ไม่นานนักเถ้าแก่ก็พาชายหนุ่มผิวขาวดูสำอางค์เข้ามาคนหนึ่ง ชายหนุ่มคนนั้นมองดูฉันแล้วบอกเถ้าแก่ว่า เขาตกลงซื้อฉัน เถ้าแก่จึงเดินเข้ามากระซิบบอกฉันว่าให้ดูแลคุณชายชุนให้ดีๆเขาเป็ลูกชายเศรษฐี และฉันควรรีบปลดหนี้ที่ติดค้างนางอยู่จำนวนมากได้แล้ว! จากนั้นเถ้าแก่ก็ให้คนยกเหล้าและของแกล้มเข้ามาวางบนโต๊ะแล้วเดินออกไปจากห้อง
ฉันจึงรีบเข้าไปขอร้องคุณชายชุนว่าให้เขาช่วยฉันด้วย ฉันถูกคนหลอกมาขายที่นี่ แต่คุณชายชุนตอบกลับฉันอย่างไม่ใยดีว่าเขามาเที่ยวผู้หญิง ไม่ได้มาช่วยฉันออกจากซ่อง นั่นไม่ใช่ธุระของเขา ฉันควรไปแจ้งทางการไม่ใช่มาแจ้งเขา
จากนั้นเขาเดินเข้ามาหาฉัน และเริ่มกอดหอมแก้ม แล้วเลื่อนริมฝีปากมากระซิบที่หูฉันเบาๆว่าอยากกินฉันก่อนที่จะเริ่มดื่มเหล้าแล้วบีบจับหน้าอกฉันเพื่อปลุกอารมณ์ เขาจับฉันหันหน้าไปจูบแล้วสอดใส่ลิ้นเข้าปาก
ฉันจึงอ้าปากให้เขาสอดใส่ลิ้นเข้ามาในปากได้ลึกๆ แล้วเอามือลูบไล้ที่หน้าอกคุณชายชุน ลูบไล้มือลงมาเรื่อยๆจนถึงแท่งเนื้อที่กำลังแข็งตัวจนเขามีอารมณ์ จากนั้นจึงออกแรงบีบแท่งเนื้อนั้นเต็มแรงเต็มมือและกัดลิ้นเขาจนต้องรีบชักลิ้นออก ดิ้นบิดตัวผลักฉันออกเต็มแรงจนฉันกับเขาล้มลง เขาร้องโอดโอยเสียงดังรีบคลานถอยห่างร้องะโให้คนช่วย
ฉันรีบลุกขึ้นยืนและจะตามไปเตะเขาซ้ำด้วยความโมโห ทันใดนั้นสาวใช้สองคนก็รีบเปิดประตูเข้ามายืนขวางตวาดให้ฉันหยุดและยืนขวางกั้นฉันไว้ไม่ให้เข้าไปเตะคุณชายชุนซ้ำอีก เถ้าแก่ หย่งหลุน หยู่เยียนรีบวิ่งตามเข้ามาดูในห้อง และแขกคนอื่นที่อยู่ใกล้ๆบริเวณนั้นมายืนมองดูเหตุการณ์ที่หน้าห้องด้วยความสนใจอยากรู้อยากเห็น
คุณชายชุน : โอ๊ยย ช่วยข้าด้วย! นางทำร้ายข้า
เถ้าแก่ : นังตัวดี นังเด็กเปรต! กะไว้แล้วเชียว! ดีนะที่ข้าให้คนเฝ้าอยู่หน้าประตู เ้าจะหาเื่ให้ข้าเดือดร้อนไปถึงเมื่อไหร่กัน เ้าจะผลาญเงินข้าไปถึงไหน!
คุณชายชุน : พานางไปห่างๆข้าเลย! นางคิดจะฆ่าข้า คอยดูเถอะ ข้าจะบอกให้พ่อส่งคนมาเอาเื่พวกเ้า
เถ้าแก่ : ข้าขออภัยด้วยที่นังเด็กคนนี้มันเป็เด็กดื้อด้าน ข้าจะสั่งสอนนางให้หราบจำ เดี๋ยวข้าจะหาสาวสวยๆคนใหม่มาให้ท่าน คืนนี้ข้าจะลดราคาให้ท่านเป็พิเศษเลย เด็กๆพาคุณชายชุนไปห้องอื่นเร็ว หาคนไปปรนนิบัติคุณชายชุนด้วย
หยู่เยียน : เถ้าแก่ ข้าเคยบอกท่านแล้วว่านางเป็เด็กบ้านนอกดิบเถื่อน! เสียเวลาขัดเกลา เถ้าแก่ก็ไม่เชื่อข้า ส่งนางไปทำงานในโรงครัวยังเหมาะสมเสียกว่า!
