รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๔๙

        ยายเล็กจับมือตาคำราวกับจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายเธอรวบรวมสติ และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อินทรไม่เคยได้ยินมาก่อน   “อินทร เอามันออกไปให้พ้นบ้านยาย” 

        อ้อได้ยินเสียงยายเล็ก.. ถึงกับสะดุ้ง!!

        และรีบหันมามองยายเล็ก 

        ตาคำปล่อยมือยายเล็กและพยายามประคองตัวไม่ให้สั่น เพื่อเดินกลับเข้าไปในบ้าน  

        “ตาคำจะไปไหน?”   อ้อเด็กบริกรในร้านถามขึ้น 

        “ไปเอาปืน!!”   ตาคำตอบเสียงเย็นชา   “เอามีดดีกว่า มันจะได้ทรมานก่อนตาย”  

        อินทรเข้าไปห้ามตาคำ   “อย่าทำอย่างนี้เลยครับตา”  

        “อินทร”   ตาคำเรียกชื่อเขาอย่างดุดัน   “ถ้าแกรู้ว่ามันทำอะไรไว้  แกจะไม่ห้ามตาอย่างนี้”  

        ยายเล็กโกรธจนตัวสั่น..จนรู้สึกหน้ามืด .. จนรู้สึกตัวเองยืนไม่มั่นคง .. เธอจึงทรุดตัวลงนั่ง  

        อ้อรีบเข้ามาประคองยายเล็ก   “หายใจลึกๆ นะยาย .. ค่อยๆ หายใจ”   อ้อพูดพร้อมกับหยิบเมนูอาหารมาพัดวีให้ยายเล็ก   “ยาย.. ใจเย็นๆ นะยาย ใจเย็นๆ ..”  

        ตาคำมองยายเล็กแล้วเขาก็ถอนหายใจ .. ทั้งเขาและยายเล็กคู่ชีวิตแก่เกินที่จะโกรธ ..หรือแสดงอารมณ์รุนแรงแบบนี้แล้วเหรอ? .. พอคิดได้อย่างนั้น..  ตาคำก็เดินไปนั่งข้างๆ ยายเล็ก

        ยายเล็กอิงตัวพิงชายผู้เป็นยอดรัก..ผู้ที่เธอใช้ชีวิตเคียงข้างเพราะรัก.. มากว่าสามสิบปี .. น้ำตาแห่งความโกรธ..เกลียด.. ที่มีไอ้เด็กคนที่เมาหลับไป .. ยังคงหลั่งริน ..  

            “ตาเล่าให้ผมฟังก่อนสิ ว่าอะไรมันเป็นอะไรแล้วถ้ามันสมเหตุสมผล ผมจะช่วยตาเอง”  อินทรบอกตาคำอย่างจริงจัง  

        ตาคำจึงเริ่มเล่าเรื่องราวอดีตให้อินทรฟัง   “เมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ไอ้เด็กลมนี่ มันเข้ามาหาที่เรียนต่อม.๔ กับ ‘กิ่ง’ หลานสาวของยายเล็ก   ยายเล็กเลยให้ทั้งสองพักอาศัยอยู่ที่นี่   จะเรียกว่ามันสองคนอยู่กันเป็นคู่ผัวตัวเมียก็ได้”  

        “อย่าพูดอย่างนั้น..น่าเกลียด”   ยายเล็กปรามสามีแล้วเธอก็เล่าต่อ   “ยายทั้งบอก ทั้งสอนทั้งเตือน ว่าอย่ารีบชิงสุกก่อนห่ามอย่างนี้ กิ่งมันก็ก้มหน้านิ่ง ไม่ได้เถียงอะไร แต่ไอ้เด็กคนนี้ มันทำทีเป็นไม่พอใจ และจะพากิ่งไปอยู่ที่อื่น  

        “เท่าที่ตาจำได้นะ  พวกมันยังหาที่เรียนไม่ได้เลย  แต่ไอ้นี่”  ตาคำชี้ไปที่ลม   “มันได้งาน งานไอ้พวกถ่ายแบบเสื้อผ้าลงหนังสือแฟชั่นถ่ายโฆษณา และก็ได้เล่นละครโทรทัศน์ชายรักชาย” 

