เด็กสาวคนนั้นลังเลไม่กล้ากินช็อกโกแลต เขาทำตาเลิกลักมองไปมาและหันไปมองบอส เพราะตอนนี้เธอกำลังเข้าตาจนและไม่รู้จะไปต่อยังไง
"ว่าไงล่ะทำไมถึงไม่กินมันไม่อร่อยหรอ? หรือว่าในช็อกโกแลตของเธอมันมีอะไรกันแน่!!"
"ป่ะ ป่ะ ป่าวนี่คะ...หนูตั้งใจทำมาให้พี่หนูก็เลยไม่กล้ากินนะค่ะกลัวว่าพี่จะไม่อิ่ม"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ฉันเป็พวกกินน้อยน่ะ เธอกินอีกครึ่งนึงเถอะเธอจะได้รู้ไงว่าช็อกโกแลตที่เธอตั้งใจทำให้ฉัน มันอร่อยขนาดไหนไง กินสิ!!!" เสียงเย็นๆของเฉินแทรกซึมผ่านทุกอณูรูขุมขนของหญิงสาวคนนั้นทำเอาเธอรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวเธอมองหน้าเฉิน ด้วยน้ำตาที่คลอเบ้าและตัวสั่นเกร็งไปหมด
"หนูขอโทษนะคะ แต่หนูไม่อยากกินมันจริงๆ ่นี้หนูไดเอทพอดีค่ะ น้ำหนักหนูขึ้นมาตั้ง 2 กิโลเเน่ะ พี่เฉินกินเถอะนะคะ"
"ถ้าเธอไม่อยากกิน เธอก็เอาไปให้คนที่จ้างเธอมาสิ ฉันว่าเขาอาจจะกำลังหิวอยู่ก็ได้นะ" เฉินยิ้มและชำเลืองไปมองบอสที่กำลังนั่งทำตาเหลือกอยู่เพราะเขารู้ว่าเฉินกำลังหมายถึงเขานั่นเอง
"นี่มันอะไรกันเฉิน น้องเขาทำมาให้นายก็รับๆไปแล้วก็จบ ทำไมต้องทำหน้าดุให้น้องเขากลัว จนจะร้องไห้แบบนี้ด้วย"
"ก็เพราะฉันรู้ไงล่ะ ว่าในช็อกโกแลตมันมีอะไร เธออยากลองชิมไหมล่ะแก้วชา?จะได้รู้ว่าข้างในมันมีอะไร" เฉินยื่นช็อกโกแลตที่กระชาก มาจากมือเด็กคนนั้นให้แก้วชา แก้วชามองหน้าเฉินเเปลกๆก่อนจะหยิบเอาช็อกโกแลตนั่นมาลองชิม
"อยากกินนะแก้ว!!ในช็อกโกแลตนั่นมันมียาถ่าย!!" เสียงของบอสที่รักโอนมาอีกฟากหนึ่งของห้องเขารีบลุกวิ่งขึ้นมาแล้วปัดช็อกโกแลตจากมือของแก้วชาทิ้ง ถึงแม้ว่าบอสจะเลวกับคนอื่นขนาดไหนแต่เขาก็รักแก้วชาด้วยใจจริงและไม่มีวันให้แก้วชาเป็อันตรายไปเด็ดขาด
"ยอมรับแล้วหรอ ว่าเื่ทั้งหมดนี้มันเป็ฝีมือของนายรวมถึงเอางูมาใส่ใต้โต๊ะของวินด้วยใช่ไหม!!" เฉินล้วงเข้าไปใต้โต๊ะของวินและจับที่ยังเป็ๆอยู่โยนใส่ตัวของบอส เหตุการณ์นี้ทำให้บอสถึงกับตาเหลืองเกือบช็อคเพราะเขาเป็คนที่กลัวงูมากๆ เพื่อนๆในห้องเองก็แตกตื่นกันใหญ่ เพราะงูนั้นมันยังไม่ตายและเลื้อยไปจนทั่วห้อง บอสหมดสติและล้มลงตรงหน้าโต๊ะของวิน โอและเอที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบมาพยุงตัวบอสไปห้องพยาบาลทันที วินที่โดนเฉินจับมือไว้ตอนไหนก็ไม่รู้ เขายืนอยู่ใกล้ๆแล้วมองหน้าเฉินยังสงสัย ว่าถ้างูอยู่ใต้โต๊ะเขาจริงๆแล้วทำไมมันถึงไม่กัดเฉินทั้งๆที่เฉินเอามือล้วงเข้าไปหยิบหนังสือกับสมุดมาให้เขาเมื่อกี้ เฉินที่ยืนจับมือของวินแน่นเพราะไม่อยากให้วินใและวิ่งหนีไปจนล้มชนนั่นชนนี่เป็เพื่อนๆคนอื่น เขาหันหน้ามามองวินและยักคิ้วพร้อมกับกระตุกยิ้มให้เล็กน้อยยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ที่นายสลับตัวกับฉันก็เพราะว่า…."
