ตอนที่ 2
ชายแก่เดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับแอปปี้ เขาไม่ถามอะไรเธอต่อจนขับรถถึงที่บ้าน โรสภรรยาของเขาอยู่ในบ้านกำลังทำอาหารเมื่อเธอเดินออกมาก็ใที่เห็นพีทพาเด็กผู้หญิงกับชายาเ็มาด้วยอีกคนเธอไม่ได้ถามอะไรมาก รีบไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้แอปปี้ที่หิวโหยยืนมองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ อย่างไม่ละสายตา
พีท : ถ้าหิวก็กินได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ
แอปปี้รีบขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้และกินอาหารอย่างมุมมามจนมือปากเลอะไปหมด โรสทำแผลให้อัลเลนเสร็จก็เดินไปหาพีทที่ยืนดูอยู่
โรส : คุยกันหน่อยสิ
โรสกับพีทเดินเข้าไปในครัวเพื่อคุยเื่เด็ก 2 คนนี้กันแอปปี้หยิบขนมปังมาให้อัลเลนที่นั่งบนโซฟากินอัลเลนได้กลิ่นขนมปังก็รู้ทันทีว่านี้คือแหล่งพลังงาน อัลเลนกัดขนมปังและกลืนทันทีทำให้ขนมปังติดคอ และไอออกมา แอปปี้รีบไปเอาน้ำมาให้กินทั้งสองคนกินอาหารอย่างคนหิวโหยจนอาหารหมดโต๊ะ
แอปปี้ : อร่อยมั๊ย (ยิ้ม)
อัลเลน : (พยักหน้าตอบทั้งที่ไม่รู้ว่าอร่อยคืออะไร คิดแค่ว่าสิ่งที่รู้สึกอยู่ตอนนี้คืออร่อย)
แอปปี้ : ที่ที่คุณอยู่ไม่จำเป็ต้องกินอาหารเหรอคะ
อัลเลน : เราได้รับพลังงานจากดาวที่อยู่หน่ะซึมซับแร่ธาตุเข้าสู่ร่างกาย พวกเราไม่มีสิ่งที่เรียกว่าอวัยวะเราเปลี่ยนรูปร่างได้ตาม้า
แอปปี้ : แล้วคุณกำลังจะไปไหนเหรอคะ ถึงได้โดนโจมตี
อัลเลน : พวกเราพอสะสมพลังงานได้มากพอสมควรแล้วส่วนใหญ่ก็จะออกจากดาวไปที่ต่างๆ หน่ะ
แอปปี้ : หมายถึงท่องเที่ยวเหรอคะ
อัลเลน : ถ้าที่โลกนี้ก็คงเรียกว่าแบบนั้นแต่มันก็ไม่เหมือนกันซะทีเดียวหรอก ดาวที่ฉันอยู่มันน่าเบื่อหล่ะมั๊งเพราะไม่จำเป็ต้องหาอาหาร หรือทำอะไร ฉันสามารถมีชีวิตอยู่ได้เพียงแค่ลอยไปมาในดาวไม่จำเป็ต้องมีมือหรือเท้าเพราะทุกอย่างแค่จ้องมันก็ไปตามที่ฉัน้าแล้วพวกในดาวส่วนใหญ่ ถ้าไม่ออกนอกดาว ก็ต่อสู้กันเพื่อแย่งอาณาเขตแค่นั้นเอง
แอปปี้ : แล้วคุณจะทำอะไรจากนี้คะ ยานของคุณพังแล้วใช่มั๊ย
อัลเลน : เธอรู้ได้ยังไง
