พลิกบทบาทนางร้าย สู่สะใภ้ผู้ดีหมายเลขหนึ่ง

เหตุการณ์ก่อนหน้า...

เธอทราบว่าภายในตระกูลกุลศิริบริรักษ์ขณะนี้กำลังเจอปัญหา บุตรชายสร้างความเสื่อมเสียอันน่าอับอายครั้งยิ่งใหญ่ พ่อแม่สามีเอาแต่เอ่ยขอโทษขอโพยครอบครัวภัควิมลกันหยกใหญ่ แต่หารู้เลยว่าข่าวฉาวที่กำลังโด่งดังนั้นผู้ที่ปล่อยคือลูกสะใภ้ตัวแสบ

“พี่อรถึงขั้นรีบบินตรงกลับมาจากเชียงใหม่ หมอนั่นน่าจะโดนสักป๊าบสองป๊าบไม่ก็สี่ห้าป๊าบ ฮ่าๆๆ”

แสงจันทร์มีความสุขดี ไม่ได้เสียอกเสียใจตามที่ทุกคนพากันสันนิษฐาน ขณะนี้เป็นเวลาสองทุ่มกว่า ไม่ทราบเช่นกันว่าทิวากรหายไปไหนหรือว่าเขากำลังเอาตัวรอดหนีความผิด

ทุกคนต่างรอคอยเพื่อตำหนิ ทว่าแสงจันทร์กลับแสร้งบอกว่าอ่อนเพลียเพื่อขอตัวหนีมาพักผ่อนที่ห้องนอน

“ฮึก ฮืออ ฉันคิดถึง เฮือกก” เธอร้องไห้เสียใจเนื่องจากคิดถึงใครบางคน หญิงสาวผู้เลื่องชื่อ คาร์ลาใช้ชีวิตโลดแล่นอย่างมีความสุขในหนังสือนิยายเล่มหนา

เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะสามี แต่กลับร้องไห้เพราะอ่านหนังสือนิยายเรื่องราวของตัวเองก่อนทะลุมิติมาเกิดใหม่ในร่างแสงจันทร์

พึ่บ!!

กระดาษทิชชูถูกซับน้ำตาก่อนจะโยนทิ้ง เวลานี้มีมากมายเกลื่อนพื้นห้อง

แต่ในเวลาต่อมาความง่วงกลับเริ่มแทรกซึม

“ง่วงชะมัด” ทั้งที่ยังอยากอ่านต่อ แต่เพราะเธออ่านมาหลายชั่วโมงจนเกือบเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว ตั้งแต่ใช้ชีวิตกลางวันเดี๋ยวนี้เธอไม่สามารถข่มตาอยู่จนเช้าได้อีกแล้ว

พึ่บบ!!

และแล้วหนังสือเล่มหนาก็ร่วงลงกระทบสันจมูก แสงจันทร์ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่แสงไฟจากมือถือยังคงเปิดค้างไว้ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา

ครอกฟี้!!

เธอไม่มีความทุกข์ร้อนใดแม้ว่าทุกคนต่างกังวล หวั่นใจว่าแสงจันทร์จะคิดสั้นเพราะข่าวฉาวของสามี แต่เปล่าเลยเธอแค่อินกับนิยายแล้วก็ผล็อยหลับใหลอย่างสุขสบาย

‘แสงจันทร์! แสงจันทร์!’

ความรู้สึกอึดอัดคล้ายมีบางอย่างบีบรัดร่างกายไว้แน่น พร้อมกับส่งเสียงเรียกชื่อเธอไม่มีหยุดพัก

“แสงจันทร์!”

“หนวกหูโว้ย คนจะนอน!” เธอเพียงแต่ส่งเสียงโวยวายแล้วก็หลับใหลไปอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

แต่ไม่นานก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาใหม่ จิตใต้สำนึกส่งเสียงบอกว่า ‘แสงจันทร์เธอยังอ่านเลดี้คาร์ลาไม่จบ’

“อ่านถึงตอนที่เท่าไรแล้วนะ” น้ำเสียงคล้ายคนเพิ่งตื่นจากนอน เธองัวเงียรู้สึกตัวขึ้นมาพอดีกับจังหวะที่ใครบางคนกำลังชำระล้างร่างกายอยู่ในห้องน้ำ แต่กระนั้นก็ใช่จะให้ความสนใจ

พึ่บ!

นึกได้ก็คลุมโปงอีกครั้ง หยิบหนังสือนิยายที่อ่านค้างไว้ขึ้นมา ไฟฉายจากมือถือสาดส่องตัวหนังสือเพื่ออ่านต่อ

“ฉันคิดถึงเธอชะมัดคาร์ลา แค่เห็นรูปที่ถูกสร้างขึ้นมาของเธอก็เก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว ฮึก”

หนังสือที่แสงจันทร์กำลังอ่านและโปรดปรานคือ...เลดี้คาร์ลาผีเสื้อโบยบินไร้จุดหมาย

“ทำไมชีวิตเธอถึงสั้นขนาดนี้...ฮึก เธอมันน่าสงสาร ฮือ”

เธอดึงกระดาษทิชชูมาซับน้ำตาที่หลั่งริน หลังจากนั้นก็โยนทิ้งออกไปด้านนอกผ้าห่ม อ่านได้เพียงไม่กี่บรรทัดหนังตาก็เริ่มย่น

ตามที่มาของคำกล่าวที่ว่าง่วงก็อย่าฝืน...

“คืนนี้ฉันง่วงมากจริงๆ เดี๋ยวนี้ต้องใช้ชีวิตกลางวันตลอดเลย ไว้พรุ่งนี้จะมาต่อนะคาร์ลา”

แสงจันทร์ตัดสินใจปิดหนังสือแล้วสอดไว้ใต้หมอนหนุน ปิดแสงไฟจากมือถือหลังจากนั้นก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง พร้อมกับเสียงลมหายใจแรงๆ

ครอกฟี้!!