ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 38 คุณเลียนแบบเสียงหมาหอนรอจ้าวหนิงซีอยู่เหรอ?

คุณหลงไม่ได้อยู่ในตึกประมูลหรอกเหรอ?

เจ้าของบริษัทบางคนมารออยู่ที่นี่ตั้งแต่ตอนตีห้าเพื่อประมูล แค่ได้เจอคุณหลงสักครั้ง พวกเขาก็ใจลอยแล้ว แต่ว่า...

หลินชี่หยาง เพิ่งบอกว่าครั้งนี้ตระกูลจ้าวของพวกเขาได้แน่นอน เร็วจังเลยนะที่ฝันเป็นจริง หรือว่ามีอะไรแอบแฝงอยู่?

แต่หลินชี่หยางก็เป็นแค่ไอ้ขี้ข้าคนหนึ่งไม่ใช่หรือ? มันเป็นไปได้ยังไง?

"คุณจ้าว?"

หูเหรินหัวเห็นจ้าวหนิงซีไม่มีปฏิกิริยาอะไร จึงเรียกอีกครั้ง

"หืม?"

จ้าวหนิงซีได้สติ จึงส่ายหัวแรง ๆ "อ๋อ คุณหมายความว่าประธานหูรออยู่แล้วเหรอคะ?"

"ครับ เชิญทางนี้ คุณหลินรอสักครู่นะครับ"

ถึงแม้หลินชี่หยางจะเป็นเจ้านายของเขา แต่หูเหรินหัวก็เรียกเขาได้แค่นี้

หลินชี่หยางพยักหน้า วิธีจัดการงานของหูเหรินหัวก็ไม่เลวนะ เขาไม่เคยสังเกตคนเก่งคนนี้มาก่อน ต่อไปอาจจะเลื่อนตำแหน่งให้สักหน่อย ใครจะไปรู้ อาจจะกลายเป็นมือขวาของเขาก็ได้

เขาบ่นกับตัวเองในใจ

จ้าวหนิงซีตามหูเหรินหัวขึ้นไปข้างบน ยังคงตั้งสติไม่ได้สักที เธอแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณหลงจะมาพบเธอ ตอนที่มา เธอแค่หวังให้ประมูลสำเร็จก็ถือว่าดีมากแล้ว

ระหว่างทางที่ลุ้นระทึก โดยไม่รู้ตัว เธอก็เดินตามหูเหรินหัวมาถึงหน้าประตูแล้ว

"คุณจ้าวรอสักครู่นะครับ"

"เข้ามา" หูเหรินหัวเคาะประตู "เจ้านาย คุณจ้าวมาแล้ว"

แอ๊ด!

ประตูเปิดออก คุณหลงเห็นจ้าวหนิงซี ตาสว่างวาว "คุณจ้าวไม่เป็นที่รู้จักโดยไร้เหตุผลจริง ๆ ได้ยินมาไม่เท่าได้เห็น งามจนบ้านเมืองล่มสลายจริง ๆ เชิญครับ"

จ้าวหนิงซี ก่อนหน้านี้ใคร่ครวญว่าคุณหลงหน้าตาเป็นอย่างไร น่าจะดูน่าเกรงขามมาก แต่วันนี้พอเจอกลับงงงวย ตาข้างหนึ่งของเขาบอด แต่ใส่ชุดถังกลับไม่ได้ดูเกรี้ยวกราดเลย ดูอ่อนโยนมากกว่าเสียอีก

คำชมของเขาไม่เหมือนบางคน เพียงแค่รู้สึกตะลึงกับโฉมหน้าของเธอเท่านั้น

ยังไงก็ตาม คุณหลงให้ความรู้สึกที่ดีกับเธอมาก

"เข้ามา" คุณหลงบอกหูเหรินหัว "คุณไปทำงานก่อนเถอะ ฉันจะต้อนรับคุณจ้าวเอง"

ต้อนรับ?

สองคำนี้ฟังดูแล้วทำให้จ้าวหนิงซีรู้สึกประหลาดใจ นี่ไม่เหมือนการคุยธุรกิจ แต่เหมือนเธอเป็นแขก

"โอ้ คุณจ้าว เชิญนั่ง ผมจะรินชาร้อนให้คุณ รอสักครู่นะครับ"

คุณหลงพูดพลางเดินไปที่ตู้หนังสือข้าง ๆ หยิบกล่องใบชาเกรดพรีเมียมออกมา ชงชาให้เธอ วางไว้ตรงหน้าจ้าวหนิงซีอย่างระมัดระวัง

"คุณหลง นี่… ฉันรับไม่ได้หรอก คุณดูแผนงานที่ฉันเขียนสิ สัญญานี่"

"ฮ่า ๆ ผมไม่ต้องดูแผนงานหรอก"

ได้ยินคุณหลงพูดแบบนี้ ดวงตาของ จ้าวหนิงซีฉายแววผิดหวังเล็กน้อย หรือว่าเขาไม่อยากร่วมมือกับเธอ?

