นับั้แ่จงซานอยู่ในสภาวะอ่อนแอ,พวกเขาก็เคลื่อนที่ช้าลงกว่าเดิม,สองวันหลังจากนั้น,ท้ายที่สุดก็สามารถหลุดออกมาจากูเาได้,ไม่ไกลออกไปนั้นคือหมู่บ้านของจงซาน.
"จงซาน,เ้ามีบ้านอยู่ที่นี่จริงๆรึ?"เทียนหลิงเอ๋อขณะที่นั่งอยู่บนผ้าแพรไหมสีแดงลอยอยู่สอบถามออกมา.
ในเวลานี้,เทียนหลิงเอ๋อกลับมาเป็สดใสอยากรู้อยากเห็นเหมือนเดิมแล้ว,เหมือนกับว่าที่ผ่านมานั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น.
"อืม,จวนจะถึงแล้ว,เมื่อเราไปถึงที่นั่น,พวกเราจะชำระล้างร่างกายและพักผ่อนที่นั่นวันหนึ่ง,ก่อนที่จะเดินต่อ,ทว่าตอนนี้,เ้าลงมาด้านล่างก่อน."จงซานกล่าว.
"ทำไมล่ะ?"เที่ยนหลิงเอ๋อที่แสดงท่าทางสงสัย.
"พวกเรากำลังมาถึงโลกปุถุชนแล้ว,เ้า้าให้ทุกคนจดจ้องเ้าทุกวันอย่างงั้นรึ?พวกเขาจะต้องหวาดกลัวเ้าแน่,หากเ้า้าที่จะเข้าไปในโลกปุถุชนอย่างสงบล่ะก็,เช่นนั้นก็ไม่ควรแสดงอาวุธวิเศษ."จงซานอธิบาย.
"โอ้ว."เทียนหลิงเอ๋อที่เหินลงพื้นและเก็บผ้าไหมสีแดงเข้าไปในกำไลเก็บของ.
นางที่ตามจงซาน,และตรงไปยังหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกลออกไป.
Carefree Villa! (逍遥山庄)
หมู่บ้านเสี่ยวเหยา!(หมู่บ้านนิรทุกข์)
ตัวอักษรสี่ตัวที่สลักอยู่บนศิลาขนาดใหญ่ด้านหน้าของหมู่บ้าน,ขณะที่พวกเขาก้าวเข้ามาใกล้,พ่อบ้านคนหนึ่งที่เร่งรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับ.
"เหล่าเยว่."พ่อบ้านที่กล่าวออกมาเสียงดัง.
老爷Lǎoyé เ้านาย,คุณตา.
"อืม."จงซานพยักหน้า.
รูปร่างหน้าตาของจงซานนั้นเปลี่ยนไปจากปีที่แล้วเป็อย่างมาก,เขาในเวลานี้ดูเหมือนชายรูปร่างสามสิบปี,เหตุผลที่พ่อบ้านยังสามารถจดจำเขาได้เป็เพราะได้พบกับร่างแยกเงาของจงซานแล้วนั่นเอง,ซึ่งเขาได้มาถึงก่อนหน้านี้ไม่นาน.
เทียนหลิงเอ๋อที่ไม่ได้สนใจเื่ใดๆเลย,นางที่อยากรู้อยากเห็นสถานะที่ต่างๆมากมายเต็มไปหมด.
หลังจากเข้ามาในหมุ่บ้านแล้ว,จงซานได้ให้คนจัดเตรียมห้องพักสำหรับแขกให้กับเทียนหลิงเอ๋อและให้แม่บ้านจัดเตรียมน้ำร้อนพร้อมชุดไว้คอยบริการนางด้วย.
จงซานที่จัดเตรียมทุกอย่างให้กับเทียนหลิงเอ๋อแล้วเขาก็กลับมายังห้องส่วนตัวของเขา.
ข้างในนั้น,มีร่างแยกเงาที่รอคอยเขาอยู่.
ขณะที่จงซานเปิดประตู,ร่างแยกเงาก็ลุกขึ้นเช่นกัน,ต้องไม่ลืมว่า,พวกเขานั้นเป็คนๆเดียวกัน,ทั้งความคิดและจิตใจต่างก็ผสมผสานกันและกัน.
ร่างหลักจงซานที่นำมุกคงหลิงมอบให้กับร่างแยกเงา.
ร่างแยกเงาจงซานที่ได้ทำตามขั้นตอนที่ร่างหลักเคยใช้โดยการใช้มุกคงหลิง,พร้อมกับสร้างฐานกระบี่ยาว 160 ซม.ร่างหลักของจงซานที่เดินไปเปิดตู้ที่อยู่ข้างๆ.
