ไดอาน่าอ้าปากจะร้องด้วยความใ แต่เขากลับตะโบมจูบลงดึงรั้งเรือนผมของเธอไว้เพื่อให้เธออยู่นิ่งๆเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวดังออกมาจากปากของเธอแต่มันก็ถูกกลบไว้ด้วยจูบอย่างกระหายหิวของเคอร์ลี่กระโปรงถูกถลกรั้งขึ้นมาเหนือเอวและเขากำลังดันต้นขาของเธอให้แยกออกจากกันความโกรธแค้นเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวของเธอทันทีเป็ความโกรธที่เขากล้าเข้ามาหักหาญข่มเหงเธอนิ้วมือของเคอร์ลี่กำลังไต่อยู่ตรงขอบกางเกงชั้นในสัดส่วนแห่งความเป็ชายของเขาแนบชิดอยู่กับโคนขาของไดอาน่า
นาทีนั้นเขาทาบทับอยู่บนเรือนร่างของเธอแต่นาทีต่อมาร่างของเขาก็กลิ้งลง ใน่เวลาแห่งความงุนงงไดอาน่าคิดว่าเป็ผลที่เกิดขึ้นจากการที่เธอขัดขืนเขา แต่เคอร์ลี่กำลังลุกขึ้นยืน
“ออกไปฮอลท์...!” เขาคำรามออกมา“เื่นี้ไม่ใช่ธุระห่าเหวอะไรของแก...นอกเสียจากว่าแกอยากต่อจากฉัน...!”
ดวงตาของไดอาน่าจับอยู่กับร่างที่เห็นเป็เพียงเงาซึ่งกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเคอร์ลี่ถ้ามีใครในโลกนี้เข้ามาช่วยเธอได้ทันเวลา ฮอลท์มัลโลรี่จะเป็คนสุดท้ายที่เธอนึกถึง
“หยุดเดี๋ยวนี้ เคอร์ลี่...!” ร่างนั้นตวาดกลับมา
“ไอ้สัตว์นรก...!”
ในท่ามกลางแสงสลัวราง ไดอาน่าทันเห็นหมัดของเคอร์ลี่ที่สวิงเข้าใส่ใบหน้าของฮอลท์แต่เขายกแขนขึ้นปัดแรงปะทะไว้พร้อมกันฮอลท์ก็ส่งหมัดแรกออกมาทันทีใส่เข้าตรงหน้าท้องของเคอร์ลี่เพียงหมัดเดียวนั้นก็ส่งให้ร่างของเคอร์ลี่ลอยขึ้นและทรุดเข่าลง ปากอ้าดวงตาเบิกโพลงด้วยความเ็ป ไดอาน่ารอที่จะดูหมัดต่อไปที่จะส่งออกมาแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฮอลท์ก้าวถอยหลังพร้อมกับลดแขนลง
ไดอาน่าถลันลุกขึ้นยืนคิดอยู่ในใจว่าเคอร์ลี่ไม่ควรจะหมดฤทธิ์เร็วเกินไปนักหลังจากที่เขาเกือบจะข่มขืนเธอเมื่อครู่เธอกระชากสามง่ามที่ใช้โกยหญ้าขึ้นมาไว้ในมือ ถลันเข้าไปยังร่างที่ทรุดอยู่ตรงหน้าด้วยความคั่งแค้นสุดขีด
“ไอ้สัตว์...ฉันจะ...”
ด้วยความที่เธอตั้งใจจะเล่นงานแต่เคอร์ลี่ไดอาน่าจึงไม่ทันสังเกตเห็นฮอลท์ที่เข้ามาขวางไว้ตวัดจับข้อมือเพื่อให้เธอปล่อยสามง่ามลงไดอาน่าต่อสู้เพื่อจะได้ใช้อาวุธในมือถนัดขึ้น แต่ฮอลท์กลับดึงมันออกและพุ่งเข้าไปในกองฟางเธอถลันจะเข้าไปดึงมันออกมา แต่แขนที่เหมือนปลอกเหล็กรั้งร่างเธอไว้
“ปล่อยฉันนะ” ไดอาน่าเต้นเร่าอยู่ในอ้อมแขนของฮอลท์“มัน...มันพยายามจะข่มขืนฉัน...มันต้องตาย...!”
