บทที่ 7 จ่ายค่ารักษาพยาบาล (รีไรท์)
โจวอี้พาชายชราออกจากรถ ก่อนจะทำการััชีพจร ตรวจสอบอาการาเ็ และได้รับรู้ถึงอาการาเ็ของชายชราในไม่ช้า
มีการาเ็สาหัส 2 จุด แผ่นเหล็กเสียบทะลุเข้าไปในหน้าอกจนปอดทะลุ และเส้นเืใหญ่ที่ต้นขาก็ถูกเจาะจนทะลุเช่นกัน
มีาแสิบสามที่ ที่ขา เอว แขน และหลัง...
กระดูกแขนและกระดูกอกแตกหัก เส้นเอ็นได้รับาเ็หลายที่…
แล้วยังมี…
ดวงตาของโจวอี้ฉายแววแปลกพิกล ขณะหยิบปากกาและกระดาษออกจากกระเป๋าก็เดินไปที่ประตูฝั่งคนขับและะโผ่านหน้ากระจกรถที่แตกละเอียดว่า "หยุดร้องแล้วบอกฉันทีว่าผู้เฒ่าคนนี้เป็ใคร?"
“เขา?...เขาเป็พ่อของฉัน!” หญิงผู้าเ็สาหัสที่นั่งคนขับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"คุณชื่ออะไร?"
“ซิงเถียนเถียน”
"อืม!"
โจวอี้จดข้อความด้วยลายมือพลิ้วไหวและทรงพลังราวหงส์ร่อนับิน
"ซิงเถียนเถียนเป็หนี้ค่ารักษาพยาบาลและค่ารักษาของโจวอี้ สี่หยวน ซึ่งมีกำหนดชำระให้หมดภายในสามวัน ลงวันที่ 7 พฤศจิกายน 2021"
ทันใดนั้นโจวอี้ก็ยื่นใบสัญญาหนี้ค่ารักษาพยาบาลลอดผ่านกระจกรถและพูดว่า “ถ้าคุณเห็นด้วยให้ประทับลายนิ้วมือ ถ้าคุณไม่เห็นด้วย ผมสามารถย้ายคุณออกจากรถและทำเพียงยืนดูอาการเท่านั้น อ้อ...ลืมแนะนำตัวเองไปเลย ผมเป็แพทย์แผนจีนนะ”
แพทย์แผนจีน?
สัญญาหนี้ค่ารักษาพยาบาล?
เดี๋ยว! ไม่ใช่ว่าแพทย์มีหน้าที่ช่วยเหลือผู้าเ็และช่วยชีวิตผู้ใกล้ตายหรอกเหรอ?!
ซิงเถียนเถียนคิดว่ามันไร้สาระ แต่ถ้าเขาเป็หมอจริง ๆ เขาก็คงเป็ฝนประจำฤดูหรือไม่ก็ฟางเส้นสุดท้าย หลังจากพยักหน้าทั้งน้ำตาก็ขยับริมฝีปากและเอ่ยขึ้น "ไม่มีแท่นหมึก"
"อย่าโง่สิ ใช้เืก็ได้"
ลายนิ้วมือเื?
ซิงเถียนเถียนกดนิ้วมือเปื้อนเือีกข้าง มองดูชายหนุ่มที่ถือสัญญาหนี้ค่ารักษาพยาบาลหันไปหาพ่อของเธอ
ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ก็ตกตะลึง โจวอี้กลับมาที่ชายชราเพื่อดำเนินการให้อีกฝ่ายปั๊มลายมือสัญญาหนี้ค่ารักษาพยาบาล ซึ่งทำให้เขารู้สึกสับสนนัก
ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น เฉินอันฉีที่รีบมาช่วยชีวิตผู้คนกับซุนคันที่กำลังใช้โทรศัพท์มือถือบันทึกวิดีโอต่างก็ตกตะลึงและมองโจวอี้ด้วยสายตาแปลก ๆ
โจวอี้ไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไรและไม่คิดที่จะสนใจ เขาหยิบกล่องไม้สี่เหลี่ยมออกจากแขน เปิดออกแล้วดึงเข็มสีเงินออกมา
ปุ! ปุ! ปุ!
