เ้าเถ้าแก่โรงเตี๊ยมแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเ้าเล่ห์จากนั้นมันก็หยิบผงบางอย่างในซองออกมาส่งให้เวิ่นกวง "สิ่งนี่คืออันใดเถ้าแก่ "เวิ่นกวงกล่าวถาม "นี่คือผงหอมคลายทุกข์ หากท่านนำไปพ่นใส่ในขณะที่คนรักของท่านกำลังอาบน้ำ นางจะไม่รู้สึกถึงสิ่งที่อยู่รอบตัว เมื่อนั้นท่านก็อาจจะแอบดูนางแก้ผ้าอาบน้ำก็ได้อย่างสบายใจ อย่าดุด่าว่ากล่าวข้าเลยข้าแค่เพียงอยากช่วย เพราะสมัยหนุ่ม ๆ ข้าก็เป็เหมือนท่าน ข้าเข้าใจความรู้สึกของคนหนุ่มสาวดี"
พอเวิ่นกวงได้ยินเช่นนั้นมันก็ดูลังเลเล็กน้อย แปลว่า เ้าเถ้าแก่นี่กำลังจะยุให้ข้าดูท่านแม่อาบน้ำกระนั้นหรือ ซึ่งมันคิดว่านางเป็คู่รักของข้า "เช่นนั้นก็ได้ ข้าขอบใจเ้ามาก เอ้านี่เอาไปถือว่าเป็สินน้ำใจเล็ก ๆ น้อยจากข้า" เวิ่นกวงควักเงินให้มันเล็กน้อย เ้าเถ้าแก่โรงเตี๊ยม ดีอกดีใจเป็อย่างมากพร้อมบอกว่าเดี๋ยวมันจะเตรียมเหล้ากับอาหารที่ดีที่สุดไปให้ถึงห้อง จากนั้นเวิ่นกวงก็ขึ้นไปพักที่ห้องของมันข้าง ๆ ห้องกุ้ยอิง
ในค่ำนั้นเถ้าแก่ยกอาหารตามที่มันเตรียมไว้ไปส่งบนห้องด้วยตนเอง ก๊อก ๆ ๆ เสียงมันเคาะประตูเรียกกุยอิ้งให้มาเปิดประตู พอนางเปิดประตูออกมาก็อยู่ในชุดลำลองเบาบาง เผยให้เห็นสัดส่วนและเรียวขาอันสวยงาม เถ้าแก่มอบถาดอาหารให้นางเสร็จก็เดินออกมา มันเดินไปอีกห้องติดกันซึ่งเป็ห้องของเวิ่นกวง ก่อนจะเอาอาหารอีกถาดเขาไปให้ แถมยังส่งสายตาว่าอีกสักประเดี๋ยว มันจะให้เสี่ยวเอ้อร์เตรียมอ่างไม้ไผ่ที่มีน้ำอุ่นมาให้กุ้ยอิงอาบ ยามนั้นก็ให้เวิ่นกวงใช่ผงได้เลย เวิ่นกวงพยักหน้าก่อนจะสะบัดมือไล่เ้าเถ้าแก่ให้ออกไป
เวิ่นกวงไม่มีสมาธิที่จะแตะต้องอาหารเลยแม้แต่น้อย หัวใจของมันเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นราวกับจะหลุดออกมานอกเบ้า "นี่ข้ากำลังจะแอบดูท่านแม่อาบน้ำจริง ๆ หรือนี่ มันถูกต้องแล้วอย่างงั้นหรือ ข้าเป็บุตรชายของนางนะ จะให้ทำระยำเช่นนั้น มันก็จะกระไรอยู่.." เวิ่นกวงพึมพำกับตนเองอยู่นาน แต่ในที่สุดหูของมันก็ได้ยินเสียงใครบางคนพูดขึ้นที่หน้าห้องอย่างจงใจว่า น้ำร้อน…เรียบร้อย..อาบแล้ว อาบแล้ว..น่าจะเป็เสียงของเสี่ยวเอ้อร์ที่เถ้าแก่ฝากมาบอกเวิ่นกวง
"เช่นนั้นก็ได้ ข้าขอดูท่านเป็บุญตาสักครั้งเถิดท่านแม่ มิมีอันใดเสียหาย"
เวิ่นกวงผุดลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่ผนังจากนั้นก็โคจรลมปราณไปที่นิ้วก่อนจะจิ้มไปที่ผนังจนเป็รูพอให้มองลอดเข้าไปในห้องกุ้ยอิงได้ จากนั้นมันก็หยิบผงคลายทุกข์ออกมาแล้วเป่าเข้าไปในรู ผงชนิดนี้ไร้กลิ่นไร้สี และไม่เป็อันตราย มันมีผลทำให้ผ่อนคลายจนไม่รู้สึกถึงสิ่งที่อยู่รอบตัว แต่ถ้า หากนำไปใช้ในทางที่ผิดเช่นการลอบสังหารคน เช่นนั้นก็คงอันตรายไม่น้อย เวิ่นกวงรออยู่ชั่วครู่ก่อนที่มันจะเอาหน้าแนบกับรูเพื่อมองเข้าไปภายในห้อง และภาพที่มันได้เห็นก็คือ
