ตอนที่1 ลักพาตัว
“พ่อผู้ใหญ่อยู่หรือเปล่า พ่อผู้ใหญ่เกิดเื่ใหญ่แล้ว”
ชาวบ้านในวัยฉกรรจ์นับสิบคนมารวมตัวกันส่งเสียงดังโหวกเหวกร้องเรียกเ้าของบ้านอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ในมือของแต่ละคนถือคบเพลิงและปืนลูกซองยาวซึ่งเป็อาวุธประจำตัวสำหรับล่าสัตว์พร้อมมือ
“เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นวะถึงพากันมาเอะอะโวยวายเอามืดค่ำป่านนี้”
ผู้ใหญ่อำนาจเ้าของเรือนเดินถือตะเกียงจ้าวพายุออกมายังชานเรือนพร้อมกับฉวีลูกสาวคนสวยประจำหมู่บ้าน ผู้ใหญ่อำนาจปีนี้มีอายุห้าสิบปลายย่างเข้าหกสิบปี ผมเผ้าขาวโพลนไปทั้งหัวรูปร่างท้วมหากยังดูปราดเปรียวคล่องแคล่ว ใบหน้าของผู้ใหญ่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยผิดกับฉวีลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่ใบหน้างดงามจนเป็ที่เลื่องลือไปสามบ้านแปดบ้านว่าเป็ช้างเผือกกลางป่า
หมู่บ้านเขาเขียวแห่งนี้มีชาวบ้านอาศัยอยู่เกือบห้าสิบหลังคาเรือน หมู่บ้านตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางผืนป่าหลายพันไร่ด้านทิศเหนือของหมู่บ้านมีูเาทอดยาวเป็สายไกลสุดลูกหูลูกตากระทั่งจรดชายแดนประเทศเพื่อนบ้าน ธรรมชาติแวดล้อมโดยรอบยังคงอุดมสมบูรณ์ไร้สิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ เฉกเช่นคนเมือง น้ำประปาไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึงวิถีชีวิตของชาวบ้านแห่งนี้ส่วนใหญ่จึงมีอาชีพเข้าป่าล่าสัตว์เก็บของป่าหาสมุนไพรและปลูกพืชผักบางชนิดตามฤดูกาล ก่อนจะเก็บเกี่ยวนำไปขายในเมืองเพื่อเลี้ยงชีพ
“นังนิดลูกตาพงษ์น่ะสิ มันถูกเสือคาบเข้าไปในป่าเมื่อตอนหัวค่ำพ่อผู้ใหญ่ นังน้อยแม่มันร้องห่มร้องไห้จนสลบไปสามสี่รอบแล้วฉันก็เลยชักชวนไอ้พวกนี้มาหาผู้ใหญ่กะว่าจะออกตามหานังนิดมัน”
คนที่รายงานเื่ราวต่างๆ คือวินัยมีตำแหน่งเป็ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านเขาเขียว
“เสือยังงั้นเหรอลุงวินัยเป็ไปได้ไงหมู่บ้านเราไม่มีเสือออกมาเพ่นพ่านให้เห็นนานแล้วนี่” ฉวีสาวน้อยวัยกำดัดเกาะแขนบิดาแน่น
“นั่นสิวะ เสือเสออะไรจะเข้ามาในหมู่บ้านได้ไม่ใช่ว่านังนิดมันแอบหนีตามผู้ชายต่างหมู่บ้านไปแล้วกุเื่ขึ้นมาว่าโดนเสือคาบไปล่ะ” ผู้ใหญ่บ้านวิเคราะห์ตามความเห็นของตนเองพลางส่ายหน้าไปมา “อ้าวไอ้ผู้ใหญ่พูดจาแบบนี้ได้ยังไงวะ แกพูดอย่างงี้นังนิดลูกสาวฉันมันเสียหายนะโว้ย” ตาพงษ์ผู้เป็พ่อของสาวนิดชักหัวร้อนเมื่อได้ยินคำพูดพล่อยๆ จากปากผู้ใหญ่บ้าน
“แล้วมีใครเห็นกับตาไหมล่ะวะว่าเสือมันคาบลูกสาวของเอ็งไปน่ะไอ้พงษ์”
“ฉันเห็นจ้ะพ่อผู้ใหญ่ ตอนนั้นฉันกับนังนิดกำลังอาบน้ำที่ห้วยท้ายหมู่บ้านกันอยู่เพลินๆ จู่ๆ ก็มีเสือตัวใหญ่โผล่ออกมาจากชายป่ามันร้องคำรามใส่พวกฉันสองคนเสียงดังก้องฉันใกลัวจนฉี่ราด มันแยกเขี้ยวยิงฟันน่ากลัว จากนั้นมันก็ตรงปรี่เข้าไปหานังนิดแล้วคาบนังนิดทั้งที่นุ่งกระโจมอกเพียงผืนเดียวหายเข้าไปในป่า ฉันสาบานได้ว่าฉันเห็นกับตาตัวเองฉันทำอะไรไม่ถูกเลยรีบวิ่งเข้ามาบอกคนหมู่บ้าน”
สาวเรียมเพื่อนร่วมชะตากรรมของสาวนิดบอกเล่าเื่ราวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน้ำหูน้ำตาไหลพราก ผู้ใหญ่อำนาจได้ฟังคำบอกเล่าของสาวเรียมก็มีท่าทีเปลี่ยนเป็เครียดขรึม
“เอาล่ะพวกมึงรอเดี๋ยวๆ กูจะเข้าไปเอาปืนก่อนแล้วพวกเราก็ไปที่ห้วยท้ายหมู่บ้านด้วยกันถ้ามีเสือเข้ามาจริงมันก็ต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้าง”