แอปปี้ : เพราะคุณกลับมานิคะ ถ้ายานใช้ได้ คุณคงจากไปแล้วฉันเห็นตอนยานตก ตกแรงขนาดนั้นไม่น่าจะบินขึ้นได้และถ้าพวกนั้นเอายานไปมันคงไม่ออกมาตามล่าคุณหรอกใช่ไหมคะ
อัลเลน : ฉันส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังคนอื่นแล้วก็ได้แต่รอแหละนะว่าพวกเขาจะมาเมื่อไหร่
พีทกับโรสที่แอบมองอยู่ในครัว รู้สึกประหลาดใจกับท่าทางของอัลเลนมากอัลเลนดูผิดปกติจากคนทั่วไป
โรส : เป็พวกต่างด้าวหนีเข้าเมืองเหรอ
พีท : นายคนนั้นหน่ะ แค่มองมาที่ฉันปืนฉันก็กระเด็นออกจากมือแล้ว
โรส : (ใและเดินเข้ามาใกล้ๆ พีท)รึว่าจะเกี่ยวกับอุกกาบาตที่ตกลงมานั้น
พีท : ฉันก็คิดว่าแบบนั้น แต่ทำไมเด็กนั้นถึงได้ไว้ใจเขานะฉันสงสัยเื่นี้มากกว่า
โรส : อาจเพราะเขาดูไม่เป็อันตรายหรืออาจเพราะเขาอยู่ในร่างมนุษย์ก็ได้ แล้วเราจะทำยังไงคนอันตรายขนาดนี้คุณพากลับมาที่บ้านได้ยังไง
พีท : ฉันกลัวว่าเด็กจะเป็อันตรายหน่ะ ยังไงก็ดูท่าทีไปก่อนแล้วกันฉันคิดว่าเขาไม่น่าจะเป็อันตรายกับเรา ยังไงคืนนี้ก็คงต้องให้เขาพักกับเราไปก่อนเธอลองไปหาเสื้อผ้าที่พอจะใส่ได้ให้พวกเขาก่อนแล้วกัน
โรสไปหาเสื้อผ้าซึ่งใช้เวลาพักใหญ่พีทเปิดทีวีดูและมีข่าวอุกกาบาตตกที่เมืองข้างๆ ไม่พบผู้รอดชีวิตและไม่พบอุกกาบาตหรืออะไรหลงเหลืออยู่ ผู้คนต่างตื่นตระหนกใบ้างก็ว่าเป็ต่างดาว เป็ UFO มาลงและก็จากไปแต่รัฐบาลยืนยันว่าไม่ใช่ต่างดาวเป็เพียงอุกกาบาตแต่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเหตุใดจึงไม่หลงเหลือร่องรอยของซากอุกกาบาตไว้เลยอัลเลนกับแอปปี้ได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรถึงพีทจะคิดว่าอัลเลนต้องเกี่ยวกับสาเหตุของการตกครั้งนี้ แต่เขาก็ไม่กล้าถาม ได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้สักพักโรสก็เดินถือเสื้อผ้าลงมาที่ชั้นล่าง
โรส : ลองใส่ดูนะ เสื้อลูกชายฉันเอง อาจตัวใหญ่หน่อย เพราะเขาตัวใหญ่กว่าเธอเยอะและก็ แอปปี้ใช่มั๊ย ฉันไม่มีลูกสาวเลย มีเสื้อฉันสมัยสาวๆ เก็บไว้บ้าง ลองใส่ดูนะก็อาจจะหลวมหน่อย ไปอาบน้ำและก็เปลี่ยนเสื้อผ้าสะนะ
แอปปี้ : ขอบคุณค่ะ (เดินตามโรสที่พาไปที่ห้องน้ำ)ขอโทษด้วยนะคะที่เรากินอาหารของคุณหมด
โรส : ไม่เป็ไรหรอก ฉันกับพีทมีอย่างอื่นให้กินอีกเยอะแยะแหละ
ด้านพีทกับอัลเลนที่อยู่ด้านล่าง:-