เถ้าแก่ : หึ! มี่จื่อ เ้าอยากให้ข้าใช้ไม้แข็งกับเ้าใช่มั้ย ห๊า!
ในขณะที่เถ้าแก่กำลังดุด่าฉันที่ทำร้ายร่างกายคุณชายชุนหนุ่มเ้าสำอางค์อยู่นั้น ก็มีชายหนุ่มผิวขาวรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดี แต่งกายดี ดูสะอาด แต่ท่าทางกะล่อนเ้าชู้ แทรกตัวเข้ามาถามเถ้าแก่ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณชายท่านนั้นจึงถูกประคองหิ้วปีกร้องโอดโอยออกจากห้องเหมือนเพิ่งถูกทำร้าย
เถ้าแก่เมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มที่เอ่ยถามและหันหน้าไปมอง ก็รีบเปลี่ยนอารมณ์และท่าทางทันทีพร้อมกับเอ่ยทักทายชายหนุ่ม และเรียกเขาว่า คุณชายหานหยางเค่อ และตอบชายหนุ่มว่าไม่มีอะไรเป็เพียงแค่อุบัติเหตุนิดหน่อยเท่านั้น จากนั้นก็เชิญชวนหานหยางเค่อให้ไปชมการแสดงเต้นรำข้างล่าง เพราะคืนนี้จะมีการแสดงระบำหงส์เหินของหยู่เยียนด้วย
แต่หานหยางเค่อชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเ้าเล่ห์ กลับมิได้สนใจการแสดงเต้นรำที่เถ้าแก่แนะนำมาเลยสักนิด แต่เขากลับมองจ้องมาที่ฉันและเอ่ยถามถึงฉันกับเถ้าแก่ด้วยความสนใจ เถ้าแก่จึงบอกหานหยางเค่อว่า ฉันเป็เด็กมาใหม่ยังไม่รู้จักเชื่อฟัง อีกทั้งยังมีนิสัยดื้อด้านจึงไม่สะดวกให้ฉันรับแขกคืนนี้ เพราะกลัวว่าหานหยางเค่อจะไม่ปลอดภัย
เถ้าแก่จึงบอกชายหนุ่มว่าหยู่เยียนยังว่างอยู่คืนนี้ จะให้หยู่เยียนไปปรนนิบัติชายหนุ่มเหมือนเคย หยู่เยียนที่ยืนรออยู่ข้างๆจึงรีบเข้าไปออดอ้อนควงแขนชายหนุ่มแล้วพูดว่า คืนนี้นางจะดูแลคุณชายหานหยางเค่อเอง ชายหนุ่มจึงหันไปยิ้มหวานให้หยู่เยียนแล้วตอบว่า
หยางเค่อ : หยู่เยียนคนสวย ไว้เป็คืนอื่นเถอะนะคืนนี้ข้าอยากอยู่เล่นกับเด็กใหม่สักหน่อย เถ้าแก่! คืนนี้ข้าจะซื้อเด็กใหม่คนนี้ ถ้านางทำร้ายทุบตีข้า ข้าจะรับผิดชอบเอง แบบนี้เถ้าแก่ตกลงมั้ย
เถ้าแก่ : แหมจะดีหรอ แต่! เอางั้นก็ได้ ข้าจะให้คนรออยู่หน้าประตูห้อง หากคุณชายรับมือนางไม่ไหวให้ะโเรียก คนของข้าจะรีบเข้ามาช่วย
หย่งหลุน : มี่จื่อ ข้าจะจ่ายเงินงดรับแขกให้เ้า หยุดทำแบบนี้เถอะ
มี่จื่อ : ไม่เป็ไร คืนนี้ข้าจะรับแขก!
เถ้าแก่ : หย่งหลุน! คุณชายหานตกลงราคากับข้าเรียบร้อยแล้ว เ้ามีเงินมากพอมาจ่ายแทนคุณชายหานรึ?! จ่ายเป็เงินงดรับแขกไม่ได้แล้วนะ ไปทำงานกันได้แล้ว!