ที่ด้านในนั้นมีเศษของดาบหัก,ซึ่งเป็ดาบที่เคยบรรจุเคล็ดวิชาหงหลวนเทียนเอาไว้,โดยเขาได้ให้ร่างแยกเงาไปขุดมา.
จงซานได้มอบครึ่งหนึ่งใส่ลงไปในกระบี่ของร่างแยกเงา,ส่วนอีกครึ่งหนึ่งใส่ลงมาในดาบใหญ่ของเขา.
"ดาบของข้าใช้เพื่อแก้แค้นเพื่อสร้างฝันร้ายให้กับศัตรูข้าจะเรียกมันว่า "ฝันร้าย"ส่วนกระบี่นั้นจะใช้มันเพื่อแสวงหาความเป็ะ,นับจากนี้ข้าจะเรียกมันว่า นิรันดร์."จงซานที่จ้องมองไปยังกระบี่ยาวที่อยู่ในมือร่างแยกเงาพร้อมกับตั้งชื่อใหม่ให้กับมัน.
噩梦Èmèng ฝันร้าย.
กระบี่นิรันดร์! ดาบฝันร้าย!
หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ,ร่างแยกเงาก็ได้นำตั๋วเงินจำนวนหนึ่งกลับไปพร้อมลงไปยังใต้ดินเพื่อขึ้นรถไฟกลับ.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
บนถนนขนาดใหญ่,จงซานที่นั่งอยู่บนม้าโลหิตั์พร้อมกับดาบฝันร้ายบนหลังของเขา,พร้อมกับวิ่งตรงไปยังเส้นทางหลัก,โดยมีเทียนหลิงเอ๋อที่อยู่บนผ้าแพรไหมสีแดงเหินตามเขามา,ลอยอยู่ข้างๆกายของจงซาน.
"จงซาน,พวกเราจะไปใหนกัน?"เทียนหลิงเอ๋อที่ถามออกมาด้วยท่าทางเบื่อๆ.
"อาณาจักรปุถุชน,รัฐต้าซ่ง."จงซานตอบ.
ต้าซ่งและต้าคุนนั้นเป็อาณาจักรเพื่อนบ้านกัน,ตอนนี้,พวกเขาได้มาถึงชายแดนของต้าซ่งแล้ว.จงซานที่ควบม้าวิ่งเต็มกำลัง.
"พวกเราจะเดินทางไปยังเมืองอื่นด้วยถนนเส้นนี้อย่างงั้นรึ?"เทียนหลิงเอ๋อสอบถาม.
"ถูกแล้ว,อีกไม่นานก็จะถึงแล้ว,ข้าได้ข้อมูลมาว่าสองวันที่แล้วมีศิษย์ของสำนักเซียนมากมายมารวมตัวกันที่รัฐต้าซ่ง,ข้าคิดว่าบางทีอาจจะสามารถหาร่องรอยของหัวซานได้ที่นั่น,ก็เลยอยากไปดู."จงซานกล่าว.
"นกพิราบสื่อสารรวดเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าเ้ากลับมาเรียบร้อยแล้ว?"เทียนหลิงเอ๋อที่สอบถามออกไปด้วยความอยากรู้.
"คนของข้าไม่ได้รู้หรอกว่าข้าจะกลับมา,ทว่าข้อมูลนั้นได้มีการจัดเตรียมเอาไว้ั้แ่อยู่ที่หมู่บ้านเสี่ยวเหยาแล้ว."จงซานอธิบาย.
"อืม"เทียนหลิงเอ๋อพยักหน้า.
พวกเขาทั้งคู่ที่พักโรงเตี้ยมริมทางในเวลากลางคืน,หลังจากนั้นเดินทางอีกสองวัน,ก็พบกับเมืองขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลออกไป.
เทียนหลิงเอ๋อที่ลอยลงมาลงมาบนพื้น,จงซานเองก็ต้องลงมาเดินบนพื้นเช่นกัน,เขาที่ทำการจูงม้าเข้าเมือง,เนื่องจากเทียนหลิงเอ๋อนั้นไม่ชอบขี้ม้า,นางที่บ่นว่ามันจะทำให้ก้นนางเจ็บ,ดังนั้นจงซานจึงทำได้แค่พานางเดินเข้าไปยังประตูเมือง.
เมืองเปี้ยน!
บนประตูเมือง,มีอักขระสองตัวขนาดใหญ่สลักอยู่.
"เมืองเปี้ยน?"เทียนหลิงเอ๋อที่อ่านออกเสียง.
