เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบราวกับทรายที่ไหลผ่านนิ้วมือ ห้าปีผ่านไปในพริบตาเดียว คาคาชิ ริน และโอบิโตะ ตอนนี้อายุ 13 ปีแล้ว และโอบิโตะก็ได้ก่อตั้งทีมของตัวเองขึ้นมา
โอบิโตะในวันนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาเติบโตเป็ผู้ใหญ่และมีบุคลิกที่สุขุมเยือกเย็น ซึ่งหาได้ยากในเพื่อนร่วมรุ่น
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เนื่องจากการรวมจักระของเก้าหางเข้ากับร่างกายของเขา ทำให้พลังที่แท้จริงของเขานั้นหาใครเทียบได้ยากในโลกนี้
โอบิโตะจงใจปกปิดความสามารถที่แท้จริงของตน โดยแสดงให้เห็นเพียงพละกำลังของโจนินเท่านั้น ด้วยพละกำลังนี้เองที่ทำให้โฮคาเงะแต่งตั้งโอบิโตะเป็หัวหน้าหน่วย ซึ่งมีสมาชิกอย่างคาคาชิและริน ฮารุโนะ
นินจาฝึกหัดทั้งสามคนนี้กลายเป็บุคคลสำคัญในโคโนฮะอย่างรวดเร็ว
แต่โชคชะตามักมีเื่ไม่คาดฝันเสมอ ใครจะไปคิดว่ามินาโตะ นามิคาเสะ อาจารย์ของคาคาชิ ริน ฮารุโนะ และโอบิโตะ จะได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็ทางการให้เป็โฮคาเงะรุ่นที่สี่ในอนาคต?
ในวันนี้ เมื่อมินาโตะได้รับการยืนยันอย่างเป็ทางการให้เป็โฮคาเงะรุ่นที่สี่ หมู่บ้านโคโนฮะทั้งหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยการเฉลิมฉลอง
ในฐานะศิษย์ของมินาโตะ ความรู้สึกของโอบิโตะจึงซับซ้อนเป็พิเศษ
ในที่สุดวันนั้นก็มาถึง สิ่งที่จะตามมาคือการอาละวาดของเก้าหาง
ในเวลากลางคืน โอบิโตะปีนขึ้นไปบนหลังคาเพียงลำพังและมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้าของเขา ช่วยปัดเป่าความเศร้าโศกในใจ
การปรากฏตัวของไวท์เซ็ตสึบ่งบอกว่าการนับถอยหลังสู่การอาละวาดของเก้าหางได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
เขาต้องใช้ทุกนาทีให้คุ้มค่าที่สุดเพื่อเตรียมตัวสำหรับการแปรพักตร์ที่กำลังจะเกิดขึ้น
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ภายใต้การนำที่แข็งแกร่งของโอบิโตะ คุชินะถูกควบคุมด้วยคาถามายาของเขาและกลายเป็เพียงของเล่นอย่างสมบูรณ์
ไม่ว่าคำเรียกร้องของโอบิโตะจะไร้สาระแค่ไหน เธอก็ต้องทำตาม
มินาโตะ นามิคาเซะ เป็สามีของเธอเพียงแค่ในนาม แต่ในความเป็จริงแล้วเขาไม่เคยเธออย่างแท้จริง
ทุกครั้งที่มินาโตะพยายามเข้าใกล้คุชินะ โอบิโตะก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดเขาเสมอ
เมื่อข่าวการตั้งครรภ์ของคุชินะแพร่กระจายออกไป โอบิโตะก็รู้สึกหลากหลายอารมณ์
เขาทั้งใที่อาจจะได้เป็พ่อ และแอบโล่งใจที่มินาโตะยังไม่รู้ความจริง
เพื่อป้องกันอุบัติเหตุใดๆ และเพื่อไม่ให้กระทบกับเนื้อเื่ในภายหลัง เขาจึงตัดสินใจปล่อยจิ้งจอกเก้าหางหลังจากที่คุชินะคลอดลูกแล้ว เช่นเดียวกับในเื่ต้นฉบับ เพื่อให้จิ้งจอกเก้าหางสร้างความวุ่นวายในโคโนฮะ
และแผนการสมคบคิดที่เขาวางไว้มานานจะเริ่มต้นขึ้นในคืนที่เงียบสงบนี้
โอบิโตะสูดหายใจเข้าลึกๆ และพยายามควบคุมอารมณ์ให้สงบลง
เขารู้ว่าเขาต้องระมัดระวังเป็อย่างยิ่งในทุกย่างก้าวต่อจากนี้
หากไม่ระมัดระวัง ไม่เพียงแต่แผนทั้งหมดจะล้มเหลวเท่านั้น แต่ยังอาจเปิดเผยตัวตน ทำให้ถูกทุกคนทอดทิ้งอีกด้วย
ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา งานต่อไปของเขาคือการทำให้แน่ใจว่าการอาละวาดของจิ้งจอกเก้าหางจะเป็ไปตามแผนที่เขาวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
เวลาตีสอง เ้าหน้าที่ระดับสูงของโคโนฮะได้มารวมตัวกันที่หน้าห้องคลอดของคุชินะ
มินาโตะ นามิคาเซะ เดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจ และถามคุณหมอเกี่ยวกับความคืบหน้าของการผ่าตัดอยู่บ่อยครั้ง
โอบิโตะยืนอยู่มุมห้อง ดูเหมือนจะเหลือบมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