พีท : นายก็อาบน้ำที่ห้องน้ำข้างล่างนี้แล้วกันระวังอย่าให้โดนแผลหล่ะ (พาอัลเลนเดินไปที่ห้องน้ำ)
อัลเลนเดินเข้าไปในห้องน้ำและยืนงงในห้องน้ำมีอุปกรณ์หลายอย่างที่เขาไม่รู้ว่าต้องใช้อย่างไรเขายืนอยู่พักใหญ่จึงตัดสินใจว่าจะไปถามแอปปี้ เขาจึงเดินขึ้นไปที่ชั้น 2 เขาสแกนมองว่าแอปปี้ อยู่ในห้องไหนและเปิดประตูเข้าไปแอปปี้กำลังนอนหลับตาแช่น้ำอยู่ในอ่างพอดี
อัลเลน : ฉันใช้อุปกรณ์พวกนั้นไม่เป็
แอปปี้ : (ใ ลุกขึ้นนั่งเอามือปิดหน้าอก และส่งเสียงกรีดร้องลั่น)อ้ายยยย
พีทกับโรสรีบวิ่งขึ้นมาด้วยความใ เห็นแอปปี้ที่ใส่ผ้าขนหนูยืนเอามือปิดหน้า อัลเลนได้แต่ยืนงงอยู่ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแอปปี้กรีดร้องทำไม เขาหันไปมองหน้าพีทกับโรส ทั้งที่เปลือยกายอยู่โรสรีบพาแอปปี้เข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และปล่อยให้พีทจัดการอัลเลนในห้องน้ำ
หลังจากใส่เสื้อผ้ากันเสร็จพีทกับโรสก็เรียกให้แอปปี้กับอัลเลนมานั่งที่โซฟาด้านล่างทั้งคู่นั่งมองหน้าอัลเลน เขาได้แต่สงสัยว่าทำอะไรผิด
พีท : นายเข้าไปแบบนั้นได้ยังไง มันล่วงละเมิดนะ
อัลเลน : ฉันไม่รู้วิธีใช้เครื่องอาบน้ำ
พีท : บ้านนายไม่มีฝักบัวอาบน้ำงั้นเหรอ
อัลเลนลองทวนความทรงจำที่เขาคัดลอกมาการอาบน้ำที่อัลเลนต้นแบบทำก็แค่เดินเข้าไปยืนในห้องแล้วน้ำก็จะไหลออกมา(ห้องน้ำทันสมัยมีระบบเซนเซอร์) แต่ห้องน้ำพีทเป็แบบฝักบัวธรรมดาเขาจึงไม่รู้ว่าจะเปิดน้ำยังไง อัลเลนเลยได้แต่ทำหน้างงไม่ตอบคำถามพีท
พีท : อัลเลนนายเป็ใครกันแน่ (พีทจ้องหน้าอัลเลนเหมือนกำลังดุลูกอยู่)
การที่พีทเห็นเขาใช้พลังแล้วแต่ยังคงช่วยเหลือเขาอยู่ ทำให้
อัลเลนตัดสินใจว่าพีทเป็คนที่ปลอดภัยสำหรับเขากับแอปปี้ จึงเล่าความจริงให้พีทฟัง
อัลเลน : ฉันมาจากดาวอื่น พวกฉันออกเดินทางไปที่ต่างๆ
ในกาแลคซี่แล้วก็เจอกับพวกสิ่งมีชีวิตจากดาวอื่นเข้ามาทำร้ายเพื่อแย่งยาน การต่อสู้ทำให้ฉันตกลงมาที่นี้ และพวกมันก็ขโมยยานไป
พีท : อ่อ อย่างนี้เองพวกเขาถึงไม่เจอสิ่งที่ตกลงมาพวกมันเอาไปแล้วนิเอง (เชื่อในสิ่งที่อัลเลนพูด)
โรส : แล้วพวกมันจะกลับมารึเปล่า แบบนี้โลกจะเป็อันตรายมั๊ย