"ใช่..ฉันรู้อยู่แล้วไอ้พวกนั้นมันไม่ยอมจบหรอกและอีกอย่างนายกลัวงูมากไม่ใช่ไง"
"ทำไมนายรู้เื่ฉันดีจัง...นายเป็ใครกันแน่เฉิน?"
"เดี๋ยวสักวันหนึ่ง เมื่อฉันพร้อม ฉันจะบอกนายเอง เอาเป็ว่าตอนนี้จัดโต๊ะให้เรียบร้อยเถอะอีกไม่กี่นาทีครูก็จะเข้ามาแล้ว"
"แล้วนี่จะปล่อยมือฉันได้หรือยัง? นายจับมือฉันอยู่นานแล้วเนี่ย!!"
"อ้าวหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เห็นรู้ตัวเลยว่าจับอยู่ สงสัยมันจะเป็เพราะสัญชาตญาณของฉันละมั้งนะ ฮ่าฮ่าฮ่า" วินสะบัดมือออกจากเชิญได้ใบหน้าที่หงุดหงิดและรีบยกโต๊ะขึ้นมาจัดไว้ตามเดิมก่อนที่กูจะเข้ามา แก้วชาที่ยืนมองวินกับฉันอยู่นั้นก็รู้สึกอมยิ้มเล็กน้อย ความรู้สึกเธอมันบอกว่าเฉิน ดูแลวินดีมาก และมันเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปไกลแล้ว เฉินยกโต๊ะขึ้นมาจัดให้เป็ห้องเรียนตามเดิมเพียงไม่กี่นาที เพราะตอนนี้เพื่อนๆมนห้องแทบจะไม่มีใครเหลืออยู่เลย ในห้องเหลือเเค่วิน เฉิน แก้วชาและอาย เพื่อนสนิทของแก้วชาเท่านั้น 10 นาทีผ่านไปอาจารย์ประจำรายวิชาก็ได้เดินเข้ามาในห้องผลว่าปรากฏว่าในห้องเหลือนักเรียนเเค่ 4 คน เท่านั้น
"มันเกิดอะไรขึ้น..เพื่อนพวกเธอไปไหนกันหมดเนี้ย?"
"เพื่อนๆเขากลัวงูค่ะอาจารย์ พวกเขาก็เลยวิ่งออกจากห้องไป"
"งูหรอ งูอะไรจะมาอยู่ในห้องเรียนกัน แก้วชาเธอไปตามพวกเพื่อนๆกลับมาไป ส่วนเธออายลบกระดานให้ครูทีเดี๋ยวกูจะกลับมา หวังว่านักเรียนจะเข้ามาครบหลังจากที่กูกลับมารอบ 2 นะ"
"แต่ผมว่าน่าจะตามมาได้ไม่ครบนะครับ เพราะบอสตอนนี้อยู่ที่ห้องพยาบาลครับ"
"นายบอสน่ะหรอ เขาเป็อะไร? เขาโดนงูกัดงั้นหรอ?"
