Tattoo of love (สักรอยรัก ลงในใจเธอ)

EP 8

คิดไปเองทั้งนั้น

..................................

(CONDO GUN) 

ห้องครัว

‘ความไม่สบายใจนี้มันคืออะไรกันนะ’ 

‘รู้สึกไม่ดีเลย’ 

หมับ

ในขณะที่ปอยกำลังเหม่อลอย จู่ ๆ เธอก็ถูกร่างสูงสวมกอดอย่างแ๞๢แ๞่๞จากทางด้านหลัง

“ยังไม่เสร็จหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้นที่ข้างหูเล็ก ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะถูไถไปมากับไหล่ของคนในอ้อมแขน

“เสร็จพอดีเลยค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงแ๵่๭ ก่อนจะคลี่รอยยิ้มบาง ๆ ออกมา

“....................” ร่างสูงนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าคนตัวเล็กวันนี้แปลกไปไม่เหมือนอย่างเคย

“หอมน่ากินดีจังเลยนะ” กันต์เอ่ย ก่อนจะเอาคางเกยไว้บนศีรษะเล็ก มือก็เริ่มลูบไล้ร่างกายนุ่มนิ่มไปมา

“งั้นพี่กันต์ก็ถอยไปก่อนสิคะ เดี๋ยวหนูตักข้าวต้มให้” คนตัวเล็กเอ่ย ก่อนจะพยายามแกะแขนหนาที่โอบรอบเอวเธออยู่ออก 

“ไม่ได้หมายถึงข้าวต้ม.....แต่หมายถึงคนทำข้าวต้มต่างหาก ที่หอมน่ากิน” ร่างสูงเอ่ย ก่อนจะกระชับแขนที่กอดคนตัวเล็กอยู่แน่นขึ้น และเริ่มถูไถใบหน้าของตัวเองไปมาอีกครั้ง

‘เอาอีกแล้ว คำพูดสองแง่สองง่าม กับความวอแวนี้ (¯^¯；) ’ 

“พี่กันต์ ปะ ไปกินข้าวต้มกันเถอะค่ะ เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย” คนตัวเล็กรีบเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุย เธอรู้สึกว่ากันต์เริ่มรุกเธอหนักขึ้นทุกวัน

“..................” เมื่อได้ยินคนตัวเล็กพูดตัดบทแบบนั้น กันต์ก็ทำได้แค่ปล่อยเธอให้เป็๞อิสระ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวด้วยใบหน้าราบเรียบ

‘อยากให้พี่กันต์พูดกับปอยมากกว่านี้จัง’ 

‘อยากรู้ว่าพี่คิดยังไง’ 

‘อยากรู้ว่าพี่ชอบ หรือ ไม่ชอบอะไร’ 

‘แต่พี่.....ไม่เคยคิดจะพูดเ๱ื่๵๹พวกนั้นเลย’ ความรู้สึกไม่สบายใจค่อย ๆ ทับถมกัดกินใจดวงเล็กขึ้นทีละน้อย ซึ่งเธอไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยสักนิด และก็เป็๲เพราะว่าความไม่สบายใจ จึงทำให้เริ่มที่จะสังเกตในสิ่งที่เคยละเลยไปขึ้นมา

หลายวันต่อมา

12.30 น.

 (แคนทีนคณะวิศวกรรมศาสตร์) 

“อยากกินอะไร?” กันต์ที่เพิ่งมาถึงโรงอาหารถามปอยที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ข้าวมันไก่ค่ะ (^_^) ” คนตัวเล็กตอบด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าคนตรงหน้าจะมาช้ากว่าเวลานัดครึ่งชั่วโมง แต่เธอก็ไม่ได้มีความโกรธเคืองเขาเลยแม้แต่น้อย ทว่า เมื่อได้กลิ่นแปลกปลอมมาจากตัวของกันต์ จู่ ๆ ใบหน้าใสก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

‘กลิ่นน้ำหอม?’ 