"ผมคิดว่า คุณจ้าวมีพรสวรรค์และอ่านขาด แผนงานต้องประณีตมากแน่ ๆ คนแก่อย่างผมไม่ต้องดูก็รู้ว่าไม่มีปัญหา นี่คือสัญญา แค่คุณเซ็นชื่อ การร่วมมือของเราก็จะเริ่มต้นแล้ว"

คุณหลงค่อย ๆ ส่งสัญญาให้จ้าวหนิงซีด้วยความระมัดระวัง ทุกท่าทางของเขาทำให้จ้าวหนิงซีรู้สึกประหลาดใจ แถมเขายังไม่ดูแผนงานเลย ก็มั่นใจว่าตัวเองต้องทำได้แน่นอน

ตอนนี้ หลินชี่หยางกำลังพิงเสาไฟฟ้าอยู่ พลางมองหวังโส่วเทาด้วยสายตายิ้มหยัน

หลังจากที่พวกนั้นตกใจไปแล้ว ก็พากันมองไปที่หลินชี่หยาง

หวังโส่วเทาหรี่ตา "หลินชี่หยาง นายคงไม่ได้มีจุดอ่อนของคุณหลงหรอกนะ"

อุ๊ปส์!

หลินชี่หยางเกือบจะพ่นน้ำออกมา 

จุดอ่อน? เขาต้องการจุดอ่อนของลุงหลงอีกเหรอ

ถ้าเขาไม่พูด ก็คงไม่เป็นไร แต่พอพูดออกมา หลินชี่หยางก็เริ่มสนใจ เขาตบมือ ลุกขึ้นเดินเข้ามา จ้องมองหวังโส่วเทา "คุณหลงก็คือคนของฉัน ฉันจะต้องการจุดอ่อนอะไรอีก"

ไอ้หมอนี่ช่างพูดจาน่าตกใจจริง ๆ!

คุณหลงเป็นคนของเขา? ตลกร้ายชะมัด!

ใครไม่รู้บ้างว่าคุณหลงเป็นอัจฉริยะที่ทั้งเมืองไห่เฉิง และเมืองหลวงต่างก็ตะลึงในตัวเขา พวกพ่อค้าพวกนี้ถึงแม้จะรู้ว่าที่จริงแล้วมีเจ้าของใหญ่ที่สุดอยู่เบื้องหลังคุณหลง แต่คนผู้นั้นร่ำรวยพอ ๆ กับประเทศ เพียงแค่ขยับนิ้วก็สามารถทำให้เมืองไห่เฉิงพินาศสิ้นได้

แล้วหลินชี่หยางล่ะ? เขาเป็นอะไรกัน? เขาก็แค่ขยะที่พอเจอคนปุ๊บก็จะคุกเข่าลงทันทีไม่ใช่เหรอ

เขาเป็นเจ้านายของคุณหลง? ตลกสิ้นดี!

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้พวกเขาจะรู้สึกดูถูกคำพูดของหลินชี่หยาง แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก การโม้เก่งขนาดนี้ สักวันเรื่องต้องแตกแน่ ๆ แต่มีเรื่องหนึ่งที่พวกเขาเห็นกับตา นั่นก็คือหูเหรินหัวให้ความเคารพจ้าวหนิงซีอย่างสุดซึ้ง ถึงขนาดโค้งคำนับให้เธอเลยทีเดียว

หูเหรินหัวเป็นตัวแทนโดยตรงของคุณหลง การที่เขาโค้งคำนับให้จ้าวหนิงซี ก็เท่ากับว่าคุณหลงกำลังโค้งคำนับให้จ้าวหนิงซี นั่นหมายความว่าพวกเขาคงไม่มีหวังได้เจรจาธุรกิจนี้แล้ว

"ฮ่า ๆ ๆ! ฮ่า ๆ ๆ!"

หวังโส่วเทาหัวเราะเสียงดัง "ถ้านายเป็นเจ้านายของคุณหลงจริง ฉันจะถอดเสื้อผ้าแล้วเลียนแบบเสียงหมาที่จัตุรัสประชาชนเลย!"

