“อ่อ...จริงด้วย่นี้แมลงวันทองเยอะจริง ๆ” อัน เซจุน พยักหน้างึกงัก
ชเว จุนยอง ยกยิ้มเบา ๆ ที่มุมปากของเขา คัง มินฮยอน รู้สึกหงุดหงิดใจ กับท่าทางกวนประสาทของ ชเว จุนยอง เอามาก ๆ
เช้าตรู่ ครูฝึกเป่านกหวีดเพื่อปลุกทหารใหม่ หลังจากนั้นจึงตามมาด้วยเสียงะโหนักแน่นของครูฝึก
“ลุกขึ้น!”
คัง มินฮยอน สะดุ้งตื่นก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็ชุดเครื่องแบบทหาร เขาสวมใส่เครื่องแบบทหารอย่างรวดเร็วก่อนจะสวมรองเท้าบูทตาม ไม่ต่างจากคนอื่น ๆ
“โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว...อยากกลับบ้าน” อัน เซจุน บ่นออกมาแต่มือของเขาก็ยังคงวุ่นวายอยู่กับการสวมใส่เครื่องแบบทหาร
“มานี่มา...นายช้ากว่าคนอื่นแล้วนะ” จอง ฮยอนชิก ช่วย อัน เซจุน ติดกระดุมเสื้อของเขา
“ฮยอนชิก...นายดีที่สุด!” อัน เซจุน บอกเขาเบา ๆ สายตาเป็ประกายวิบวับ
“มินฮยอน รีบไปเร็วเข้า” มุน ดงกยู เร่ง
“อืม...เสร็จแล้ว”
เสียงรองเท้าบูทกระทบกับพื้นดัง ตึกตัก ตึกตัก ตามทางที่พวกเขาเดิน เสียงฝีเท้าเร่งรีบ เพื่อไปให้ทันการเรียกรวมตัวของครูฝึก เพราะถ้ากลุ่มของเขาไปช้าครูฝึกก็จะทำโทษพวกเขา
หลังจากที่มาถึงลานฝึกทหาร พวกเขาก็เข้าแถวอย่างเป็ระเบียบ ครูฝึกที่ยืนค้ำหน้าแถวกวาดตามองพวกเขา ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“วันนี้ก็วิ่งรอบสนามฝึกเพิ่มอีก 3 รอบ ดันพื้น 100 ครั้งซิทอัพอีก 100 ครั้ง ยืดเหยียด 100 ครั้งปฏิบัติ!”
“ครับ!”
สิ้นเสียงครูฝึก กลุ่มของ คัง มินฮยอน ก็เริ่มออกวิ่ง ดูเหมือนว่าครูฝึกจะสั่งเพิ่มรอบการวิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่กำลังวิ่งเสียงครูฝึกก็ยังะโไล่หลังตามมา
“วิ่งเร็วเข้า! วิ่งเร็วกว่านี้!”
เหล่าทหารใหม่ต่างก็กัดฟันวิ่งไปข้างหน้า ไม่อาจถอยหลังกลับไปได้ แม้ว่าจะรู้สึกหมดแรงก็ตาม
คัง มินฮยอน วิ่งอยู่ในกลุ่มด้วยท่าทางสบาย ๆ หลังจากที่วิ่งเสร็จแล้ว พวกเขาก็เริ่มดันพื้นต่ออีก 100 ครั้ง ซิทอัพ 100 ครั้ง ยืดเหยียดอีก 100 ครั้ง ต่อ
ครูฝึกยังคงคุมเข้มอยู่ไม่ห่าง “พัก 10 นาที ปฏิบัติ!”
“ครับ!”
หลังจากผ่านไป 10 นาที ครูฝึกเริ่มอธิบายตารางการฝึกของวันนี้
“วันนี้จะเป็การฝึกโดยใช้ปืนปลอม ฝึกการจับอาวุธ และการเคลื่อนที่ไปพร้อมกับปืน ต่อจากนั้นจะฝึกคลานผ่านลวดหนาม ฝึกะโข้ามสิ่งกีดขวาง ่บ่าย ๆ จะฝึกจำลองสถานการณ์จริง เช่นการยึดฐาน การเข้าตีฐานของศัตรู เป็ต้น มีใครสงสัยอะไรอยากจะถามหรือไม่!”
ครูฝึกกวาดสายตามองเหล่าทหารใหม่ที่อยู่ด้านล่าง เมื่อไม่ได้ยินเสียงคัดค้าน เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“เริ่มการฝึกโดยใช้ปืนปลอมปฏิบัติ!”