อัลเลน : พวกมันได้สิ่งที่้าไปแล้วฉันไม่คิดว่าพวกมันจะกลับมาอีกแต่นั่นก็เป็แค่ความคิดฉันเท่านั้นพวกมันอาจจะมาหรืออาจจะไม่มาก็ได้ไม่มีใครยืนยันเื่นั้นได้
พีท : แล้วนี้เป็ร่างของใคร?ทำไมนายถึงอยู่ในร่างนี้ได้ นายทำอะไรเขา
อัลเลน : คนคนนี้เป็คนที่อยู่ในหมู่บ้านฉันคัดลอกร่างของเขามา เพื่อสะดวกในการซ่อนตัว
แอปปี้สงสัยที่อัลเลนพูดแบบนั้น เพราะจริงๆเธอรู้ว่ายานของเขาเสียทำให้เขากลับไปที่ดาวของเขาไม่ได้แต่ก็ทำได้แค่เออออไปตามอัลเลน เพราะคิดว่าเขาคงมีเหตุผลที่โกหก
พีท : แล้วเด็กคนนี้หล่ะ
อัลเลน : เจอในหมูบ้านที่ไฟไหม้ เลยพามาด้วย
โรส : ทำไมหล่ะ ทำไมถึงพาเด็กมาด้วย ไม่มีเหตุผลที่ต้องช่วยเธอเลยนิ
อัลเลน : อาจเป็เพราะร่างต้นที่คัดลอกมาก็เป็ไปได้ฉันคิดว่ายังไงก็ต้องช่วยเธอออกมาให้ได้
โรส : (หันไปหาแอปปี้) พ่อแม่เธอคงเสียไปแล้วสินะ
แอปปี้เอามือปิดหน้าและร้องไห้โรสจึงเข้าไปโอบกอดและลูบหลังเธอ
พีท : จากนี้นายจะทำยังไง จะอยู่บนโลกนี้หรือ
อัลเลน : ผมส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปแล้ว ไม่นานคงมีคนมาช่วย
พีท : เอาเถอะ คืนนี้พักที่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันโรสพาแอปปี้ไปนอนที่ห้องอเล็กซ์ ส่วนนายนอนที่โซฟานี้แล้วกันถ้าเบื่อก็เปิดทีวีดูแล้วกัน พีทยื่นรีโมททีวีให้อัลเลนแต่อัลเลนไม่จำเป็ต้องใช้มันเลยด้วยซ้ำ แค่เขามองไปที่ทีวี กะพริบตาช่องก็เปลี่ยนพีทมองไปที่รีโมทที่ยื่นให้และเอามันไปเก็บ เพราะมันคงไม่จำเป็สำหรับ อัลเลน
โรสที่พาแอปปี้ไปนอนที่ห้องของลูกชายแอปปี้ที่เหนื่อยจากการเดินทางหลับอย่างรวดเร็วโรสนั่งมองเด็กน้อยที่หลับใหลด้วยความเอ็นดูทำให้เธอนึกถึงลูกชายตอนสมัยเด็กแล้วน้ำตาก็เริ่มไหลออกมาโรสเช็ดน้ำตาและเดินไปปิดไฟปล่อยให้แอปปี้นอนพักผ่อน
โรส : พรุ่งนี้คุณคงต้องเข้าเมืองหน่อยแล้ว มีอะไรต้องซื้อเยอะเลย
พีท : จะให้พวกเขาอยู่ด้วยงั้นเหรอ? นึกว่าเธอจะกลัวซะอีก
โรส : เราเคยอยากมีลูกสาวมากนิ แต่พยายามยังไงก็ไม่มี แล้ว อัลเลนทำให้ฉันนึกถึงอเล็กซ์ถ้าตอนนั้นเราไม่เคร่งครัดกับเขาเกินไปคงไม่เป็แบบนี้
โรสเริ่มร้องไห้ที่ต้องสูญเสียลูกไป พีทโอบกอดโรสและปลอบใจ เขารู้ว่าโรสเสียใจมากแค่ไหนเพราะเขาเองก็เสียใจมากเช่นกัน