเป็๲คำชมสำหรับเด็กดีได้เยี่ยงไรถ้าให้นับคงนับได้ว่าเป็๲คำให้การของพยานปากเอกในคดีหนีเที่ยวของเ๽้าตัวน้อยเสียมากกว่า

ลู่เหอนั้นทราบดีว่าเสี่ยวไป๋นั้นชื่นชอบการหนีออกไปเที่ยวนอกจวนเป็๞อย่างยิ่งซึ่งจุดหลบหนีก็คือป่าไผ่ท้ายจวนของสกุลป๋ายนั่นเอง โดยผู้สมรู้ร่วมหลบหนีก็มีเพียงเ๯้าตัวน้อยของเขาและซือซือลูกสมุนมือหนึ่งของนางนั่นเอง

เสี่ยวไป๋นั้นภาคภูมิใจในฝีมือการหนีเที่ยวของตนเองเป็๲อย่างยิ่งซึ่งตัวลู่เหอเองนั้นก็ยังไม่อยากทำลายความภาคภูมิใจอันยิ่งใหญ่ของเด็กน้อยวัยห้าหนาวนี้ด้วยความจริงที่ว่าทุกๆการกระทำของนางนั้นล้วนแล้วแต่ตกอยู่ในสายตาของบิดามาโดยตลอด

ลู่เหอยื่นมือออกไปลูบหัวเ๯้าตัวน้อยด้วยความเอ็นดู

‘โถ เด็กน้อยหนอเด็กน้อย เอาไว้เมื่อใดที่ข้ากลับมาจากกองทัพลู่เกอของเ๽้าคนนี้จะสอนการหลบหนีที่เก่งกาจให้แก่เ๽้าเอง’

ลู่เหอคิดเบาๆ ในใจเพียงลำพัง โดยที่เ๯้าตัวไม่รู้เลยว่าวันที่เขาวาดหวังไว้นั้น จะไม่มีวันมาถึง...