        ยายเล็กเล่าต่อ   “กิ่งบอกยายว่ารายได้มันดีมาก  มันเลยพากิ่งออกไปเช่าห้องพักอยู่กับมัน  แล้วยายก็ไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย ..จนเวลาผ่านไปหลายเดือน  

        วันหนึ่ง   กิ่งท้องโตกลับมาหายาย..เธอร้องไห้เสียใจที่ไม่ฟังคำเตือนของยาย   พอท้องโต  มันก็ไม่สนใจกิ่ง”   ยายเล็กชี้ลมอย่างจงเกลียดจงชัง   “มันไปนอนกับคนอื่นมันไม่สนใจความรักที่กิ่งให้กับมัน  พิษรักทำร้ายกิ่ง..จนเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่ 

        แต่ที่เธอตายไม่ได้..เพราะลูกในท้อง กิ่งบอกยายว่า.. เด็กในท้องของเธอ.. เค้าเกิดมาเพราะรักที่เธอมีให้มัน.. เค้าจึงเป็นตัวแทนความรักของเธอ .. แม้มันจะเป็น รักในพิษรัก .. แต่เธอก็ยังรัก”  

        “กิ่งมันคลอดลูกที่นี่แหละ”   ตาคำเล่าบ้าง   “ตากับยายเล็กช่วยกิ่งเลี้ยงลูกอย่างดี   กิ่งมันรักของมันสุดหัวใจ มันเลี้ยงลูกสอนลูกอย่างดี มันไม่อยากให้ชีวิตลูกต้องพลาดแบบมัน จนเด็กอายุได้ซักสามหรือสี่ขวบกิ่งก็เสียชีวิต”

        “ห้าขวบ”   ยายเล็กขัดคำพูดตาคำ   “ตาหนูห้าขวบ ตอนที่แม่มันตาย”   แล้วน้ำตายายเล็กก็รินไหล   “ในงานศพของกิ่ง.. ไอ้ลมมากับไอ้พวกนักเลงชุดดำอีกห้าหกคน  มันมาเอาตาหนูไป  มันบอกว่าจะเอาไปเลี้ยงที่ต่างประเทศ  น่าจะมีชีวิตดีกว่าที่ไทยนี่ 

        หลังจากวันนั้น   ยายก็ไม่ได้พบเห็นหลานยายอีกเลย  หลานยายที่ชื่อ.. นพนิต นพนิตที่แปลว่า..ของหวาน   ยายเล็กคนนี้ตั้งให้เอง  เพราะแม่มันบอกว่าเวลาที่กินของหวานแล้วคนจะมีความสุข”   

        ..

        อินทรทอดเวลาให้ความรู้สึกของสองตายายสงบลง  อินทรจึงบอกสองตายายว่า .. “ที่ลมเมาจนหลับไปอย่างนี้นั่นเป็นเพราะ.. ลมกำลังตกนรก .. นรกที่อยู่ในใจเขา  มันทำให้ลมทั้งร้อนรุ่ม ทั้งทรมาน ทั้งเจ็บปวดแม้เขาจะเมาจนหลับไป .. ก็ไม่มีความสุข .. ไม่มีทางฝันดีหรอก”  

        ตาคำกับยายเล็กมองสภาพลมที่เมาจนหลับอยู่ตรงหน้า.. ประเดี๋ยวก็สะดุ้ง ผวาราวกับจะตื่น แล้วก็หลับต่อ .. ประเดี๋ยวก็สะอึกสะอื้นร้องไห้.. ประเดี๋ยวก็ละเมอมาตัดพ้อน้อยใจในโชคชะตาตน ..

        จากโกรธจนแทบอยากจะฆ่าในตอนแรก.. มลายหายไปหมดสิ้น .. ถึงตอนนี้ .. กลายเป็นสมเพช .. เวทนา .. มันก็ตกนรกและรับผลกรรมของมันอย่างที่อินทรพูดจริงๆ นั่นแหละ  

        สองตายายจึงตกลงกับอินทรว่า.. จะไม่เก็บเงินค่าเหล้าที่มันกิน แต่จะให้ใจดีจนไปส่งมันกลับ .. ก็คงทำไม่ได้ .. ปล่อยให้มันเมาหลับเป็นหมาข้างถนนอยู่ที่หน้าร้านนี่แหละ.. ส่างเมาแล้วคงมีปัญญากลับเองได้ 