กุ้ยอิงมารดาผู้งดงามของมันกำลังเดินไปที่อ่างอาบน้ำ นางปลดเสื้อผ้าลง เผยให้เวิ่นกวงเห็นถึงปทุมถันที่เต่งตึงขาวเนียนสองเต้าที่อวบอิ่มเกินตัว แต่น่าเสียดายที่เวิ่นกวงมิอาจเห็นปลายยอดปทุมถันของนางได้เนื่องจากกุ้ยอิงหันตัวไปอีกด้าน เอวของกุ้ยอิงไม่ได้คอดกิ่วแต่ก็ไม่ได้ขยายใหญ่จนน่าเกลียดเหมือนคนในวัยเดียวกัน อาจเป็เพราะนางฝึกวรยุทธ์ก็เป็ได้ และน่าเสียดายที่สุดคือรูจากผนังที่เวิ่นกวงแอบดู มันมิอาจเห็นเนินกลีบท่อนล่างของกุ้ยอิงได้ แต่เพียงแค่นี้ก็มากพอแล้ว ใบหน้าของมารดาบุญธรรมมันช่างสวยสดใสตรึงใจแก่ทุกผู้ที่ได้พบอย่างเถ้าแก่โรงเตี๊ยมว่า ตาโตใสน่ารักรับกับปากเล็ก ๆ น่ารักของนาง
“อูยยยย..เกิดมาก็พึ่งจะเคยพบเคยเห็น ท่านแม่ช่างเป็ยอดหญิงที่งามบริสุทธิ์เหมือนเทพธิดา ก็ไม่ปานเป็บุญตาของข้าเสียจริง”
มู่กุ้ยอิงก้าวขาลงในอ่างน้ำ ทุกท่วงท่าที่นางลูบไล้เรือนร่างตนเองเพื่อชำระร่างกายให้สะอาดนั้น ล้วนอยู่ในสายตาของเวิ่นกวงบุตรชายนางทั้งหมด เวิ่นกวงจ้องมองไปที่เรือนร่างเปลือยเปล่าท่อนบนของกุ้ยอิงมารดามันอย่างหื่นกระหาย ก่อนที่มันจะตัดสินใจทำบางสิ่ง มันยื่นมือไปปลดสายคาดเอวออก จากนั้นกางเกงที่สวมใส่อยู่ก็ลงไปกองที่ข้อเท้า เ้าทวนสกุลหยางขนาด 8 ชุ่น(นิ้ว)ที่กำลังพองตัวแข็งเป็ล่ำก็พลันดีดผึ่งผงาดหัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "อูยยย..ท่านแม่..ลูกขออภัยด้วย แต่ลูกอดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วท่านแม่อย่าโกรธข้าเลยนะ" เวิ่นกวงบ่นพึมพำคนเดียว ก่อนที่มือของมันจะคว้าจับไปที่ท่อนทวนอันใหญ่ จากนั้นก็ค่อย ๆ รูดขึ้นลงไปมาช้า ๆ ส่วนดวงตาก็จ้องมารดาในถังน้ำอีกห้องไม่กะพริบ
โอววววว…อ๊าาาาาา….อูยยยยย…เวิ่นกวงร้องครางเสียงต่ำในลำคอมันไม่กล้าร้องดังเพราะเกรงว่ากุ้ยอิงจะได้ยิน ผลของผงคลายทุกข์มีผลแค่ไหนมันก็มิอาจรู้ได้เงียบเสียงไว้ดูจะเป็การดีที่สุด
เวิ่นกวงดูกุยอิ้งไปมือก็รูดถอกแท่งทวนตรงหว่างขาไปเรื่อย มันเสียวจนแทบจะขาดใจ เคยเห็นสตรีในหอนางโลมมาก็ไม่น้อย แต่มิมีเลยที่จะงดงามเท่ามารดาของมันในยามนี้ได้ และในตอนนั้นเองดูเหมือน กุ้ยอิงกำลังจะขึ้นจากถังน้ำ ภาพที่เวิ่นกวงได้เห็นก็คือแผ่นหลังขาวเนียนน่าััของมารดามันกับสองแก้มก้นขาวกลมกลึงน่าเอามือไปตีเล่นยิ่งนัก มันคงจะเด้งสู้มือมิใช่น้อย เวิ่นกวงอดทนต่อไม่ไหวแล้ว มือของมันรูดแท่งทวนเร็วจี๋ก่อนที่ทั่งร่างของมันจะกระตุกเกร็ง จากนั้นที่ปลายทวนในมือก็ปลดปล่อยน้ำอุ่น ๆ สีขาวทะลักออกมา
เวิ่นกวงรู้สึกตัวเบาราวกับได้ร่องลอยอยู่บนสรวง์ อ้าาาาา….เกิดมาข้าไม่เคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อน ความสุขแบบนี้ต่อให้ร้อยพันหอนางโลมก็เทียมมิได้ ข้าขอโทษจริง ๆ นะท่านแม่…เวิ่นกวงทรุดเข่าลงอย่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรงแบบนั้นพักใหญ่ ๆ ก่อนจะลุกขึ้นมาล้างเนื้อล้างตัวจากนั้นก็เข้านอนอย่างสบายใจ..
จบบทที่ 4
บทต่อไป พิษดอกรัก..
367