หลังจากนั้นครูฝึกที่อยู่รอบ ๆ ได้แจกจ่ายปืนปลอมให้กับพวกเขาคนละ 1 กระบอก ถึงจะเป็ปืนปลอมแต่น้ำหนักมันก็ใกล้เคียงกับของจริงเอามาก ๆ ต้องบอกว่าเป็โมเดล ที่ใกล้เคียงกับของจริงมากกว่า
คัง มินฮยอน ถือปืนเอาไว้ในมือ จากนั้นไม่นานครูฝึกก็ให้ทหารใหม่ฝึกการจับปืน การถือปืน การแทง แบบนั้นอยู่หลายชั่วโมง
หลังจากนั้นก็เป็การฝึกคลานผ่านลวดหนาม คัง มินฮยอน ก้มลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ พื้นดินแฉะ เต็มไปด้วยขี้โคลน แม้ใบหน้าจะเปื้อนดินโคลน แต่ครูฝึกก็ยังะโออกมาว่า
“ก้มลงไปให้ต่ำกว่านี้! ยังก้มต่ำกว่านี้ได้อีก!” ครูฝึกอีก 2-3 คนทำการประเมินพวกเขาอยู่ห่าง ๆ
หลังจากจบการฝึกคลานผ่านลวดหนาม ก็ฝึกะโข้ามสิ่งกีดขวางต่อ คัง มินฮยอน ะโข้ามสิ่งกีดขวางที่อยู่ตรงหน้าเขา จากนั้นตรงไปไต่เชือกขึ้นไปข้างบน และไต่เชือกลงมาอีกด้านหนึ่ง
“เร็ว ๆ ให้ไว! ยังทำความเร็วได้มากกว่านี้!” ครูฝึกยังะโไล่หลังตามมา
หลังจากผ่านการฝึกอย่างหนักหน่วง ทหารส่วนใหญ่ต่างก็หมดสภาพไปตาม ๆ กัน ไม่มีคนไหนหน้าไม่เปื้อนดินโคลน
ครูฝึกปล่อยให้พวกเขาไปทานข้าวกลางวัน จากนั้นจึงเริ่มรวมพลอีกครั้ง เพื่อปฏิบัติภารกิจ่บ่าย
“ฝึกการจำลองยึดฐาน เดี๋ยวจะมีรถทหารมารับ ไปที่สนามฝึกป่าจำลอง ใครอยากจะเข้าห้องน้ำทำกิจธุระก็ทำให้เสร็จเรียบร้อย แล้วกลับมารวมตัวกันตรงนี้ปฏิบัติ!”
“ครับ!”
“นี่...มินฮยอน ไปไหม” มุน ดงกยู ถามเพื่อนสนิทของเขา
“เอาสิ” คัง มินฮยอน พยักหน้าเห็นด้วย การฝึกจำลองเป็การฝึกต่อสู้จริง เขาควรจะทำกิจธุระให้เรียบร้อย มันคงจะไม่มีเวลาให้เขาไปเข้าห้องน้ำได้ เมื่อถึงตอนนั้น
ณ สนามฝึกป่าจำลอง...ป่าโล่งที่มีฐานข้าศึกจำลอง ตลอดระยะเส้นทางจะเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวาง ลวดหนาม และเสียงปืนปลอม
เวลา 14:00 น อากาศร้อนอบอ้าว เหงื่อเปียกชุ่มจนชุดฝึกแนบไปกับหลัง ิัเต็มไปด้วยรอยดินและฝุ่น
กลุ่มของ คัง มินฮยอน เขาได้รับคำสั่งบุกตีฐานจากทางทิศตะวันตก ภารกิจเข้าใกล้ให้เงียบที่สุด ใช้ควันอำพราง และเข้ายึดธงศัตรู
“ออกตัว!”
เสียงนกหวีดดังขึ้น พวกเขาทุกคนเคลื่อนตัวต่ำ วิ่งเข้าแนวพุ่มไม้ เสียงะโของครูฝึกดังก้องผ่านลำโพง
“เร็วขึ้น! ถ้ามีศัตรูอยู่จริง ตอนนี้พวกแกตายหมดแล้ว!”
