เทพอสูรกลืนตะวัน

เจียงเฉินมองรุ่นเยาว์พวกนั้นอย่างไม่สนใจก่อนจะถามถึงราคาสมุนไพรทั้งหมดกับพนักงานของร้าน

''ราคาทั้งหมดเท่าไหร่กัน ?''

''ทั้งหมด 12300เหรียญทองค่ะคุณชาย''

พนักงานตอบกลับพร้อมกับยิ้มเล็กน้อยให้กับเจียงเฉิน ทางด้านเจียงเฉินก็พยักหน้าเบา ๆ พร้อมกับยื่นถุงที่บรรจุเหรียญทองให้กับพนักงานของร้านพร้อมกับพูดขึ้น

''ภายในนั้นมีทั้งหมด 12400เหรียญทอง อีก100เหรียญทองข้าให้เจ้าก็แล้วกัน ถือแทนคำขอบคุณของข้า''

เมื่อพนักงานได้ยินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ถึงแม้ภายในใจของเธอจะแสดงท่าทีตื่นเต้นออกมาแต่เธอก็ต้องรักษาท่าทีเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียภาพลักษณ์ของร้าน

''ขอบคุณมากค่ะคุณชาย''

เจียงเฉินรับกล่องที่บรรจุสมุนไพรทั้งหมดเอาไว้ก่อนจะโยนมันเข้าไปภายในดินแดนพฤกษาและเตรียมที่จะเดินออกไปจากหอการค้าแห่งนี้แต่ยังไม่ทันที่เจียงเฉินจะได้ก้าวเดินไปไหนเหล่ารุ่นเยาว์ก่อนหน้านี้ก็เข้ามาขว้างทางเจียงเฉินเอาไว้

เจียงเฉินมองรุ่นเยาว์พวกนี้เล็กน้อยก่อนจะถามออกไป

''พวกเจ้ามีธุระอะไรกับข้างั้นเหรอ ?''

เมื่อได้ยินคำถามของเจียงเฉินชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าก็พูดขึ้นอย่างใจเย็น

''สหายข้าอยากจะขอซื้อหญ้าโลหิตต่อเจ้าได้หรือไม่ ? ข้ายินดีที่จะให้ราคามากกว่าที่เจ้าซื้อมาถึง 2 เท่า''

''ขอบใจสำหรับข้อเสนอของเจ้า แต่ข้าไม่สนใจ''

เจียงเฉินตอบกลับอย่างรวดเร็วทำให้ชายหนุ่มคนนั้นแปลกใจเล็กน้อยเพราะเขาไม่คิดว่าจะมีคนไม่สนใจเงิน 6พันเหรียญทองเขาจึงพูดกับเจียงเฉินอีกครั้ง

''สหายอย่าพึ่งใจร้อนให้คำตอบ บางทีเจ้าอาจจะอยากทบทวนคำตอบของเจ้าใหม่''

เจียงเฉินยิ้มพร้อมกับตอบกลับไปอย่างใจเย็น

''ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของเจ้า แต่ข้านั้นต้องขอปฏิเสธ''

ทันทีที่เจียงเฉินพูดจบ เขาก็เดินผ่านเหล่ารุ่นเยาว์พวกนั้นไปทันทีโดยไม่ได้สนใจจะสนทนาต่อเลยแม้แต่น้อย แต่ในขณะที่เจียงเฉินกำลังจะจากไปเหล่ารุ่นเยาว์พวกนั้นก็ได้เข้ามาล้อมเจียงเฉินเอาไว้ 

เมื่อเจียงเฉินเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ขมวดคิ้วพร้อมกับถามออกไป

''นี่พวกเจ้าคิดจะใช้กำลังบังคับข้างั้นเหรอ ?''

''แน่นอนหากพวกข้าไม่สามารถที่จะซื้อจากเจ้าได้ ข้าก็จะบังคับเอามันมาจากเจ้า แต่ไม่ต้องห่วงข้ายังคงให้เงินกับเจ้าเท่าเดิม''

ทันทีที่เจียงเฉินได้ยินแบบนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังสร้างความแปลกใจให้กับคนพวกนั้นไม่น้อยจนหนึ่งในนั้นต้องถามออกมา

''เจ้าหัวเราะอะไร ?''

เจียงเฉินได้ยินคำถามก็ยังคงหัวเราะอยู่พร้อมกับเช็ดน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาของเขา ก่อนจะพูดขึ้น

''ข้าไม่คิดว่ารุ่นเยาว์จากราชวงศ์จะต่ำตมเพียงนี้ถึงกับใช้กำลังอำนาจเข้าข่มขู่เพื่อสมุนไพรราคา 3000เหรียญทอง''

เจียงเฉินพูดพร้อมกับปาดน้ำตา หลังจากสิ้นเสียงของเจียงเฉินทั่วทั้งพื้นที่ก็ต่างหันไปมองรุ่นเยาว์จากราชวงศ์ทันทีพร้อมแสดงใบหน้าที่ดูถูกออกมา ทำให้เหล่ารุ่นเยาว์จากราชวงศ์ต่างทำอะไรกันไม่ถูก

หลังจากเงียบไปสักพักเจียงเฉินก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

'' อ้า ~ เป็นบุญตาข้าเสียจริงที่ได้มาเห็นเหล่ารุ่นเยาว์ของราชวงศ์รวมตัวกันแสดงพลังอำนาจเพื่อหญ้าโลหิตต้นเดียว''

คำพูดของเจียงเฉินยิ่งทำให้เหล่าชาวเมืองมองรุ่นเยาว์พวกนี้ด้วยความรังเกียจ เมื่อพวกนั้นเห็นสายของชาวเมืองก็ต่างทำอะไรกันไม่ถูก เพราะไม่เคยมีใครจะมาดูถูกพวกเขาแบบนี้มาก่อน

แต่ในขณะที่หนึ่งในรุ่นเยาว์พวกนั้นจะได้พูดอะไรก็มีเสียงอันนุ่มนวลดังออกมาจากด้านหลังของฝูงชนที่กำลังมุงดูกันอยู่

''พวกเจ้าจะทำอะไร ? คิดจะทำให้ราชวงศ์เทียนต้องขายหน้าต่อประชาชนหรือยังไง ?''