หย่งหลุน : มี่จื่อ……
ทุกคนพากันเดินออกไปจากห้อง แต่หยู่เยียนมองเหยียดฉันตาขวางไม่พอใจอย่างแรงเหมือนโกรธกันมาเป็สิบชาติแล้วเดินกระแทกเท้าฟึดหัดออกจากห้องไป หานหยางเค่อหันไปมองหยู่เยียนเพียงแวบหนึ่งแล้วยิ้มมุมปากแบบไม่ได้สนใจอะไรนัก จากนั้นจึงเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้แล้วรินเหล้าในกาใส่ถ้วยยกดื่ม แล้วเรียกให้ฉันไปนั่งลงข้างๆ เขารินเหล้าใส่ถ้วยให้ฉันดื่มพร้อมกับเอ่ยถามถึงชื่อ แต่ฉันส่ายหัวปฏิเสธไม่ดื่มเหล้า และตอบแบบห้วนๆว่าชื่อมี่จื่อ
ชายหนุ่มยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดต่ออีกว่า เขาเห็นฉันหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ทำให้อยากอยู่เล่นกับฉันคืนนี้ และไม่ต้องกลัวเพราะเขาไม่ชอบทำร้ายผู้หญิง ไม่ชอบบังคับจิตใจผู้หญิงแต่ชอบเอาอกเอาใจผู้หญิงมากกว่า เมื่อฉันได้ยินดังนั้นจึงรีบเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากหานหยางเค่อทันที
มี่จื่อ : ช่วยด้วย! ข้าถูกหลอกมาขาย ช่วยพาข้าหนีออกไปจากที่นี่ ได้โปรด!
หยางเค่อ : เฮ่อ! เป็คำขอร้องที่ช่วยได้ยากจริงๆ ข้าจะบอกอะไรให้เ้ารู้หอนางโลมแห่งนี้มีคนหนุนหลังเป็คนใหญ่คนโต มันไม่ง่ายนักหรอกที่จะช่วยเ้าออกไปง่ายๆ ขนาดทางการยังเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ เท่าที่ข้ารู้มาหอนางโลมที่นี่แม่เล้าใจดีที่สุดแล้ว ทำกิจการตรงไปตรงมากว่าหออื่น ส่วนผู้หญิงที่มาทำงานในหอนี้ส่วนใหญ่มาโดยสมัครใจมากกว่าถูกบังคับ ข้าขอแนะนำว่าถ้าเ้าปรับตัวได้และขยันรับแขกจะได้มีเงินไถ่ตัวเองออกไปเร็วๆ
มี่จื่อ : ท่านช่วยข้าได้มั้ยล่ะ แค่พาข้าออกไปจะเป็พระคุณไม่มีวันลืมเลย
หยางเค่อ : ก็บอกไปแล้วไง ว่าช่วยยาก ข้าช่วยได้แค่เพิ่มเงินพิเศษให้เ้าได้แค่นั้น เอางี้ถ้าคืนนี้เ้าเล่นกับข้า ข้าจะให้เงินพิเศษกับเ้าสองเท่า
มี่จื่อ : เล่นอะไร?
หยางเค่อ : เล่นตอบคำถาม หรือต่อกลอน หรือเล่นอะไรก็ได้ที่เ้าถนัด ถ้าเ้าแพ้ต้องถูกข้าหอมแก้ม ถ้าเ้าชนะจะทำโทษหรือทำอะไรกับข้าก็ได้
มี่จื่อ : งั้นเล่นเป่ายิงฉุบ ถ้าข้าชนะข้าจะตบหน้าท่าน จะเล่นมั้ย?
หยางเค่อ : เล่นสิ! เริ่มเลย
ฉันไม่รู้ว่าหานหยางเค่อมาไม้ไหนแต่เขาดูเป็ผู้ชายที่พอจะคุยกันรู้เื่หน่อย และดูหื่นน้อยกว่าแขกคนอื่นๆที่ฉันเคยเจอ ฉันจึงยอมเล่นเกมส์กับหานหยางเค่อเพราะ้าสร้างความสนิทสนม และจะเกลี้ยกล่อมให้เขาใจอ่อนยอมพาฉันหนี แต่ถ้าหากฉันเกลี้ยกล่อมเขาไม่สำเร็จ ก็คงต้องใช้กำลังลงไม้ลงมือกันอีกรอบ
ฉันจึงเสนอว่าอยากเล่นเป่ายิงฉุบ โดยครั้งแรกหยางเค่อเป่ายิงฉุบชนะฉันก่อนแล้วหอมแก้มฉันหนึ่งครั้ง จากนั้นเขาก็ชนะฉันอีกและหอมแก้มอีกครั้งฟอดใหญ่ เราเป่ายิงฉุบกันอีกเป็ครั้งที่สามเขาก็ชนะฉันอีก คราวนี้เขาขอหอมที่ซอกคอ ฉันก็ปล่อยให้เขาหอมที่ซอกคอจนรู้สึกขนลุก
เราเป่ายิงฉุบกันอีกเป็ครั้งที่สี่ ครั้งนี้ฉันเป็ฝ่ายชนะฉันง้างมือตบแก้มเขาเต็มแรงโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัวจนหน้าหันร้องโอ้ยแล้วหันมาบอกฉันว่า เยี่ยม! แรงตบดีเยี่ยม! ฉันเป่ายิงฉุบอีกเป็ครั้งที่ห้า ฉันชนะจึงตบเขาอีกเต็มแรงจนฉันรู้สึกเจ็บมือแต่เขากลับยิ้มหัวเราะชอบใจ จนฉันพึมพำด่าเขาว่า "ไอ้โรคจิต!"