พวกเขาทั้งคู่ที่จูงมาตรงไปยังประตู,ที่ประตูนั้น,จงซานไม่ได้สนใจยามเฝ้าประตู,เขาที่ยืนมือตรงไปพร้อมกับมอบก้อนเงินไปยังผู้คุมประตู.
"แก๊ก."
ผู้คุมประตูที่รับมันเอาไว้,ทว่าััได้ถึงแรงมหาศาลถึงกับทำให้เขาถอยหลัง,มือขวาของเขานั้นรู้สึกด้านชาจากการรับก้อนเงินมาทีเดียว.
ผู้คุมประตูถอยหลังออกมา,ไม่กล้าค้นตัวคนทั้งสองและปล่อยให้ทั้งคู่เข้าเมืองไป.
จงซานและเทียนหลิงเอ๋อที่เดินเข้าไปในประตูเมืองอย่างสบายๆ.
"หัวหน้า,คนผู้นี้รวยโคตรๆ,พวกเราหยุดเขาและขอเพิ่มอีกดีใหม?"ยามหนุ่มที่สอบถามออกมาทันที.
ผู้คุมประตู เหร่ตามองออกไปทันที.
"หุบปาก,แส่หาความตายรึไง?"หัวหน้าผู้คุมที่ดุเขาด้วยเสียงเบาๆ.
ผู้คุ้มกันประตูที่เห็นจงซานโยนก้อนเงินให้กับเขาโดยไร้ซึ่งแรงใดๆ,อย่างไรก็ตามมันกับทำให้มือเขาชาด้านััได้ถึงแรงมหาศาล,ตัวเขาที่อยู่ในระดับแปดโหวเทียน,ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด,ทว่าก็นับว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของเมืองแห่งนี้,การไปตอแยคนเช่นนี้?ก็ไม่ต่างกับการวิ่งลงสู่ปากเหวแห่งความตาย.
เทียนหลิงเอ๋อที่เต้นโหยงๆไปยังทุกมุม,สายตาของนางที่มองไปรอบๆั้แ่เข้าเมืองมา,นางไม่เคยเห็นคนมากมายขนาดนี้มาก่อน.
อีกทั้งยังมีแผงขายของอยู่สองข้างทางเต็มไปหมด,มีสิ่งของแปลกๆมากมาย,สร้างความสนใจกับเทียนหลิงเอ๋อเป็อย่างมาก.
ตามที่จงซานบอกกับนาง,ในโลกปุถุชนนั้น,สามารถที่จะซื้อทุกอย่างได้ตราบเท่าที่มีเงิน.
"ข้า้านั่น."เทียนหลิงเอ๋อที่ชี้ไปยังหน้ากากผี.
ทันทีที่นางพูดจบ,นางที่ก้าวออกไปนำก้อนเงินยื่นออกไปวาง,พร้อมกับนำหน้ากากผีกลับมาอย่างมีความสูข,นางที่หันหน้ากลับมาและวิ่งมาหาจงซานโดยที่ไม่รอเงินทอน,พ่อค้าขายหน้ากากที่อดหัวเราะออกมาไม่ได้,ก้อนเงินดังกล่าวนั้นสามารถที่จะซื้อร้านของเขาได้ถึงสิบร้านทีเดียว.
"จงซาน,ดูนี่,ดูนี้,มันตลกชะมัดเลย!"เทียนหลิงเอ๋อที่ใส่หน้ากากให้จงซานเห็น.
จงซานซานที่ส่ายหน้าไปมา,เห็นนางแสดงท่าทางสนุกสนาน,เขาเองก็หาได้ใส่ใจเกี่ยวกับเงินเช่นกัน.
ตลอดทาง,เทียนหลิงเอ๋อที่เห็นอะไรที่นางชอบนางก็จะซื้อมันในทันที.
"นี่มันถังหูลู่? กินได้อย่างงั้นรึ? ข้า้าอันหนึ่ง.นี่ๆ."เทียนหลิงเอ๋อที่ดีใจเป็อย่างมากนางที่นำถังหูลู่เสียบไม้มาและยื่นก้อนเงินออกไป,นางกัดคำหนึ่งและวิ่งมาหาจงซาน.
ถังหูลู่ (糖葫芦) หมายถึง น้ำเต้าเคลือบน้ำตาล
"จงซาน,เ้าให้ข้ามาหนึ่งร้อยก้อนเงิน,ตอนนี้เหลือเพียงแค่สิบก้อนแล้ว."เทียนหลิงเอ๋อที่กำลังกัดถังหูลู่อย่างเอร็ดอร่อย.