“หยุด...!” ฮอลท์ตะครุบมือปิดปากเธอไว้ดวงตาเป็ประกายเมื่อถูกเธอกัดเข้าให้ เคอร์ลี่กำลังจะลุกขึ้นแล้วฮอลท์จับตามองเขม็ง
“ฉันไล่แกออกแล้ว ลาทรอฟเก็บสมบัติของแกแล้วออกไปให้พ้นจากไร่นี้ภายในหนึ่งชั่วโมงนี้...!”
“แกจะมาไล่ฉันออกเพราะแม่นั่นไม่ได้หรอก”เคอร์ลี่หอบหายใจหนักๆ ด้วยความเ็ป “มายก๊อด...ก็นังนั่นมันอยากเองมันตามฉันติดตลอดเวลาั้แ่วันแรกที่ฉันเข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว...คอยตามดูฉัน...ยั่วฉัน...เดินไปเดินมาทั้งๆที่ใส่เสื้อไม่กลัดกระดุม แล้วก็นุ่งกางเกงฟิตๆแกก็เห็นนี่หว่า...เหมือนอีกะหรี่ที่ร้อนอยู่ตลอดเวลา...!”
ไดอาน่ารู้สึกคลื่นเหียนกับคำพูดนั้นขึ้นมาทันทีอันที่จริงมันก็เป็ความจริงอยู่มากแต่มันก็ยังไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงในความเป็จริงอีกประการหนึ่งได้คือการที่เขาพยายามข่มขืนเธอ...ซึ่งมันยิ่งเพิ่มความเคียดแค้นชิงชังในตัวเคอร์ลี่ขึ้นอีกหลายเท่า
“แกถูกไล่ออกเพราะกินเหล้าในเวลาทำงาน” ฮอลท์ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเคอร์ลี่ที่กล่าวประณามไดอาน่าเลย “พยานหลักฐานก็คือขวดเหล้าที่อยู่ในห้องเก็บของนั่น แกเข้าใจไหมเคอร์ลี่เพราะฉะนั้นแกไปได้แล้ว”
ฝ่ามือของเขายังคงปิดปากไดอาน่าอยู่เพื่อไม่ให้เสียงร้องทักท้วงคำสั่งของเขาหลุดลอดออกมา เธอดิ้นเร่าๆอยู่ในอ้อมแขนของฮอลท์ จนกระดุมเสื้อเชิ้ดถูไถอยู่กับทรวงอกแต่ฮอลท์ไม่ยอมปล่อยจนกระทั่งประตูคอกม้าปิดตามหลังเคอร์ลี่แล้ว ไดอาน่าจึงถูกผลักให้ถอยห่างออกไปเธอลุกลี้ลุกลนรีบกลัดกระดุมเสื้อ
“ทำไมคุณถึงปล่อยมันไปง่ายอย่างนั้น?” ดวงตาเปลี่ยนเป็สีเข้มขึ้นด้วยความโกรธแค้นอย่างที่สุด “ทั้งที่คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันทำอะไรกับฉัน...ฉันจะให้เมเจอร์ซ้อมมันเสียให้หมอบเลย...”
“ข้อหาอะไร...? ข้อหาที่มันสนองตอบการเชิญชวนของคุณที่ทำมาตั้งหลายครั้งหลายหนแล้วน่ะหรือ...ใครๆเขาก็เห็นว่าคุณเล่นลูกล่อลูกชนอยู่กับมัน...เคอร์ลี่มันพูดถูกแล้วละที่ว่าคุณเป็ฝ่ายขอมันเองถ้าไม่เห็นว่าเื่นี้มันเกี่ยวไปถึงเมเจอร์ด้วยแล้วละก็ผมจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวเด็ดขาด...!”