        อินทรกับอ้อช่วยกันลากตัวลมออกไปนอกร้านแล้วก็ปิดร้าน   อินทรไม่ลืมที่จะเดินไปบอกรปภ.ของสำนักงานไฟรุ่งโรจน์ให้ช่วยดูด้วย   ถ้าเขาส่างเมา   ก็ให้เขากลับบ้านแต่โดยดี   รปภ.ก็รับปากจะช่วยดูให้

        หลังจากกลับมาถึงบ้านแม่อัง  อาบน้ำ และแช่น้ำอุ่นจนสบายตัวขึ้นแล้ว  ทั้งณัฐกนกและนพนิตก็คลอเคลียอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน   “นพแฟนพี่มีอะไรดีน้า  ถึงเอาชนะใจพ่อพี่ได้”  

        “นพว่าท่านเหงา”  

        คำพูดนพเหมือนกับที่เขนบอกนัทไว้.. มันทำให้นัทรู้สึกแย่ .. ที่เขาไม่เห็น.. พ่อ ..ในมุมที่คนอื่นเห็นเลย .. นี่..เขาโกรธพ่อ ใจร้ายกับพ่อขนาดนี้เลยเหรอ?  

        “แล้วนพก็มีพี่มายด์ช่วยอีกคน  พี่มายด์หลานชายของพี่นัทไง  พอมีคนช่วย นพเลยไม่ได้กลัวท่านจนไม่กล้าทำอะไร”  

        เสียงนพที่อธิบายเจื้อยแจ้วอยู่นั่นช่วยดึงนัทกลับมาที่เหตุการณ์ตรงหน้า นัทดึงนพมากอด   “จริงดิ!!”  

        “ก็..กลัวนิดนึง แต่นพก็ยังกล้าชวนท่านคุยไงพี่นัท”  คนน้องสารภาพ 

        “แล้วใครน้า..ที่กลงจน.. ตัวสั่นเหมือนแผ่นดินไหว จนต้องยืนเบียดพี่”    แล้วคนพี่ก็ทำตัวสั่น  

        “พี่นัทล้อนพอีกแล้วนะ”  

        “ก็หรือไม่จริง”  

        “ไม่คุยแล่ว”   แล้วคนน้องก็จะลุกหนี  

        คนพี่กอดคนน้องไว้ในอ้อมแขน.. แล้วคนพี่ก็.. กระชับอ้อมแขน ..

        จนคนน้องยิ้มออก  

        “พี่ขอบคุณนพมากนะ”  

        “ไม่ต้องขอบคุณนพแล้วครับพี่นัท  นพยินดีทำทุกอย่างให้พี่” 

        “ยกเว้นบอกรักพี่” 

        “นพไม่เคยบอกพี่เลยเหรอ?”   คนน้องถามอย่างแสนซื่อ  

        คนพี่ส่ายหน้า  

        คนน้องมองเลยไปที่อื่น   “มันก็ไม่เห็นต้องพูดกันบ่อยๆ นี่”  

        “พูดบ้างก็ได้นะ  คนฟังจะได้ชื่นใจ”  

        “แล้ว..ที่นพทำให้พี่นัทมาตลอด มันไม่ได้แทนคำพูดเลยเหรอครับ”  

        “ที่นพทำทั้งหมด  มันทำให้เราอยู่ด้วยกันมีความสุขก็จริง   แต่การได้ยินคำพูดบางคำ มันทำให้ใจปีติและอิ่มสุขจากข้างไน”  

        คนน้องหันมามองหน้าคนพี่   “นพรักพี่นัทครับ”  

        ..แล้วริมฝีปากของทั้งสองก็สัมผัสกันอย่างแผ่วเบา ..