หยางเค่อบอกให้ฉันเล่นต่อแต่ครั้งนี้เขาชนะ เขาหอมแก้มฉันแล้วเริ่มจูบลงมาที่ซอกคอแล้วจะจูบริมฝีปาก ฉันจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินหนี แต่หยางเค่อเดินตามมากอดเอวฉันทางด้านหลัง แล้วบอกให้เล่นต่อ แต่ฉันตอบว่าเลิกเล่นแล้วและพยายามดิ้นแต่ดิ้นไม่หลุด จึงใช้เท้ากระทืบลงไปที่เท้าหยางเค่อจนเขาร้องโอ๊ยแล้วคลายกอดฉันออก
ฉันจึงหันกลับไปตีเข่าที่ท้องหยางเค่อแต่เหมือนเขาจะรู้ทันงอตัวผ่อนแรงรับเข่าแต่แกล้งทำเป็เจ็บ จึงเตะเข้าไปที่เป้าหว่างขาของชายหนุ่ม แต่ดูเหมือนหยางเค่อจะรู้ทันอีกเหมือนเดิม แล้วใช้มือรับเท้าฉันที่เตะเป้าเพื่อผ่อนกำลังให้เจ็บน้อยหน่อยแล้วงอตัวลงไปกุมเป้าหว่างขาแกล้งร้อง โอ๊ยเจ็บ!
ฉันจึงรีบเข้าไปซ้ำด้วยการใช้สันมือฟันเข้าไปที่ต้นคอหยางเค่อกะเอาให้เขาหมอบราบคาบ แต่เขาหันมาใช้มือรับแล้วจับข้อมือฉันไว้แกล้งเซล้มหงายหลังแต่เอื้อมมือมาโอบกอดให้ฉันเซล้มลงไปนอนทับบนตัวเขาด้วย
ฉันรีบลุกขึ้นนั่งในลักษณะนั่งคร่อมทับขณะที่เขานอนหงาย ฉันจึงจับหัวหยางเค่อกระแทกกับพื้นแรงๆหวังจะทำให้เขาสลบ จนเขาร้องโวยวายว่า "เ้าจะฆ่าข้าเหรอ ไม่ปล่อยให้ข้าได้ทันตั้งตัวเลยรึไง!" จนสาวใช้ที่คอยเฝ้าอยู่หน้าประตูรีบเปิดประตูเข้ามาทันที แล้วตวาดฉันให้หยุดจับหัวหยางเค่อโขกกับพื้น แต่หยางเค่อรีบตอบกลับว่า "ไม่มีอะไร เราเล่นสนุกกัน! ออกไปๆ" สาวใช้สองคนทำหน้า งง จึงถอยหลังออกไปแล้วปิดประตูตามเดิม
จากนั้นหยางเค่อก็จับแขนฉันให้หยุดโขกหัวเขากับพื้น ฉันจึงสะบัดมือเขาออกแล้วเปลี่ยนมาบีบคอเขาแทน จนเขาร้องโวยวายอีกว่า "นี่! คุยกันก่อนเซ่ ข้าจะตายอยู่แล้ว แค่ก แค่ก แค่ก" ทำให้สาวใช้รีบเปิดประตูหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาอีกรอบ หยางเค่อจึงรีบจับมือฉันรวบไว้ให้หยุดบีบคอ แล้วยกมือโบกห้ามสาวใช้เข้ามาแล้วพูดเสียงดุอีกว่า "ข้าบอกว่าเราไม่ให้พวกเ้าเข้ามา น่ารำคาญจริง ออกไปแล้วอย่าเข้ามาอีก!”
สาวใช้ทั้งสองรีบรับคำ "เ้าค่ะ!!!" แล้วรีบเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูห้องไว้ตามเดิม หยางเค่อจึงออกแรงจับตัวฉันพลิกลงไปนอนหงายกับพื้นในลักษณะเขานอนคร่อมทับฉัน แล้วจับแขนฉันสองข้างชูขึ้นเหนือศรีษะกดไว้กับพื้น ตอนนี้ฉันพลาดถูกเขาจับได้จึงดิ้นแล้วร้องบอกให้เขาปล่อย
มี่จื่อ : ปล่อยนะ!
