เมื่อได้เวลาทานอาหารทุกคนจึงย้ายกันไปที่ห้องอาหาร โดยรอให้ประมุขของบ้านนั่งลงก่อนคนอื่นจึงนั่งลงตาม แม่เลี้ยงของเธอได้สะกิดหลินฮวาให้หญิงสาวไปนั่งเก้าอี้ข้างหวางเจียเล่อ หลินฮวายิ้มเอียงอายกำลังจะเดินไป มีเหรอที่หวางเจียเล่อจะไม่รู้ เขาจึงเลื่อนเก้าอี้ที่นั่งข้างเขาให้กับซูลี่ พร้อมทั้งดันตัวเธอให้นั่งลง ส่วนเขาก็นั่งลงข้างๆกันกับเธอ หญิงสาวจึงหันไปยิ้มเย้ยให้กับหลินฮวา ที่ส่งสายตาชิงชังมาให้ก่อนแล้ว หวังซูลี่แกล้งไม่สนใจและทำหันไปยิ้มหวานให้กับหวางเจียเล่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ปกติแล้วที่นั่งของหวางเจียเล่อ จะเป็ของหวังชิงเทียน แต่ตอนนี้พี่ชายของเธอไปดูงานที่เมืองนอก และเขาไม่ค่อยได้กลับบ้านสักเท่าไหร่ เป็เพราะว่าธุรกิจที่เขาดูแลอยู่นั้นกำลังขยายสาขาออกไป ทำให้เขากลาายเป็คนบ้างานไปแล้วในตอนนี้
หลินฮวาที่ไม่ยอมน้อยหน้าและไม่ยอมแพ้พี่สาวของเธอ เธอจึงตักอาหารใส่จานให้หวางเจียเล่อพลางเอ่ยอย่างเอาอกเอาใจคล้ายกับภรรยากำลังดูแลสามีซะอย่างนั้น
“ ประธานหวาง ลองชิมเนื้อปลานี่ดูสิคะอร่อยมากเลยค่ะ” หลินฮวาพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดให้เขา เป็รอยยิ้มที่นางเอกใช้พิชิตใจพระเอกและพระรองได้อยู่หมัด แต่กับชายผู้นี้อย่างได้หวัง
“ ขอบคุณครับ พอดีผมไม่ชอบกินปลาน่ะกินทีไรมีอาการแพ้ทุกที ” ว่าแล้วเขาก็เขี่ยเนื้อปลาออกจากจานข้าว ทำให้หลินฮวาหน้าเจื่อนลงทันที
“ งั้นคุณลองนี่ ไก่ผัดซีอิ๊วอร่อยมากคุณลองกินดูสิ " หวังซูลี่ตักเนื้อไก่ผัดซีอิ๊วให้กับเขา ทำให้เขายิ้มปลื้มสุดๆ ที่หญิงสาวตักอาหารให้
“ อื้ม อร่อยจริงๆด้วยงั้นคุณตักให้ผมอีกสิ ผมชอบ” ^^
“ อะแฮ่ม ” เสียงกระแอมขัดจังหวัดของหวังชิงคงทำให้หวังซูลี่ยิ้มแหย เธอจึงรีบตักไก่ผัดซีอิ๊วให้พ่อของเธอชิ้นใหญ่
“ คุณพ่อลองทานดูนะคะ อร่อยมากเลยค่ะ ”
ทั้งโต๊ะคนที่มีความสุขก็คงเป็หวางเจียเล่อ ส่วนคนที่อยากจะกรี๊ดด้วยความขัดเคืองใจคงเป็หลินฮวา หญิงสาวเอามือจิกขยุ้มกระโปรงจนมันแทบขาด ‘ หึ นังซูลี่ ฉันจะแย่งประธานหวางมาจากแกให้ได้คอยดู ’ เหม่ยฟางที่เห็นลูกสาวทำหน้าตาไม่พอใจ จึงสะกิดหลินฮวาให้รู้สึกตัว เธอจึงรีบปรับสีหน้าและกลับมายิ้มอ่อนหวานเหมือนเดิม