จงซาน,ในเวลานี้,ได้ทำการขายม้าเหงื่อโลหิตไปแล้วได้เงินมาเพียงแค่ห้าสิบก้อนเงิน,เขาเพิ่งได้รับเงินมาและได้ยินสิ่งที่เทียนหลิงเอ๋อกล่าวออกมา.
เก้าสิบก้อนเงินถูกใช้ไปหมดแล้วรึ?
"อืม,รับนี่ไปก็แล้วกัน,ใช้อย่างระวัง,เ้าสามารถใช้ตั๋วเงินนี้ในการซื้อสิ่งของได้,หนึ่งตั๋วเงินเท่ากับหนึ่งพันก้อนเงิน."จงซานที่กล่าวพร้อมกับส่ายหน้าไปมา.
เก้าสิบก้อนเงินนั้นสามารถที่จะซื้อบ้านขนาดเล็กในเมืองแห่งนี้ได้เลย,นางที่ซื้อสิ่งของมากมายเล็กๆน้อยๆด้วยก้อนเงินจนหมดเลยรึ?
"ไม่ต้องเป็ห่วง,ข้าจะใช้จ่ายอย่างระมัดระวังเลยคราวนี้."เทียนหลิงเอ๋อที่กล่าวอย่างมั่นใจ.
"อืม."จงซานพยักหน้า.
จงซานที่้าหาร้านอาหาร,เขาที่จ้องมองไปรอบก่อนที่จะเห็นภัตตาคารขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกล.
"พวกเราไปหาอะไรกินกันเถอะ."จงซานที่กล่าวต่อเทียนหลิงเอ๋อ.
"อืมๆ."เทียนหลิงเอ๋อพยักหน้า.
นางที่ใช้จ่ายไปอีกห้าสิบก้อนเงินขณะที่ไม่มีใครเฝ้ามอง.
ขณะที่ทั้งคู่เดินทางมาถึงภัตตาคารดังกล่าว,จงซานพบว่าสถานะที่แห่งนี้เป็สถานที่ไม่ธรรมดาจริงๆ.
จินจวนโหลว!
จงซานที่รู้ทันทีว่าที่จริงที่นี่คือโรงพนันนั่นเอง,และมีส่วนหนึ่งที่ขยายออกมาเป็ร้านอาหาร,จงซานไม่ได้สนใจอะไรนักในเมื่อพวกเขามาถึงที่นี่แล้ว,ขอแค่มีอาหารขายก็พอ.
ทั้งคู่ที่เดินเข้ามา.
"นายท่านทั้งสองมีอะไรให้ช่วยอย่างงั้นรึ?"บริการเฝ้าหน้าประตูทักทายด้วยความเคารพ.
"พาพวกเราไปโต๊ะอาหาร."จงซานที่กล่าวพร้อมกับยื่นก้อนเงินให้กับเขา.
"ครับนานท่าน,เชิญทางนี้เลย,ร้านอาหารของพวกเราอยู่บนชั้นสองและยังเป็โต๊ะส่วนตัวอีกด้วย,พวกรามีอาหารชั้นยอดไว้คอยบริการมากมาย."พนักงานต้อนรับกล่าวตอบอย่างสุภาพ.
"อืม."จงซานพยักหน้าพร้อมกับพาเทียนหลิงเอ๋อเดินเข้าไปด้านใน.
พวกเขาพบว่าด้านในนั้นมีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้น,ดวงตาของเทียนหลิงเอ๋อที่เบิกกว้างเมื่อเห็นคนมากมายที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่,นางที่อยากรู้เป็อย่างมากสอบถามออกมา.
"จงซาน,พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่?"เทียนหลิงเอ๋อที่ชี้ไปยังคนกลุ่มหนึ่งและกล่าวออกมาเสียงดัง.
"พวกเรากำลังเล่นพนัน."จงซานตอบ.
"พนันอย่างงั้นรึ?"ดางตาของเทียนหลิงเอ๋อที่สว่างจ้า,นางที่เคยได้ยินว่ามันเป็เหมือนเกมอย่างหนึ่งซึ่งมีอยู่ในทุกๆเมือง.
"ไว้พวกเรากินอาหารเสร็จแล้ว,ข้าจะพาเ้าไปดู."จงซานกล่าว.
"อืม.ๆ"เทียนหลิงเอ๋อที่อดใจไว้ก่อนที่จะวิ่งตามจงซานขึ้นไปบนชั้นสอง.
จงซานที่เลือกโต๊ะริมระเบียงที่สามารถมองเห็นการละเล่นพนันด้านล่างได้.
3K