เขาคิดว่าการหัวเราะแบบนี้จะชักนำให้เจ้าของคนอื่น ๆ หัวเราะตามไปด้วย

แต่เขาหัวเราะสองสามที แล้วหันหลังกลับไปมอง คนพวกนั้นต่างก็ยักไหล่ ไม่มีใครเลยสักคนที่เข้ากับเขาได้

"อืม ได้ แต่ผมคิดว่าคุณเป็นคนพูดจาเชื่อถือได้ เหมือนม้าสี่ตัววิ่งตามยาก เมื่อครู่นี้ คำสัญญาที่คุณให้ไว้ยังไม่ได้ทำตาม ที่นี่มีแต่เจ้าของกิจการใหญ่จากหลากหลายสาขา ถ้าคุณไม่รักษาสัจจะกับผม กลัวว่าต่อไปจะทำธุรกิจลำบาก"

หลินชี่หยางยักไหล่อย่างจนปัญญา

ความหมายของเขาชัดเจนมาก ต้องการให้หวังโส่วเทาย่อตัวลงมาเลียนแบบเสียงหมาต่อหน้าเจ้าของกิจการเหล่านี้

ใบหน้าของหวังโส่วเทากระตุกอย่างรุนแรง

เลียนแบบเสียงหมางั้นเหรอ?

หลินชี่หยางตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนพูด "รีบหน่อย ฉันไม่ชอบคนที่ชักช้า"

"หือ? ฮ่าฮ่า!" หวังโส่วเทามีแววตาเย็นชา เสียงหัวเราะอึมครึม "หลินชี่หยาง นายคิดว่านายเป็นใคร? ฉันจะต้องฟังนายทำไม?"

"โอ้?"

หลินชี่หยางเก็บรอยยิ้ม "งั้นก็หมายความว่า นายไม่ยอมใช่มั้ย?"

"ใช่ นายจะทำอะไรฉันได้?"

"ได้ยินกันหมดแล้วใช่มั้ย?"

หลินชี่หยางมองพวกเขา มองหวังโส่วเทาที่ทำท่าเย่อหยิ่ง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โบกไปมาต่อหน้าทุกคน

จากนั้นเขาก็โทรออก "หูเหรินหัวลงมาเดี๋ยวนี้ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องการให้นายจัดการ"

หูเหรินหัวงั้นเหรอ?

ฝูงชนได้ยินแล้วก็ซุบซิบกัน เขาพูดอะไรนะ? เขาให้หูเหรินหัวลงมา?

คุณไม่กลัวโดนฟ้าผ่าตายเพราะทำตัวหยิ่งยโสเกินไปหรือไง? 

หูเหรินหัวเป็นใคร? เขาจะเป็นไอ้ขยะที่พูดเชิญแล้วจะมาได้ยังไง?

"ฮ่าๆ ฮ่าๆ! ข้าขำจนตายแล้ว หลินชี่หยาง ฉันยอมแพ้นายจริง ๆ อย่าคิดว่าเพียงแค่คุณหลงให้เกียรตินาย ปล่อยให้ภรรยานายเข้าไป นายก็จะเป็นเจ้านายแล้ว ใครจะรู้ บางทีคุณหลงอาจแค่อยากเห็นหน้าภรรยานายก็ได้ว่าหน้าตาเป็นยังไง หรือไม่ก็ใช้ร่างกายแลกมาก็ได้"

โอ้อวดเกินไปแล้ว อยากตายรึไง!

หลินชี่หยางไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขาตั้งแต่แรก แต่ครั้งนี้ความคิดที่จะฆ่าพุ่งพรวดขึ้นมาทันที

บรรยากาศโดยรอบตึงเครียดขึ้นมาในพริบตา

หวังโส่วเทาสะดุ้งเฮือก มองตาหลินชี่หยาง แล้วหัวเราะไม่ออก กลืนน้ำลายแล้วถอยหลังไปสองก้าว "นาย นายจะทำอะไร? ฉันบอกนายนะ ฉันคือ..."

ตุบตับ ๆ!

ตอนนี้ ข้างหน้ามีเสียงฝีเท้าวุ่นวายอีกครั้ง

ทุกคนรีบหันหน้าไปมองทางนั้น ก็เห็นหูเหรินหัวกำลังวิ่งมาด้วยสีหน้าร้อนรนเต็มที่

พอเห็นเขาออกมา ความคิดที่จะฆ่าของหลินชี่หยางลดลงฮวบฮาบ บางครั้งการเปลี่ยนวิธีให้น่าสนใจกว่าการฆ่าไอ้ลามกคนหนึ่งซะอีก!