คัง มินฮยอก วิ่งไปข้างหน้า โดยที่มี ชเว จุนยอง ตามประกบข้างเขาตลอด สายตาของ ชเว จุนยอง ไม่ได้เฝ้าระวังศัตรูเลย เขามัวแต่จ้องมองแผ่นหลังของ คัง มินฮยอน ราวกับมันคือเป้าหมายเดียวที่เขาเฝ้ามองได้
ระหว่างวิ่งผ่านแนวลวดหนาม คัง มินฮยอน ไม่ทันระวังสะดุดเหล็กที่โผล่จากพื้น ทำให้หินทรายถล่มลงมาใส่ข้อเท้าของเขาทันที
“อึก!” คัง มินฮยอน กัดฟันแน่นด้วยความเจ็บ ข้อเท้าของเขาพลิก ‘แม่งเอ้ย’
“มินฮยอน...นายไหวไหม?” มุน ดงกยู ถามด้วยความเป็ห่วง
“วิ่งต่อไป ยังไม่มีใครตาย! อย่าหยุด!” เสียงครูฝึกะโจากลำโพงไกล ๆ
“นาย...ล่วงหน้าไปก่อนเลย” คัง มินฮยอน บอกเพื่อนของเขา ภารกิจชิงธง ต้องไม่ล้มเหลว ไม่อย่างนั้นกลุ่มของเขาจะถูกลงโทษ คัง มินฮยอน กัดฟันแน่น พยายามที่จะเดินไปข้างหน้า เวรเอ้ย!
ทหารคนอื่นยังคงวิ่งไปข้างหน้าแต่ ชเว จุนยอง กลับขยับตัวเข้ามาหา คัง มินฮยอน มือของเขาคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่น ก่อนจะเอามาพาดไว้ที่บ่าของตัวเอง มือขวาก็โอบเอวของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น “เดินไหวไหม...ถึงไม่ไหวก็คงต้องลากนายไปด้วย”
“ไม่ต้อง...ไปต่อ ไม่ต้องสนใจ!” คัง มินฮยอน พยายามผลัก ชเว จุนยอง ให้ออกไป ไอ้จุนยอง ยิ่งอยากหนีมันก็ยิ่งเข้ามาใกล้! แล้วแบบนี้เขาจะต้องทำยังไงต่อไปดี
“อย่าดิ้นได้ไหม...ยิ่งทำแบบนี้มัน...ยิ่งเกิดอารมณ์นะ”
“ไอ้!”
“ฮยอน...เงียบเสียงลงหน่อย”
ชเว จุนยอง พยายามกดเสียงของเขาให้ต่ำลง น้ำเสียงของเขาเรียบเย็น ตอนที่เรียกชื่อ คัง มินฮยอน
คัง มินฮยอน ถึงกับขนลุกซู่ เหลือบมองใบหน้าของคนที่อยู่ด้านข้าง 'ไอ้โรคจิตนี่!' อยากจะต่อยหน้ามันสักหมัด แต่ก็ต้องกดข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันะเิออกมา ไม่อยากจะยอมรับความช่วยเหลือจากมันเลยจริง ๆ
คัง มินฮยอน และ ชเว จุนยอง ใช้ทางลัดเข้าทางหลังของฐานศัตรู พวกเขาลุยผ่านแนวพุ่มไม้โดยไม่บอกใคร ในขณะนั้นควันสีขาวจากลูกะเิจำลองลอยตลบไปทั่วบริเวณ
ชเว จุนยอง หยุดวิ่งและหลบอยู่หลังพุ่มไม้ เขาวาง คัง มินฮยอนลง แต่ คัง มินฮยอน พยายามยันตัวเองขึ้น เขาหายใจหอบแรง และเริ่มรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้ามากขึ้น ถึงจะรู้สึกเจ็บมากแค่ไหนแต่เขาก็ยังฝืนเพื่อที่จะไปต่อ
“หยุดดื้อ! แล้วรอ!” ชเว จุนยอง ยิ้มบางแต่ตาของเขาไม่ยิ้มเลย
“ไอ้!” แม่งเอ้ย ไอ้ฮยอน ทำไมแกต้องมาตัวติดกับ ไอ้จุนยอง ด้วยนะ
ในตอนนั้นเองเสียงนกหวีดก็ดังขึ้น...นั่นหมายถึงการจบภารกิจ ทีมทั้งทีมเกือบถูกหักคะแนนเพราะมีคนหายไป 2 คน แต่ครูฝึกกลับไม่ว่าอะไร เพราะคนในทีมสามารถชิงธงจากฐานของศัตรูมาได้
2K
![คืนที่ดาวพราวฟ้า [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580094367_40226308.webp)