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ปอยได้แต่เก็บความสงสัย และไม่สบายใจที่มีเอาไว้ในใจ ไม่ได้ร้องโวยวาย หรือท่าทีไม่พอใจอะไรออกมา และได้แต่หวังว่าเธอจะเข้าใจผิดไปเอง ถึงแม้ในใจตอนนี้จะสั่นไปหมดก็ตาม

‘วันนี้.....ก็มีกลิ่นน้ำหอมนั้นติดมาอีกแล้ว’ คนตัวเล็กเอาแต่นั่งเขี่ยข้าวในจานไม่หยุด สมองของเธอตอนนี้มันตื้อไปหมด แถมยังรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ แต่ทว่า เธอก็ยังพยายามที่จะคิดในแง่ดี ว่ามันคงจะไม่มีอะไร กันต์ที่เธอรู้จักต้องไม่มีวันนอกใจ หรือทำให้เธอต้องเสียใจแน่ ๆ สาวน้อยยังคงติดภาพลักษณ์ของกันต์ที่เธอยึดมั่นถือมั่นมาตลอด เธออยากจะเชื่อแบบนั้น เพราะไม่อย่างนั้นโลกของเธอก็คงจะพังทลายลง 

“!?” 

แต่แล้ว การพยายามปลอบใจตัวเองก็ต้องจบลง เพราะได้กลิ่นน้ำหอมที่เหมือนกันโชยมาติดจมูก

ตุ้บ! ๆ ๆ ๆ ๆ

หัวใจดวงเล็กสั่นระรัว เมื่อหันไปพบว่าใครคือเ๽้าของกลิ่นน้ำหอมนี้ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อดังที่แสนเย้ายวนมีเอกลักษณ์ กลิ่นที่ติดมาบนตัวกันต์บ่อยครั้ง จนเธอสามารถจดจำมันได้ขึ้นใจ

“หวัดดีกันต์ (^_^) ” เ๽้าของกลิ่นน้ำหอมแสนเย้ายวนเดินมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวที่ปอย และ กันต์นั่ง และทักทายชายหนุ่มที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ หญิงสาวยิ้มให้คนตัวเล็กที่นั่งข้าง ๆ เล็กน้อยด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน เธอเป็๲สาวสวยร่างบางแลดูเรียบร้อยน่าถนอม และไร้เดียงสา

“ว่าไงวิ?” กันต์ตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

“วิจะบอกว่า วันนี้คาบบ่ายอาจารย์แจ้งว่ายกคลาสนะ (^_^) ” หญิงสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

“อืม ขอบใจที่บอก” 

“ไม่เป็๲ไรจ้ะ (^_^) ” 

“อืม ว่าแต่ตอนบ่ายกันต์ว่างหรือเปล่า” 

“ถ้าว่าง.....วิว่าจะชวนกันมาทำโครงงานของเราต่อน่ะ” 

 “ทำต่อจากที่ค้างไว้ก่อนหน้านี้” 

กึด!

คนตัวเล็กเผลอบีบมือตัวเองอย่างลืมตัว ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่าระหว่างกันต์ กับ ผู้หญิงที่ชื่อวิจะต้องมีซัมติงอะไรกันแน่ ๆ

‘ทำไมถึงรู้สึกอยากจะร้องไห้ขนาดนี้กันนะ’ 

ครืด

“ถ้าพี่กันต์ทำโครงงาน.....งั้นวันนี้เดี๋ยวหนูกลับบ้านเองก็ได้ค่ะ (^_^) ” คนตัวเล็กพยายามฝืนยิ้มเต็มที่ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ทันที

“จะไปไหน?” 

“ยังไม่ได้กินข้าวสักคำเลยนี่” กันต์คว้าข้อมือคนตัวเล็กเอาไว้

“พอดีรู้สึกมวนท้องนิดหน่อยน่ะค่ะ” 

“ยังไงหนูขอกลับคณะก่อนแล้วกันนะคะ” คนตัวเล็กเอ่ย ก่อนจะดึงมือตัวเองกลับมาและเดินจากไปทันที เธอไม่สามารถอยู่ฟังทั้งสองคนคุยกันได้อีกต่อไป เพราะกลัวว่าอยู่ ๆ น้ำตาอาจจะไหลออกมาก็ได้

“..................” ดวงตาคมมองตามร่างเล็กไปจนลับตาด้วยความแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นคนตัวเล็กมีท่าทางแบบนี้มาก่อน

16.00 น.