ทันใดนั้น ความเงียบสงบของยามค่ำคืนก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องของทารก
ซุยเหมินรีบวิ่งไปที่ประตูทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดีใจและความกังวลปะปนกัน
ประตูห้องคลอดเปิดออก และคุณหมอเดินออกมาอย่างเหนื่อยล้า: "แม่และเด็กปลอดภัยดี ผู้หญิงคนที่สี่้าพักผ่อน โปรดอย่ารบกวนเธอ"
มินาโตะตื่นเต้นมากจนอยากรีบวิ่งเข้าไปดูลูก แต่ถูกเ้าหน้าที่ทางการแพทย์ห้ามไว้ เขาทำได้เพียงเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายในทางเดิน หวังว่าจะได้เห็นลูกในไส้ของตัวเองโดยเร็วที่สุด
ขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับห้องคลอด โอบิโตะก็ออกจากโรงพยาบาลไปอย่างเงียบๆ เขาไปที่มุมสงบๆ อย่างรวดเร็วและใช้วิชานินจาสื่อสาร
"ไวท์เซ็ตสึ ดำเนินการตามแผน" เสียงของเขาเบาและเด็ดเดี่ยว
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่เป็เอกลักษณ์ดังขึ้นผ่านเครื่องสื่อสาร: "รับทราบครับเ้านาย เก้าหางจะก่อความวุ่นวายตามคำสั่งของคุณในไม่ช้า"
โอบิโตะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันสายตาไปยังอีกทิศทางหนึ่งของโรงพยาบาล ที่นั่น คุรามะถูกจัดวางไว้อย่างเหมาะสมแล้ว รอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อลงมือตามแผน
เขารู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นไม่อาจย้อนกลับได้ แต่เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย เขาจึงละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว
ในขณะที่โอบิโตะหันหลังจะจากไป หมู่บ้านโคโนฮะทั้งหมู่บ้านก็ตกอยู่ในความโกลาหล
เก้าหางที่อาละวาดได้ปลุกหมู่บ้านโคโนฮะทั้งหมู่บ้านให้ตื่นขึ้น ชาวบ้านต่างพากันหนีอย่างตื่นตระหนก ขณะที่นินจาที่ปฏิบัติหน้าที่รีบไปยังที่เกิดเหตุ
เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายในห้องทำงานของโฮคาเงะ มินาโตะก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ในทันที เขาจึงออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดว่า "คาคาชิ โอบิโตะ และริน พวกเ้าไปที่เกิดเหตุทันทีเพื่อช่วยในการสืบสวน!"
โอบิโตะเยาะเย้ยในใจเมื่อได้ยินชื่อตัวเองถูกเรียก เขารู้ว่ามินาโตะไม่มีทางเดาได้เลยว่าเขาคือผู้ก่อเหตุร้ายที่แท้จริง
คาคาชิและคนอื่นๆ ออกเดินทางตามคำสั่ง ในขณะที่โอบิโตะจากไปอย่างเงียบๆ เขาใส่หน้ากากและเสื้อคลุมสีดำ ปลอมตัวเป็บุคคลลึกลับ จากนั้นเขาก็ปลดปล่อยคามาอิและปรากฏตัวขึ้นข้างๆ คุชินะทันที
คุชินะเพิ่งตื่นนอนและยังไม่มีเวลาดูแลเด็กทารกที่อยู่ข้างๆ เมื่อเธอเห็นโอบิโตะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เธอก็ใในตอนแรก แต่แล้วเธอก็เข้าใจเจตนาของเขา
โอบิโตะพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า "คุชินะ ถึงเวลาไปแล้ว"
คุชินะพยักหน้า เพราะรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น ในชั่วขณะนั้น โอบิโตะได้ใช้คามุย และทั้งสองก็หายตัวไปจากห้องโรงพยาบาล
เหล่าผู้นำโคโนฮะหันไปสนใจห้องพยาบาลทันที แต่กลับพบว่าเตียงว่างเปล่า โฮคาเงะรุ่นที่สามคำรามว่า "เกิดอะไรขึ้น? เขาอยู่ที่ไหน?"
ในขณะนั้นเอง ไวท์เซ็ตสึก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาอย่างกะทันหันและกล่าวด้วยท่าทางโอ้อวดว่า "ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย เ้านายของเรา้าเล่นเกมกับพวกท่าน จงหาที่อยู่ของเขาให้เจอ มิเช่นนั้น... ชีวิตของท่านหญิงคนที่สี่และลูกของนางจะตกอยู่ในอันตราย"
ทุกคนต่างใเมื่อได้ยินเื่นี้ ภรรยาของโฮคาเงะรุ่นที่สี่ถูกลักพาตัวไป นี่เป็ข่าวใหญ่ระดับโลก! โฮคาเงะรุ่นที่สามกัดฟันแน่น: "ค้นหา! แม้จะต้องค้นหาทั่วทั้งหมู่บ้านโคโนฮะ ก็ต้องหาตัวคนร้ายให้เจอ!"