หลังจากทานอาหารเสร็จ หวางเจียเล่ออยู่พูดคุยกับหวังชิงคงสักพัก จึงขอตัวกลับหวังซูลี่จึงเดินออกมาส่งเขาที่รถ
“ วันนี้ฉันต้องขอบคุณคุณมากนะคะที่พาฉันไปเที่ยวน่ะ” เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้เขา
“ เื่เล็กน้อยครับ ไว้โอกาสหน้า ผมจะพาคุณไปอีกนะ”
“ ค่ะ ขับรถดีๆนะคะ”
“ ครับ ผมไปก่อนนะ ” ซูลี่ยืนส่งเขาจนรถแล่นออกไปลับสายตา จึงหันกลับจะเดินเข้าบ้านก็เจอหลินฮวาที่ยืนดักรอเธอซะก่อน
…………
“ ไปอ่อยประธานหวางอีท่าไหนล่ะเขาถึงได้ชวนพี่ไปกินข้าวน่ะ คนอย่างประธานหวางมีผู้หญิงรุมล้อมตั้งมากมาย เขาคงไม่คิดจริงจังกับคนอย่างพี่หรอกนะพี่ซูลี่ ”
‘ คิดถึงผี ผีก็มา’ เสียงจากนรกชัดๆ เธอคิดแล้วไม่มีผิดว่ายัยเด็กผีนี่ต้องตามมาจิกกัดเธอแน่ๆ
“ คนอย่างฉันไม่จำเป็ต้องไปอ่อยเขาหรอก เจียเล่อเขาดูออกน่ะว่าอันไหนจริง อันไหนตอแหล ” หวังซูลี่คิดในใจว่าหากเธอด่าแม่นางเอกนี่เป็ดอกไม้สีทอง เธอจะเข้าใจไหมนะแต่ไม่เอาดีกว่าเพราะในนี้มันโลกนิยายหลินฮวาคงไม่รู้จักแน่นอน
“ มั่นอกมั่นใจเข้าไปเถอะ คอยดูละกันว่าประธานหวางจะคบกับพี่ได้นานแค่ไหน เพราะขนาดพี่เหวินหลงที่หมั้นมาเป็ 10 ปีฉันยังแย่งจากพี่มาได้ แล้วนับประสาอะไรกับคนที่เพิ่งรู้จักกันล่ะ จริงไหมค่ะพี่สาว”
หลินฮวาจงใจพูดจาเย้ยหยัน หวังจะให้หวังซูลี่อาละวาดใส่เธอ แล้วบิดาก็จะปกป้องเธอเช่นเคยและเกลียดนังซูลี่เหมือนแต่ก่อน
“ หึหึหึ หวางเจียเล่อเขาไม่โง่เหมือนเหวินหลงหรอกนะ ระดับเขาฉันรับประกันได้ว่าคงไม่ไปคว้าลิงสะแหม อย่างเธอมาทำพันธ์หรอก ผู้หญิงที่สวยแต่สมองกลวงแบบนี้ใครจะไปคนอย่างเธอกัน เอ๊ะ!!สมองกลวงแล้วอย่างอื่นจะกลวงด้วยไหมน้า เดี๋ยวไปกับเหวินหลง เดี๋ยวก็ไปกับหยางเพ่ยตง ท้องขึ้นมาระวังจะหาพ่อไม่ได้นะจ๊ะน้องสาว ”
กรี๊ดดดดดดด…. ‘ นั่นไง คิดไว้แล้วว่าเธอต้องร้องกรี๊ดเหมือนชะนีร้องหาผัว เสียงช่างแสบแก้วหูจริงๆ ’
“ หยุดกรี๊ด สะทีได้ไหม! เดี๋ยวคนอื่นเขาจะคิดว่าบ้านนี้มีสุนัขติดสัสร้องหาตัวผู้หรอก ”พูดจบซูลี่ก็รีบเดินจากไปทันที เพราะขืนอยู่ต่อแก้วหูเธอคงได้อักเสบแน่ๆ
……………
“ คุณแม่ คุณแม่ต้องช่วยฮวาฮวานะคะ ฮวาฮวาไม่มีทางยอมแพ้นังซูลี่เด็ดขาด คุณแม่ต้องหาทางช่วยให้ฮวาฮวาได้เจอกับประธานหวางนะคะ” ฮือฮือ