โจวอี้ใช้เข็มเงินเจาะเข้าไปในจุดชีพจรรอบ ๆ หลอดเืแดงและหลอดเืของขาของชายชรา
บีบ…บิด...ยก…เขย่า…ข้าม
เข็มเงินเก้าเล่มถูกปักเข้าไป และทำวนแบบเดิม ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ใน่เวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งนาที เืจากหลอดเืแดงตรงาแที่เคยไหลไม่หยุดก็ได้หยุดไหล
โจวอี้ไม่ได้ดึงเข็มเงินออกมาอย่างเร่งรีบและไม่สนใจาแ
เขาขยับก้าว จิ้มนิ้วใกล้แผ่นเหล็กที่หน้าอกของชายชรา
ปิดผนึกจุดชีพจร และหยุดเส้นเื
ก่อนจับแผ่นเหล็กดึงออกทันที จากนั้นใช้เข็มเงินเจ็ดเล่มปักตามจุดต่าง ๆ ของแผล
“ฉันตาฝาดหรือเปล่า?”
ชายวัยกลางคนขยี้ตาอย่างยากจะบรรยายถึงอารมณ์อันน่าเหลือเชื่อของเขา เืจากเส้นเืที่ฉีกขาดตรงต้นขาของชายชราหยุดไหลแล้ว ซึ่งทำให้เขารู้สึกทึ่งมาก และแผ่นเหล็กที่เสียบเข้าไปในหน้าอกของชายชราก็ถูกดึงออกมาได้อย่างง่ายดายโดยมีเืพุ่งออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จากนั้นเืก็หยุดไหล?
การฝังเข็มมหัศจรรย์ถึงเพียงนี้เชียว?
มันห้ามเืได้อย่างมีประสิทธิภาพถึงขนาดนี้เชียวหรือ?
ตอนที่เขาอยู่ในกองทัพ หากเขามีแพทย์ทหารที่เก่งกาจขนาดนี้ อดีตสหายของเขาก็คงไม่เสียชีวิตใช่ไหม?
เฉินอันฉีและซุนคันต่างรู้สึกประหลาดใจไม่หาย พวกเขาไม่คิดว่าโจวอี้จะเป็แพทย์แผนจีนและยังรักษาอาการาเ็ด้วยการฝังเข็มได้อีกด้วย ดูเหมือนว่าผลลัพธ์จะค่อนข้างดีมาก!
ในไม่ช้า โจวอี้ก็ดึงเข็มเงินทั้งหมดออกจากร่างของชายชราและไม่สนใจอาการของชายชราอีก เขาทักทายชายวัยกลางคนที่ยังคงอยู่ในความงุนงงและพาซิงเถียนเถียนออกจากรถด้วยกัน
การวินิจฉัยชีพจร การัักระดูก การฝังเข็ม
การเคลื่อนไหวของโจวอี้ไม่ได้เชื่องช้าแม้แต่น้อย หลังรักษาซิงเถียนเถียนแล้ว เขาเดินไปที่รถด้านหน้าและมองดูผู้าเ็สามคนที่ถูกหามออกไป หลังตรวจดูแล้วพบว่าพวกเขาไม่ได้รับาเ็สาหัส เขาก็กลับไปทางฝั่งซิงเถียนเถียน
“แล้วจะจ่ายเงินเมื่อไหร่?” โจวอี้ถาม
“แต่...มือถือฉันอยู่ในรถ” ริมฝีปากของซิงเถียนเถียนบิดเบี้ยวด้วยความคับข้องใจในน้ำเสียง
“ผมไม่รับการสแกนรหัสสำหรับการชำระเงิน และไม่รองรับการโอนเงิน ผม้าเงินสด” โจวอี้พูดอย่างใจเย็น
“ฉัน...แต่ฉันไม่มีเงินสด” ซิงเถียนเถียนกล่าว
ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านข้างทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตวาดขึ้นมาอย่างโกรธจัด “นี่มันหมายความว่ายังไงไอ้หนุ่ม! บังคับคนอื่นให้จ่ายเงินค่ารักษายังไม่พอ ยังจะให้จ่ายเป็เงินสดอีก คุณเป็หมอประสาอะไรเนี่ย?!”
“ใช่แล้ว หมอก็เปรียบเหมือนบุพการี ทำไมคุณถึงเป็แบบนี้ล่ะ?!” เฉินอันฉีรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
แต่ซุนคันผู้บันทึกวิดีโอกลับมีแววตาตื่นเต้น
"ฉันเป็หมอ แต่หมอก็ต้องกินต้องใช้ด้วยเหมือนกัน" โจวอี้พูดเบาๆ
“โฮ่ๆ ราคาเท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวฉันจะให้เอง” ชายวัยกลางคนพูดอย่างเย้ยหยัน
“สี่หยวน!”