"บอสเป็คนเอางูเข้ามาในห้องเองค่ะอาจารย์และเขาก็เอามาไว้ใต้โต๊ะของวิน แต่เฉินเห็นซะก่อนก็เลยช่วยไว้ได้ทันค่ะ"
"ยังไม่หมดนะคะอาจารย์บอสยังให้น้องห้อง 4 เอาช็อกโกแลตยาถ่ายมาให้เฉินกินด้วยค่ะ"
"พอแล้วอาย แก้วชารีบไปตามเพื่อนๆกลับมาเรียนเถอะบอสเขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอก ผมไม่ถือโทษเขานะครับอาจารย์ เพราะยังไงเขาก็เป็เพื่อนในห้องของผมครับ"
"แต่ถึงขนาดเอางูเข้ามาแกล้งเพื่อนในห้องแบบนี้ ครูว่ามันไม่ใช่แล้วนะ เห็นที่ครูจะต้องเรียกผู้ปกครองของนายบอส มาคุยบ้างแล้วแหละ"
"อาจารย์ไม่ต้องเรียกมาให้เสียเวลาหรอกครับ พ่อของเขาไปต่างประเทศ ไม่อยู่ให้อาจารย์เจอหรอครับ!!" วิน แก้วชา อายและอาจารย์หันมามองหน้าเฉินพร้อมๆกัน เพราะพวกเขารู้สึกแปลกใจที่เฉินเพิ่งจะย้ายมาเรียนที่นี่วันแรกเท่านั้นทำไมถึงรู้จักพ่อของบอสและที่สำคัญรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่อยู่บ้านนั่นเอง
"เธอสนิทกับบอสหรอเฉิน ทำไมรู้เื่ของพ่อเขาด้วย?"
"ตอนที่บอสเขาเป็ลมน่ะครับ ผมได้ยินโอกับเอคุยกันว่า พ่อของบอสไปต่างประเทศคงจะมาพาบอสไปโรงพยาบาลไม่ได้ โอก็เลยพาบอสไปห้องพยาบาลแทนครับ" เฉินยิ้มตอบก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนคนอื่นๆก็เเยกย้ายไปตามเพื่อนกลับมาเรียนนั่นเอง ตอนนี้มีเเต่วินที่กำลังลบกระดาน เพราะอายกับแก้วชาออกไปตามเพื่อนๆคนอื่น และเฉินที่กำลังเก็บของเข้าที่ให้เรียบร้อย วินหันกน้ามาจ้องเฉินอย่างสงสัย และค่อยๆเดินเข้าไปหาเฉินใกล้ๆจากทางด้านหลัง เเต่ทว่าเฉินรู้ทันจึงหันกลับมาแกล้งะโให้วินใ ทำเอาวินล้มหงายเงิบไปด้านหลัง
"โอ้ย!! นี่นายแกล้งฉันหรอ!!"
"ก็นายจะแกล้งฉันก่อนไม่ใช่หรือไงล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า ลุกไหวไหม มาฉันช่วยดึง!อึ้บ!!"
"คราวนี้นายจะบอกฉันได้หรือยังว่านายเป็ใครและ้าอะไรจากฉันกันแน่!!"
"นี่นายสงสัยอะไรฉันอยู่งั้นหรอ?"
"หรือว่านายคือคนที่พ่อกับแม่ฉันส่งมา ดูพฤติกรรมการเรียนของฉันงั้นหรอ..ใช่ไหม?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า…..ฮ่าฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่าฮ่า" เฉินหัวเราะอย่างสะใจที่เห็นวินทำหน้าจริงจังใส่ เขามองว่าหน้าวินตอนนี้มันตลกมาก เพราะตอนที่กำลังชุลมุนอยู่ในช็อกโกเเลตที่มือของเฉินมันกระเด็นไปโดนหน้าของวินนั่นเอง ซึ่งตอนนี้วินก็ได้หน้าเปื้อนไปแล้ว 1 เเถบ เฉินจะยอมบอกความจริงกับวินหรือไม่และถ้าวินรู้ว่าเฉินเป็ใคร เขาจะทำตัวยังไง..ติดตามได้ใน Ep.หน้านะคะ