หยางเค่อ : เ้าเนี่ยร้ายสมคำร่ำลือจริงๆ ข้าได้ยินมาว่าเ้าเคยทำร้ายเศรษฐีกัง มาวันนี้ก็ทำร้ายคุณชายชุน และพยายามทำร้ายข้าอีก
มี่จื่อ : เพราะพวกเ้าทำร้ายข้าก่อน ข้าจำเป็ต้องป้องกันตัว
หยางเค่อ : หุหุ เล่นกับเ้าแล้วสนุกดี แต่ตอนนี้ข้าขอพักหน่อยได้มั้ย เ้าตีข้าทำข้าเจ็บตัวไปหมดแล้ว
หยางเค่อยังคงนอนทับบนตัวฉันแล้วซุกหน้าลงที่ซอกคอ เขาหอมและจูบที่ซอกคอจนฉันจักจี้ ฉันปล่อยให้เขาจูบซุกไซ้ซอกคอไปเรื่อยๆ เพื่อรอจังหวะให้เขาจูบแล้วจะกัดลิ้นเขาให้ดิ้นชักงอ แต่หยางเค่อกลับนอนมองหน้าฉันแล้วยิ้มแกมหัวเราะนิดหนึ่งแล้วพูดว่าแบบคนที่รู้ทันความคิดฉันว่า
หยางเค่อ : เ้าจะกัดข้า ข้ารู้
มี่จื่อ : แหม...ท่านก็มองข้าในแง่ร้าย ข้าไม่กัดหรอก อีกอย่างข้าเริ่มเมื่อยแล้ว นอนกับพื้นแบบนี้มันเจ็บหลัง
หยางเค่อ : ไหนๆข้าก็จ่ายเงินไปแล้ว ขอให้ข้าจูบเ้าหน่อยได้มั้ย รับรองข้าไม่ใช้กำลังบังคับเ้าหรอก ข้าจะทำเื่นั้นก็ต่อเมื่อเ้ายินยอม ข้าสัญญา
หยางเค่อจูบริมฝีปากฉันเบาๆเพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไม่กัด จากนั้นเขาเริ่มประกบริมฝีปากแน่นขึ้นสอดใส่ลิ้นเข้าในปาก ฉันจูบรับและดูดลิ้นเขาในปากจนฉันเริ่มเคลิ้ม แล้วยินยอมให้ชายหนุ่มอุ้มฉันขึ้นจากพื้นพาไปนอนบนเตียง เขายังคงจูบฉันอยู่อย่างนั้นและโถมตัวลงนอนทับทำให้เนินหว่างขาััถูกกับแท่งเนื้อที่กำลังถูไถกับเนินจนแข็งตัว จนฉันเองก็เริ่มรู้สึกมีอารมณ์วูบวาบเกือบยั้งใจไว้ไม่ไหว และฉันก็คิดแผนออกว่าจะจัดการหยางเค่อยังไงไม่ให้เขาคิดทำอะไรฉันมากไปกว่านี้
ฉันจึงขยับพลิกตัวขึ้นนอนคร่อมทับหยางเค่อแล้วถามเขาว่า "อยากเล่นอีกมั้ย?" เขาพยักหน้าแล้วยิ้ม ฉันยิ้มตอบแล้วจูบเขาที่ริมฝีปากอีกครั้งหนึ่ง มือลูบแก้มเขาเบาๆขยับตัวนั่งคร่อมดึงผ้าคาดเอวของเขาออกมาผูกที่ข้อมือเขาแล้วนำปลายผ้าอีกข้างหนึ่งผูกโยงไปที่เสาหัวเตียง แล้วดึงผ้าคาดเอวฉันออกมาผูกมัดข้อมือเขาอีกข้างผูกโยงไปที่เสาหัวเตียงอีกข้างหนึ่ง เขามองดูฉันด้วยความตื่นเต้นว่าฉันจะทำอะไรต่อไป ฉันมองหยางเค่อแล้วยักคิ้วให้ข้างหนึ่งพร้อมส่งยิ้มกวนๆ เอื้อมมือบีบแก้มเขาแล้วยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้ๆว่า
มี่จื่อ : มองข้าแบบนี้กำลังคาดหวังอะไร?
หยางเค่อ : ก็คาดหวังว่าเ้าจะทำอะไรสนุกๆให้ข้า
มี่จื่อ : อืม! ข้ากำลังคิดอยู่ว่าจะทำอะไรกับท่านดี (ฉันตบหน้าเขาเบาๆ แปะแปะ) ข้านึกออกแล้ว เงินพิเศษของข้าท่านบอกจะให้ข้าอยู่ไหนเอามา!