        “พี่นัทก็รักนพครับ” 

        จากนั้น..น้ำอุ่นในอ่างที่แช่ตัวก็ถูกก่อกวน จนกระฉอกขึ้นมาเลอะขอบอ่างจากการทำรักด้วยความรักที่สุดแสนรักของคนพี่และคนน้อง .. กว่าน้ำจะสงบนิ่ง ..ทั้งสองก็แทบหมดแรง  

        การแจกข่าวของ‘ไฟรุ่งโรจน์’ได้ผลดีเกินคาด   หลายข่าวสร้างแรงกระเพื่อมให้วงการบันเทิงเลยทีเดียว   บางข่าวที่มีคอมเม้นไม่ค่อยดีเกิดขึ้น   ก็มีข้อมูลในโลกออนไลน์ให้เอฟซีค้นหาและช่วยแก้ต่างให้อย่างชัดเจน   จนคอมเม้นเหล่านั้นเบาลงและหายไปในที่สุด  

        แล้ว..การแพร่กระจายของไวรัสโคโรน่าก็ขยายออกในวงกว้าง  จนเริ่มมีการประกาศให้หยุดอยู่กับบ้านเพื่อเป็นวิธีหนึ่งที่จะช่วยหยุดการระบาดของไวรัสโคโรน่าลง  

        เคนคณาธิปแจ้งในไลน์กลุ่มนักแสดงว่า  เขาไม่สามารถมาหาทุกคนที่สำนักงานได้อีกแล้ว  เพราะเคนต้องพาแม่เดินทางไปหายายที่ต่างจังหวัด   แม่เคนเสียใจมากที่ถูกเชิญให้ออกจากงานกระทันหันจนไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรเลย  เคนบอกทุกคนว่า.. การที่เขาพาแม่ไปหายาย ไปเยี่ยมยายน่าจะช่วยเยียวยาจิตใจแม่ได้  

        ..

        ณัฐกนกมาหารือกับกานต์และอินทรที่เรือนปาริชาต  ทั้งสองคุยกับนัทในฐานะตัวแทนของตาคำกับยายเล็ก   นัทอยากให้เรือนปาริชาตเป็นโรงอาหารหลัก สำหรับทุกคนที่ทำงานให้‘ไฟรุ่งโรจน์’และคนในละแวกนั้น  หากต้องมีเคอร์ฟิวส์เกิดขึ้นจริงๆ

        กานต์กับอินทรก็เห็นด้วย  

        ณัฐกนกจึงขอสั่งตู้แช่อาหารขนาดใหญ่มาให้ที่ร้านทั้งแบบแช่เย็นและแช่แข็ง   แล้วนัทมอบเงินก้อนโตสำหรับซื้อของสดแช่แข็งใส่ตู้แช่หากต้องกักตัว จะได้มีของกินตุนไว้สักหนึ่งเดือน

        กานต์กับอินทรไม่อยากรับเงินก้อนนั้น  

        นัทอ้างกับทั้งสองว่า   “ถือว่านัทช่วยลงทุนก็แล้วกันนัทอยากกินของดีๆ และอร่อยมากๆ ”  

        พอตู้แช่มาถึงและเริ่มเปิดใช้งาน  นัทก็สั่งของสดเกรดพรีเมี่ยมซูเปอร์เอจากยุโรปและจากญี่ปุ่นมาใส่ตู้แช่ไว้ให้อีกจนเต็มตู้  นัทจึงต้องสั่งตู้แช่มาให้สองตายายกับอินทรใส่อาหารธรรมดาอีกหนึ่งตู้

        ณัฐกนกขอให้อินทรทดลองปรุงโฟกราร์ในแบบไทยๆที่อินทรถนัดให้เขาชิม  เพราะนัทอยากให้พ่อลองชิมโฟกราร์ในแบบไทยๆที่ไม่กระทบต่อโรคที่พ่อนัทเป็นอยู่  เพราะพ่อนัทชอบโฟกราร์มาก  

        อินทรจึงทดลองปรุงโฟกราร์แบบไทยๆในสูตรเฉพาะของเขา แล้วให้นัทลองชิม  

        “เป็นตับห่านแบบไทยๆที่อร่อยมาก อินทร”  นัทชอบรสชาติที่อินทรทดลองทำมาก

        “นัท”   ฝุ่นดินเรียกชื่อเขา และนั่งลงตรงหน้านัท   “ฝุ่นได้ข่าวไม่ค่อยดีมา  ลมถ่ายนู้ดแบบแรงมาก”  

        สีหน้านัทที่กำลังอิ่มเอมกับรสชาติอาหารเปลี่ยนไปทันที  

จบตอน ๔๙