ในขณะเดียวกัน โอบิโตะก็ได้ลงหลักปักฐานที่ชานเมืองโคโนฮะแล้ว เมื่อมองไปยังคุชินะที่กำลังหลับอยู่ เขารู้สึกทั้งโล่งใจและสับสนปนกันไป เพราะท้ายที่สุดแล้ว ผู้หญิงตรงหน้าเขาก็คือภรรยาของอาจารย์ที่เขารักนั่นเอง
"เฮ้ ตื่นได้แล้ว" โอบิโตะตบหน้าคุชินะเบาๆ "เรามีงานต้องทำนะ"
คุชินะลืมตาขึ้นและสบตากับโอบิโตะ
เธอไม่ได้แสดงท่าทีขัดขืนใดๆ แต่กลับยกมือขึ้นแตะแก้มของโอบิโตะเบาๆ
“โอบิโตะ…” เธอเรียกเบาๆ ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความหมายที่ซับซ้อน “ในที่สุดฉันก็เข้าใจความรู้สึกของคุณแล้ว”
โอบิโตะขมวดคิ้ว แต่ก่อนที่เขาจะถาม คุชินะก็พูดต่อว่า "ความรู้สึกถูกทรยศนั้นเ็ปจริงๆ"
ในขณะนั้น โอบิโตะตกตะลึง เขาคิดว่าคุชินะจะเกลียดเขา จะร้องออกมาว่าเธอเกลียดเขา แต่เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะพูดแบบนั้น
“ฉันก็ทรยศมินาโตะเหมือนกัน… เหมือนกับเธอ” คุชินะยิ้มอย่างขมขื่น “ฉันรู้ว่ามันผิด แต่ฉันไม่มีทางเลือก ฉันต้องทำภารกิจที่เธอสั่งมาให้สำเร็จ”
โอบิโตะหรี่ตาลง ไม่แน่ใจในเจตนาของคุชินะ เขายังคงระแวดระวัง จ้องมองเธอด้วยสายตาเ็า
คุชินะสบตาเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น: "ฉันจะไม่หนี และฉันจะไม่ทรยศคุณ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เราทั้งคู่ต่างก็กำลังแสวงหา 'ความยุติธรรม' ของตัวเอง"
โอบิโตะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาทันที เขาเอื้อมมือไปดึงคุชินะเข้ามาในอ้อมแขน
“ตกลง” เขากล่าว “ถ้าอย่างนั้น เรามาเล่นเกมนี้ต่อกันเถอะ แต่…นับจากนี้ไป เธอคือผู้หญิงของผม”
คุชินะซบศีรษะลงบนไหล่ของโอบิโตะ เสียงของเธอแ่เบาและทุ้มต่ำว่า "ฉันจะทำ เพื่อคุณ เพื่อตัวฉันเอง และเพื่อผู้ที่เราเสียสละไป"
โอบิโตะลูบผมยาวของคุชินะด้วยความพึงพอใจ ดวงตาของเขาฉายแววอารมณ์ที่ซับซ้อน เขาพลันรู้สึกแปลกๆ—ดูเหมือนว่าความขุ่นเคืองที่สะสมมานานหลายปีได้คลี่คลายลงในตอนนี้แล้ว
แต่เขาก็รีบสลัดความรู้สึกเ่าั้ทิ้งไป เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะผ่อนคลาย
“เอาล่ะ” เขาผลักคุชินะออกไป “คราวนี้ถึงตาฉันแล้ว”
ขณะที่เขาพูด เขายื่นมือออกไป และเกิดกระแสลมหมุนขนาดเล็กปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา วินาทีต่อมา ร่างของคุชินะก็หายไปในมิติคามุย
เมื่อมองไปไกลๆ ก็เห็นจิ้งจอกเก้าหางขนาดมหึมาราวกับูเาลูกเล็กๆ กำลังอาละวาดไปทั่วหมู่บ้านโคโนฮะ เสียงอาคารพังทลายดังก้องไปทั่วทุกหนแห่ง และเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวจากฝูงชนก็ดังไม่หยุด
รอยยิ้มเ็าปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของโอบิโตะ ความเสียหายที่เก้าหางก่อขึ้นนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาเลย มันเป็เพราะผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจต่างหาก
เขาหลับตาลง และใบหน้าของคุชินะก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา เธอคือคนที่เขารักอย่างสุดซึ้ง และยังเป็เครื่องมือที่ดีที่สุดสำหรับการแก้แค้นโคโนฮะของเขาด้วย
โอบิโตะใช้คามาอิสเปซเพื่อไปถึงยอดเขาโฮคาเงะในทันที ซึ่งเป็จุดชมวิวที่ดีที่สุดในการมองเห็นหมู่บ้านโคโนฮะทั้งหมด
433