ฉันล้วงค้นเงินในตัวหยางเค่อ ก็พบถุงเงินที่ห้อยไว้กับกางเกง จึงล้วงหยิบเงินในถุงออกมาจำนวนหนึ่งพร้อมกับพูดว่า นี่เงินพิเศษของฉันที่เขาสัญญาว่าจะให้ และจะคิดเงินค่าแบ่งพื้นที่บนเตียงนอนให้เขานอนคืนนี้ ส่วนเงินที่เหลืออีกนิดหน่อยฉันจะคืนให้เขาเป็ค่ารถม้าเดินทางกลับบ้าน
และแกล้งพูดข่มขู่หยางเค่อเพื่อให้เขาหวาดกลัวไม่กล้ามาแตะต้องฉันว่า ตอนแรกฉันตั้งใจจะตายพร้อมแขกสักคนในคืนนี้ก็คือเขา แต่คืนนี้ฉันเปลี่ยนใจละ เพราะเขาไม่ได้เลวร้ายเหมือนแขกคนอื่นๆจะยอมไว้ชีวิตเขาหนึ่งคน แล้วฉันก็บอกเขาว่าคืนนี้จะนอนแล้ว หยางเค่อจึงร้องบอกให้ฉันแก้มัดมือให้เขาก่อน
หยางเค่อ : เดี๋ยวแล้วข้าล่ะ?! แก้มัดให้ข้าก่อนสิถูกมัดไว้แบบนี้ข้าจะนอนยังไง เงินของข้าเ้าก็เอาไปแล้วควรปรนนิบัติกับข้าดีๆ หรืออย่างน้อยก็ให้ข้าได้นอนหลับสบายๆหน่อย
มี่จื่อ : น่ารำคาญจริง เอางี้ข้าจะเล่นคำถามเศรษฐีกับท่าน เป็การเล่นของคนมีเงินและใจถึงเท่านั้นจึงจะเล่นแบบนี้ได้ ถ้าท่านตอบคำถามข้าได้ ข้าจะปรนนิบัติดีๆให้ท่าน แต่หากท่านยังตอบคำถามไม่ได้ นอกจากข้าจะไม่ปรนนิบัติท่านแล้ว ท่านจะต้องจ่ายเงินเป็ค่าปรับที่ตอบคำถามไม่ได้ และหากท่าน้าคำเฉลยท่านก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกเพื่อฟังคำตอบ
หยางเค่อ : ฟังดูเ้ามีแต่ได้อยู่ฝ่ายเดียว?
มี่จื่อ : แล้วจะเล่นมั้ยล่ะ?
หยางเค่อ : ได้! คำถามคืออะไร?
มี่จื่อ : คำถามคือ กระบี่อะไรหายากที่สุดจนแทบพลิกแผ่นดิน
หยางเค่อ : กระบี่เหล็กไหล! กระบี่ัฟ้า! กระบี่สยบมาร!
มี่จื่อ : ผิด! ผิด! ผิด!
ฉันถามคำถามกวนตีนที่เคยเล่นกับเพื่อนในโลกเก่า เพราะคิดว่าคำถามพวกนี้หยางเค่อต้องตอบไม่ได้แน่ๆ จึงปล่อยให้หยางเค่อคิดคำตอบไปเรื่อยๆจนฉันรู้สึกหิวน้ำ จึงลุกขึ้นไปหาน้ำดื่มแต่บนโต๊ะมีแต่เหล้า จึงเทเหล้าดื่มหนึ่งถ้วยแทนน้ำเพราะไม่้าเดินออกไปนอกห้องที่มีแต่ลูกค้าหื่นและเมามาย หยางเค่อเรียกฉันให้ป้อนเหล้าให้เขาดื่มด้วยเพราะเขาเองก็อยากดื่มเหล้าเหมือนกัน
ฉันจึงถือกาเหล้าและถ้วยรินเหล้ามาป้อนให้เขาดื่ม หยางเค่อพยายามคิดคำตอบแล้วเอ่ยชื่อกระบี่สารพัดชนิดออกมา แต่คำตอบที่ได้คือผิดทั้งหมด แต่หยางเค่อก็ยังไม่ยอมแพ้ฉันจึงแกล้งเขาด้วยการเปิดเสื้อเขาออกจนเห็นหน้าอกเนื้อแน่น และกล้ามท้องเป็มัด ใช้นิ้วแกล้งเล่นปูไต่บนตัวเขาเพื่อให้เขาจักจี้ จากนั้นใช้นิ้วชี้วนนิ้วเบาๆรอบๆหัวนมจนหัวนมแข็งตั้งเกิดอาการเคลิ้ม
ฉันจึงนึกสนุกอยากแกล้งเขาให้มากขึ้น จึงก้มหน้าใช้ลิ้นเลียที่หัวนมเขาอีกข้างแล้วดูดจนเขาร้องคราง ฉันจึงเงยหน้ามองเขาแล้วหยุดดูดนม พร้อมกับถามเขาว่าจะยอมแพ้หรือยังเพราะฉันเริ่มจะง่วงนอนแล้ว หยางเค่อตอบว่าเขายังไม่ยอมแพ้ จะให้เขายอมแพ้เด็กอายุสิบแปดปีง่ายๆได้ยังไง