ทันทีที่เสียงพูดอันนุ่มนวลจบลงฝูงก็ได้แหวกทางออกทันที ในไม่ช้ารถม้าที่ถูกลากด้วยสิงโตสีครามที่คุ้นเคยเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าของเจียงเฉินเมื่อเจียงเฉินเห็นสิงโตสีครามอันแสนคุ้นเคยก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยขึ้นมาในใจ

'ให้ตายเถอะ ! สัตว์อสูรระดับปราณฟ้ายังเป็นได้เพียงแค่ม้าลากรถ คนข้างในนั้นเป็นใครกันแน่'

เจียงเฉินจ้องมองรถม้าอย่างใจเย็น จนในที่สุดประตูของรถม้าก็ได้เปิดออกเผยให้เห็นคนที่อยู่ด้านในก็คือ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้างดงามราวนางฟ้า บวกกับท่าทางที่ดูสง่างามทำให้ชายหลายคนต่างหมายปองเธอ เธอเดินลงมาจากรถม้าและเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าของเจียงเฉินพร้อมกับพูดขึ้น

''ในนามของราชวงศ์เทียน ข้าเทียนอี้หลิน ต้องขอโทษเจ้าแทนเหล่ารุ่นเยาว์พวกนี้ด้วย''

เมื่อพวกรุ่นเยาว์เหล่านั้นได้ยินก็แสดงสีหน้าขมขื่นออกมา เพราะพวกเขาไม่คิดเลยว่านางจะมาขอโทษคนอื่นแทนพวกเขาทางด้านของเจียงเฉินก็จ้องมองเธออยู่สักพักก่อนจะยิ้มเล็กน้อยและพูดขึ้น

''เจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษแทนสุนัขของเจ้าหรอกนะ แต่ถึงยังไงข้าก็จะขอรับคำขอโทษนั้นไว้ก็แล้วกัน ทีหลังเจ้าก็ควรจะฝึกสุนัขของเจ้าดี ๆ ไม่ให้ไปกัดใครเข้า''

เมื่อพูดจบเจียงเฉินก็เดินจากไป แต่ในขณะนั้นหนึ่งในรุ่นเยาว์ของราชวงศ์เทียนก็ได้ตะโกนใส่เจียงเฉิน

''เจ้าจะยังไปไหนไม่ได้ เจ้าได้พูดจาเสียมารยาทกับองค์หญิงแห่งราชวงศ์เทียน ฉะนั้นก่อนเจ้าจะไปต้องคุกเข่าและกล่าวขอโทษที่พูดจาหยาบคายกับองค์หญิงเสียก่อน''

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขาเจียงเฉินก็หันกลับมาทันทีพร้อมกับส่งแรงกดดันมหาศาลใส่รุ่นเยาว์คนนั้นทันทีก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

''สุนัขอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งคนอื่น !''

คำพูดที่หนักแน่นพร้อมกับแรงกดดันอันมหาศาลถาโถมเข้าใส่รุ่นเยาว์คนนั้นจนต้องกระอักเลือดพร้อมกับถอยหลังออกไปเมื่อองค์หญิงเห็นภาพดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้น

''พอได้แล้วคุณชาย เขาได้รับการลงโทษไปแล้วตอนนี้ท่านหยุดเถอะ''

เมื่อได้ยินคำขอร้องขององค์หญิงเจียงเฉินก็ลดแรงกดดันลงพร้อมกับพูดขึ้น

''องค์หญิงท่านช่างมีเมตตากับเหล่าสุนัขยิ่งนัก แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าสุนัขนั่นก็พูดสิ่งที่ถูกต้องออกมาเช่นนั้นข้าขอมอบนี่ให้กับองค์หญิงเพื่อเป็นการขอโทษก็แล้วกัน''

เมื่อพูดจบเจียงเฉินก็หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาซึ่งภายในบรรจุเม็ดยาฟื้นฟูลมปราณของเจียงเฉินไว้ 3 เม็ดจากนั้นเขาก็ยื่นมันให้กับองค์หญิง 

องค์หญิงรับมันเอาไว้เพราะไม่ต้องการที่จะหักน้ำใจของเจียงเฉิน นางยิ้มออกมาพร้อมกับพูดขึ้น

''ขอขอบคุณ คุณชาย''

เจียงเฉินยิ้มพร้อมกับเดินจากไป จากนั้นองค์หญิงก็เดินกลับขึ้นรถม้าส่วนรุ่นเยาว์จากราชวงศ์ก็แยกย้ายกันไป เพียงไม่กี่นาทีสถานะการณ์บริเวณนั้นก็เป็นปกติ

ภายในรถม้าองค์หญิงได้เอ่ยถามกับชายชราที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของนาง 

''ท่านปู่คิดว่าเขาเป็นยังไงบ้างค่ะ ?''

ชายชราที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

''เขาเป็นชายหนุ่มที่ดี''