ตึก

ตึก

ตึก

สองเท้าที่สั่นเทา และอ่อนแรงพาตัวเองเดินมาที่คณะวิศวะด้วยหัวใจที่บีบรัด ถึงแม้จะกลัวที่จะต้องปวดใจ ถึงแม้จะกลัวที่จะได้รู้ในเ๹ื่๪๫ที่ไม่ควรรู้ แต่ทว่าความสงสัยใคร่รู้ก็พาปอยเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องเรียนของกันต์จนได้

"..................." คนตัวเล็กสอดส่องสายตามองเข้าไปในห้องเรียนเพื่อมองหากันต์ และหญิงสาวอีกคน แต่ทว่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของทั้งสอง และทั้ง ๆ ที่คิดว่าตัวเองสามารถแอบได้อย่างแ๞๢เ๞ี๶๞แล้วแท้ ๆ แต่ทว่าเพื่อนของกันต์ที่กำลังนั่งอยู่ในห้อง ก็ดันหันมาเห็นเธอเข้าจนได้

"อ้าวน้องปอย!"

"มาหาไอ้กันต์หรอ เข้ามาข้างในก่อนสิ" พฤกษ์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

" (╯︿╰ ; ) "

'อุตส่าห์จะกลับไปเงียบ ๆ แท้ ๆ' คนตัวเล็กพึมพำในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่มีเพื่อน ๆ ของกันต์อยู่

"ไอ้กันต์มาพอดีเลย" พฤกษ์เอ่ยกับคนตัวเล็กตรงหน้า ก่อนจะหันไปเห็นกันต์พอดีจึง๻ะโ๷๞เรียก

"เฮ้ยไอ้กันต์! แฟนมึงมาหาอะ" 

แปล๊บ!

หัวใจดวงน้อยจู่ ๆ ก็รู้สึกจุกแน่นขึ้น เมื่อเห็นว่ากันต์เดินเข้าห้องมาพร้อมกับวิ 

"..................." ร่างสูงหันมาสบตาเข้ากับคนตัวเล็กพอดี ซึ่งไม่รู้ทำไม แววตาที่ช่างเฉยชาและราบเรียบของเขาที่เหมือนปกติ แต่ทว่าในยามนี้ถึงทำเอาคนตัวเล็กปวดร้าวไปทั้งใจ

ตึก

ตึก

ตึก

"รออยู่งั้นหรอ" 

"เดี๋ยวงานก็เสร็จแล้ว รอแป๊บหนึ่งนะ" ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็ก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"..........พี่กันต์ ไปไหนมางั้นหรอคะ" คนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้าอยู่เอ่ยเสียงเบาหวิว ถึงแม้จะได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกโชยมาจากร่างสูงตรงหน้าอีกแล้วก็ตาม กลิ่นน้ำหอมที่รุนแรงยิ่งกว่าเมื่อกลางวัน ต้องใกล้ชิดกันขนาดไหนคงไม่ต้องสงสัย มันคงจะแ๲๤แ๲่๲เสียมาก ๆ ถึงทำให้กลิ่นน้ำหอมติดมาถึงขนาดนี้

"ห้องน้ำ" กันต์ยังคงตอบด้วยท่าทางสงบนิ่ง ก่อนจะเดินไปนั่งที่เพื่อนที่จะทำโครงงานต่อ โดยวิก็ยังคงยิ้มทักทายมาให้ร่างเล็กด้วยท่าทางเป็๲มิตร ก่อนจะตามไปนั่งข้าง ๆ กันต์ และพูดคุยเกี่ยวกับการทำโครงงาน

"ไอ้กันต์มันงานเข้าแล้วล่ะ" ตุลย์กระซิบกับพฤกษ์ที่ยืนอยู่

"ทำไมวะ?"

"ก็ตัวมันกลิ่นน้ำหอมหึ่งขนาดนั้น"

"แถมยังรอยดูดที่คอนั่นอีก" ตุลย์เอ่ย

"!" พฤกษ์ตาโต ก่อนจะเพ่งมองไปที่คอของกันต์ที่มีรอยแดงเป็๞จ้ำปรากฏอยู่ แถมมันยังดูสดใหม่ เหมือนเพิ่งจะถูกทำเมื่อไม่นานนี้

"เxี้ย.....แม่งโคตรใจกล้า"

"มันไม่กลัว....." พฤกษ์เอ่ยในขณะที่หันไปมองคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้ามองพื้นอยู่ แถมยังตัวสั่นเทานิด ๆ อีกต่างห่าง

กึด!

คนตัวเล็กกำมือตัวเองแน่น บัดนี้เธอเข้าใจทุกอย่างชัดเจนแล้ว เข้าใจแล้วว่าลางสังหรณ์ของเธอมันถูกต้องมา๻ั้๹แ๻่แรก ทั้งกลิ่นน้ำหอม ทั้งรอยจูบที่ต้นคอ

..................................