ฉันจึงเริ่มแกล้งเขาอีกเพื่อเร่งให้เขายอมแพ้ แล้วลุกเดินไปหยิบเทียนเล่มเล็กๆที่จุดวางอยู่บนเชิงเทียนบนโต๊ะถือเดินมายืนอยู่ข้างเตียง จากนั้นฉันขึ้นนั่งคร่อมหยางเค่อให้เนินหว่างขาััถูไถกับแท่งเนื้อแข็งจนเขาร้องคราง ขอให้ฉันถอดกางเกงออกและสอดใส่แท่งเนื้อเข้าไปภายในให้เขาได้สุขสม เพราะตอนนี้เขามีอารมณ์จนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
ฉันยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆที่แกล้งให้เขามีอารมณ์แต่ไม่สามารถปลดปล่อยอารมณ์ให้สำเร็จได้ จึงสลัดน้ำเทียนไขเบาๆลงบนตัวหยางเค่อจนเขาร้องอ๊าาา ซี๊ดปากเกร็งตัวเพราะความร้อนจากน้ำเทียวไขหยดลงบนผิวหน้าอกจนเป็รอยแดงแต่เขาก็ไม่ดิ้นหนี ฉันจึงขยับตัวโยกให้เนินหว่างขาถูไถกับแท่งเนื้อให้หยางเค่อมีอารมณ์ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ พร้อมกับเร่งให้หยางเค่อยอมแพ้
หยางเค่อ : โอ๊ววววว! ข้าคิดคำตอบไม่ออก แต่ข้ายังไม่ยอม...แพ้ อาาา
มี่จื่อ : ข้าง่วงนอนจะแย่อยู่แล้ว ข้าไม่เล่นแล้ว
ฉันสลัดน้ำเทียนไขใส่หน้าอกหยางเค่ออีกหลายครั้ง แต่หยางเค่อกลับมีสีหน้าฟินจากการถูกทรมานและดูเหมือนจะชอบการถูกทรมานมากกว่าจะโกรธหรือแค้นเคือง ฉันจึงเป่าเทียนให้ดับแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆนอนตะแคงมองดูเขาอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นค่อยๆแกะน้ำเทียนหยดที่แห้งแล้วออกจากหน้าอกและท้องของหยางเค่อแล้วหัวเราะเบาๆ กับสิ่งที่ฉันทำเพราะนึกสนุก และหัวเราะให้กับอารมณ์โรคจิตชอบถูกทรมานของหยางเค่อลูกค้าเ้าสำอางค์คนนี้ จากนั้นฉันจึงเทเหล้ามาดื่ม และป้อนเหล้าให้หยางเค่อดื่มด้วย
มี่จื่อ : ดูท่า….ท่านจะชอบความเ็ป
หยางเค่อ : ข้ามิได้ชอบความเ็ป แต่ข้าอดทนได้ที่เ้าทรมานข้าต่างหาก
มี่จื่อ : ข้าง่วงนอนแล้ววันนี้ข้าเหนื่อย ข้าให้เวลาท่านคิดคำตอบหนึ่งคืน
หยางเค่อ : แก้มัดให้ข้าก่อนสิ
มี่จื่อ : ไม่ได้หรอก ข้าไม่ไว้ใจท่าน อดทนเอาหน่อยพรุ่งนี้เช้าจะแก้มัดให้ และจำเอาไว้ด้วยอย่ามาหาข้าอีกเพราะนอนกับข้ามันไม่สบายตัวเหมือนนอนอยู่ที่บ้านหรอก
หยางเค่อ : เ้านี่ใจร้ายจริง
ฉันหลับไปเพราะเหนื่อยและเมาเหล้า จนกระทั่งเช้าจึงรู้สึกตื่นเพราะหยางเค่อกระชับแขนกอดฉันแน่นขึ้นที่โอบกอดอยู่ทางด้านหลังในลักษณะนอนตะแคง ฉันใมากที่หยางเค่อมานอนกอดฉันได้ยังไง แล้วเขาแก้มัดเชือกออกมาได้ตอนไหน