“สี่หยวน?” ชายวัยกลางคนใ
“ใช่!”
โทสะของชายวัยกลางคนลดฮวบราวกับกระแสน้ำ แต่ก็ยังสงสัยอย่างแรงกล้าระคนกับสับสน เขาหยิบธนบัตรห้าหยวนออกจากกระเป๋าและส่งให้โจวอี้
"สักครู่ ผมจะทอนให้คุณ" โจวอี้โยนเหรียญให้อีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นก็ฉีกสัญญาหนี้ค่ารักษาพยาบาลที่ปั๊มด้วยลายนิ้วมือเืต่อหน้าซิงเถียนเถียน
ต่อมาเขาดึงเข็มเงินบนร่างชายชราและซิงเถียนเถียนออก เช็ดให้สะอาดด้วยสำลีแอลกอฮอล์ในกล่องไม้ และออกจากที่เกิดเหตุไปอย่างรวดเร็ว
ซุนคันหยิบสัญญาหนี้สินที่ฉีกขาดบนพื้นกลับมาประกอบเข้าด้วยกัน และให้ภาพโคลสอัพขนาดใหญ่เมื่อถ่ายทำด้วย VCR
ไม่กี่นาทีต่อมา
รถพยาบาลหลายคันรีบไปโรงพยาบาล ขณะที่กลุ่มแพทย์และพยาบาลในชุดขาวกำลังยุ่ง เกาหลง ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมจากโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง ก็นั่งยอง ๆ ข้าง ๆ ชายชราที่มีเืออก
"หะ?"
เขาตรวจดูาแที่ต้นขาของชายชรา และรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าหลอดเืแดงใหญ่ฉีกขาด แต่ทำไมกลับไม่มีเืออก?
นี่มันไม่เป็วิทยาศาสตร์เลย!
“สวัสดีครับหมอ พอดีมีหมอหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งมารักษาชายชรา เหล็กชิ้นนี้ถูกดึงออกจากอกของชายชราด้วยฝีมือเขา” ชายวัยกลางคนที่ยังไม่ได้จากไปกล่าว
แผ่นเหล็กที่หน้าอก?
เกาหลงตรวจสอบอาการาเ็ที่หน้าอกของชายชราอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงหยิบแผ่นเหล็กจากบนพื้น หลังจากการตรวจสอบอยู่สักพัก เขาก็ยิ่งสับสนมากขึ้น
แผลลึกมาก แผ่นเหล็กนี้น่าจะแทงเข้าที่ปอดชายชรา แต่ทำไมไม่มีเืออกตรงจุดนี้เลย? แม้กระทั่งลมหายใจของชายชราก็คงที่ไม่เหมือนกับปอดถูกเจาะ?
“แล้วหมอหนุ่มคนนั้นล่ะ?” เกาหลงรีบถาม
"ไปแล้วครับ!"
"ไปแล้วเหรอ?" เกาหลงพูดไม่ออกอย่างสมบูรณ์
ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้าเ็ทั้งหมดถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาล ส่วนเกาหลงกำลังจะขึ้นรถและกลับ
ทันใดนั้น เขาก็พบผู้หญิงที่อยู่ใกล้ ๆ ซึ่งกำลังบันทึกวีดีโอในโทรศัพท์มือถือของเธอ เขาตื่นเต้นมากและเดินไปที่รถพยาบาล
“สาวน้อย เธอได้บันทึกเหตุการณ์ไว้หรือเปล่า?”
"ใช่ค่ะ!" ซุนคันกล่าวว่า
“คุณได้บันทึกขั้นตอนการช่วยเหลือของหมอหนุ่มเมื่อครู่นี้หรือเปล่า?” เกาหลงถาม
“อืม บันทึกไว้แล้วค่ะ”
"ดีมาก มาเพิ่มเพื่อนใน WeChat กันเถอะ คุณช่วยส่งวิดีโอทั้งหมดที่คุณบันทึกไว้ทีหลังมาให้ผมได้ไหม?" เกาหลงถาม
"ได้ค่ะ!"
ในไม่ช้า เกาหลงก็ได้รับวิดีโอ
อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญในตอนนี้คือการส่งผู้าเ็ส่งโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษา เขาจึงยังไม่มีเวลาดูวีดีโอในตอนนี้
…………………………………………………………………………………………………………………………