หลินฮวาบอกกับแม่ของเธอให้ช่วยหาทางให้เธอได้เจอกับหวางเจียเล่อ เธอยอมไม่ได้ที่เห็นหวังซูลี่ได้ดีกว่าเธอ
“ ใจเย็นๆ ก่อนนะฮวาเออร์ เื่นี้แม่จะช่วยลูกเอง แม่ไม่มีทางให้นังซูลี่ได้ดีกว่าลูกของแม่อย่างแน่นอน”
เหม่ยฟางพูดพลางปลอบหลินฮวา ให้หยุดร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียก่อนตอนนี้ใบหน้างามเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจนเต็มไปหมดมันดูไม่น่ารักเอาสะเลย
“ ว่าแต่ ตอนนี้ลูกกับเหวินหลงยังเจอกันอยู่ไหม ั้แ่วันงานแม่ก็ไม่เห็นเหวินหลงมาหาลูกอีกเลยนะ ”
หลินฮวาหยุดร้องไห้ทันทีเธอคิดถึงเหวินหลงขึ้นมา เขาเงียบหายไปหลังจากงานเลี้ยงจบ ก็ไม่ติดต่อมาหาเธออีกเลย หรือเขา้าตัดความสัมพันธ์กับเธอถึงได้หายไปแบบนี้ หลิวเหวินหลงคู่หมั้นของพี่สาวเธอได้พบกับเขาเมื่อ2ปีก่อน เขาเป็แขกประจำของตระกูลหวัง และเป็หุ้นส่วนธุรกิจหลายๆอย่างในตระกูล ตระกูลของเขาจึงทาบทามหมั้นหมายบุตรสาวคนโตให้กับตระกูลหลิว ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไปทุกอย่าง หลินฮวาไม่เคยเจอใครดีกับเธอเท่ากับเหวินหลง เธอจึงใช้ความน่ารักสดใสของเธอคอยออดอ้อนเอาใจเขา ทำให้เขาค่อยๆออกห่างจากหวังซูลี่และถึงจุดแตกหักจนถอนหมั้นกันไปในที่สุด
หลินฮวาเธอ้าผู้ชายทุกคนที่อยู่ในชีวิตของหวังซูลี่ หยางเพ่ยตงก็เป็หนึ่งในนั้น เขาเป็เพื่อนชายในกลุ่มที่สนิทกับหวังซูลี่มากที่สุด ทั้งสองมักไปไหนมาไหนด้วยกันตามประสาเพื่อนสนิท หยางเพ่ยตงมาที่บ้านบ่อยครั้งและได้เจอกับหลินฮวา ชายหนุ่มหลงรักเธอหญิงสาวน่าตาน่ารักราวกับตุ๊กตา รอยยิ้มอ่อนหวานทำให้เขาหลงรักเธออย่างโง่งม หลินฮวาเองมักจะบอกหยางเพ่ยตงเกี่ยวกับเื่ของซูลี่ เกลียดเธอ ทำร้ายร่างกายเธอ
หวังซูลี่ที่มักจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่กลายเป็คนขึ้นหงุดหงินเ้าอารมณ์ โดนหลินฮวาพูดจายั่วยุนิดหน่อยเธอก็มักจะควบคุมอารมณ์ไม่อยุ่แต่ไม่เคยทำอะไรร้ายแรงสักครั้ง มีแค่ล่าสุดที่หลินฮวาจัดฉากดึงผมใช้เล็บข่วนทำร้ายตัวเองแล้วร้องห่มร้องไห้ว่าหวังซูลี่เป็คนทำเธอทั้งๆที่หวังซูลี่ยืนอึ้งอยู่ในเหตุการณ์ ทำให้หยางเพ่ยตงมีปากเสียงทะเลาะกับหวังซูลี่เขาไม่แม้แต่จะฟังเธออธิบาย จนสุดท้ายแม้แต่คำว่าเพื่อนก็ไม่มีเหลือให้…………..
……………………………
....................
1K