ปกติฉันเป็คนนอนหลับไม่ลึกและรู้สึกตัวง่าย แค่เขาพลิกตัวบนเตียงปกติฉันก็ต้องรู้สึกแล้ว แต่นี่เขานอนกอดแนบสนิทขนาดนี้ฉันกลับเพิ่งมารู้สึกตัวตอนเช้า เป็ไปได้ยังไง ผู้ชายคนนี้ประมาทไม่ได้แล้ว ฉันรีบลุกพรวดผลักหยางเค่อออกจากการโอบกอดแล้วทุบตีจนเขาใตื่น พร้อมกับถามเขาว่าแก้มัดเชือกได้ยังไง แก้มัดตอนไหนทำไมฉันไม่รู้สึกตัวเลย?! หยางเค่อที่ใตื่นแต่ยังงัวเงียตอบว่า
หยางเค่อ : เชือกเส้นแค่นั้นมัดข้าไว้ไม่ได้หรอก เมื่อคืนพอเ้าหลับไปได้สักพักข้าก็แก้มัดเชือก แล้วก็นอนกอดเ้าหลับไปทั้งคืน ข้าไม่ได้ทำอะไรเ้าเลยแค่นอนกอดเ้าเฉยๆเอง ทำไมต้องลุกขึ้นมาทุบตีข้าแต่เช้าด้วย กำลังหลับสบายอยู่แท้ๆ ตอนต่ออีกหน่อยเถอะ
มี่จื่อ : ฮึ่ม! เ้ามันร้ายกาจนัก! กลับไปได้แล้ว! ข้าจะกลับห้องพักของข้าแล้ว
หยางเค่อยิ้มเพียงเล็กน้อยแต่เจือด้วยรอยยิ้มกะล่อน เมื่อถูกฉันไล่ไม่ให้เขานอนต่อเพราะฉันจะกลับลงไปที่ห้องเล็กข้างล่าง หยางเค่อแม้จะยังงัวเงียง่วงนอนอยู่จึงลุกขึ้นใส่เสื้อคลุมจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เข้าที่เรียบร้อยตามเดิม แล้วล้วงหยิบเงินจำนวนหนึ่งในถุงวางไว้ให้ฉันบนโต๊ะแล้วบอกว่าเป็ค่าปรับที่เขาตอบคำถามไม่ได้
จากนั้นเขาก็เดินออกไปจากห้อง ฉันจึงลุกขึ้นไปหยิบเงินแล้วเดินออกจากห้องก็พบกับสาวรับใช้ที่น่าจะเรียกว่าหน่วยสอดแนมของเถ้าแก่มากกว่า กำลังยืนอยู่หน้าประตูยืนมองตามหลังหยางเค่อแบบคนสอดรู้สอดเห็น และพอพวกนางเห็นฉันพวกนางก็บอกว่ามารอทำความสะอาดห้องและมองฉันแบบสอดรู้สอดเห็นเช่นกัน ฉันทำเป็ไม่สนใจแล้วเดินออกจากห้องไปทันที
แต่ฉันเดินแวะไปที่ห้องพักของซูเจินก่อน พอซูเจินได้ยินเสียงฉันเรียกอยู่หน้าห้องจึงรีบมาเปิดประตูและสอบถามฉันยกใหญ่ว่าเป็ยังไงบ้างด้วยความเป็ห่วง ฉันจึงเล่าให้ซูเจินฟังและหยิบเงินออกมาจำนวนหนึ่งส่งให้ซูเจิน ฉันบอกกับซูเจินว่าขอคืนเงินที่ซูเจินเคยช่วยจ่ายวันงดรับแขก แต่ซูเจินไม่ยอมรับเงินนั้นและบอกให้ฉันเก็บเงินไว้จ่ายวันหยุดให้กับตัวเอง
ฉันจึงต้องเก็บเงินไว้เพราะซูเจินยืนยันไม่ยอมรับเงิน จึงเดินกลับไปที่ห้องพักของหย่งหลุนและยื่นเงินจำนวนนั้นคืนให้หย่งหลุนที่เคยจ่ายเงินค่างดรับแขกให้ แต่หย่งหลุนไม่ยอมรับเงินเช่นกันและพูดแบบเดียวกันกับซูเจินว่าให้ฉันเก็บเงินไว้เพื่อซื้อวันหยุดและเก็บสะสมไว้ไถ่ตัวเองออกจากหอ ฉันจึงทำตามที่หย่งหลุนบอก หย่งหลุนจึงเดินเข้ามาลูบศรีษะพร้อมพูดว่าเขาเป็ห่วงฉันมาก เมื่อคืนเขารู้สึกเบาใจที่หยางเค่ออยู่กับฉัน เพราะเขารู้ว่าหยางเค่อไม่เคยทำร้ายผู้หญิง แต่กังวลกลัวว่าฉันจะคิดสั้นทำร้ายตัวเองมากกว่า
3K