ความอับอายขายหน้าในคำพูดของเขาลวกร้อนไปทั่วใบหน้า
“มันจะออกไปง่ายๆ อย่างนั้นไม่ได้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทำท่าจะสะบัดหน้าหมุนตัวออกจากที่นั้น “ฉันจะบอกให้เมเจอร์รู้และมันจะต้องได้รับโทษด้วย”
แต่นิ้วแข็งๆ กระชากตัวไว้จนต้องหมุนกลับ
“คุณจะบอกเื่ที่เกิดขึ้นให้เมเจอร์รับรู้ไม่ได้แม้แต่คำเดียว”เขาสั่งเสียงกร้าว
“ฉันจะบอก” เธอโต้กลับทันควัน“ฉันจะให้เมเจอร์เรียกตำรวจจับมันเข้าตะรางแล้วฉันก็จะเล่าให้พ่อฟังด้วย ว่าคุณควบคุมสถานการณ์อย่างขี้ขลาดแค่ไหนและคุณเองก็จะไม่ได้ทำงานในไร่นี้อีกต่อไปเหมือนกัน”
“คุณนี่ทั้งตอแหล แล้วก็เอาแต่ใจตัวเองจริงๆ”เขาว่าให้ตรงๆ “เราเพิ่งจะเสียคนฝึกม้าที่ดีที่สุดในรัฐนี้ไปคิดถึงศักดิ์ศรีของตัวเองบ้างสิคุณอยากให้เมเจอร์ต้องเสียชื่อเพราะป้องกันเกียรติยศของคุณอย่างนั้นหรือ...อยากให้ใครๆเขารู้ใช่ไหมว่า คุณตามเคอร์ลี่เหมือนอีตัวราคาถูกคุณไม่ห่วงเลยใช่ไหมที่เมเจอร์จะต้องถูกเพื่อนฝูงหัวเราะเยาะขอแต่เพียงให้เขาได้เชือดเนื้อเถือหนังมาให้คุณเท่านั้น คนดีๆอย่างเขาไม่น่ามีลูกสาวอย่างคุณเลย”
คำพูดรุนแรงของเขาได้รับผลตอบแทนทันทีเมื่อไดอาน่าไม่อาจโต้แย้งเขาได้ เธอก็ตบหน้าเขาเต็มเหนี่ยวดวงตาของฮอลท์เป็ประกายกล้าขึ้น เขาตวัดมือรั้งเอวไดอาน่าลากตัวเธอไปยังม้านั่งเตี้ยๆ กดร่างเธอไว้ถลกกระโปรงขึ้นมาทางศีรษะ
“อย่านะ...!” ไดอาน่าหวีดร้องออกมาก่อนที่จะทันเข้าใจในเจตนาของเขา
ฮอลท์ฟาดฝามือลงบนก้นเธอเต็มแรงจนไดอาน่าร้องออกมาด้วยความเจ็บไม่ว่าเธอจะดิ้นรนสักแค่ไหนก็ไม่อาจทำให้ตัวเองเป็อิสระได้ เธอพยายามหาทางหนีแต่ขณะเดียวกันก็ไม่้าให้ใครมาได้ยินเสียงร้องของตนเองหรือมาพบเห็นเธอในลักษณะที่น่าขันเช่นนี้ และดูเหมือนฮอลท์ไม่สนใจด้วยว่าฟาดก้นเธอแรงขนาดไหน
และดูเหมือนการลงโทษเพื่อสั่งสอนจะไม่มีวันจบสิ้นลงง่ายๆแต่ในที่สุดเขาก็จับตัวเธอให้ยืนขึ้น ไดอาน่าน้ำตากบตา ใบหน้าแดงก่ำมองเขาอย่างทระนงด้วยแววตาที่บอกความเ็ป แข้งขาสั่นและพยายามทรงตัวไว้ให้มั่น
“พอใจแล้วสินะ” หางเสียงที่ท้าทายนั้นสั่นเครือ
“ควรจะมีใครสักคนทำอย่างนี้กับคุณมาตั้งนานแล้ว”สีหน้าของเขาเรียบเฉย ไม่บอกความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น
“เอาละ...ฉันจะบอกให้ก็ได้...ฉันออกมาที่นี่เพื่อมาหาเคอร์ลี่จริงๆ้าให้เขาสนใจฉัน...อยากให้เขาจูบฉัน...แต่...ฉันไม่ได้...เขาให้ฉันดื่มเหล้า...แล้วฉันก็ดื่มเพราะฉันไม่อยากให้เขาคิดว่าฉันยังเด็กอยู่...หลังจากนั้น...ตอนที่เขา...ฉันไม่อยากจะ...”ท่าทางเธอคล้ายพยายามสรรหาคำพูดที่จะอธิบายให้ถูกต้อง “ฉันไม่ได้้าให้เขาทำอย่างที่เขา...”
แต่มันจะแตกต่างกันตรงไหนล่ะ...? ไดอาน่ารู้สึกสิ้นหวังถึงอย่างไรฮอลท์ก็คงไม่เชื่ออยู่ดี...ทำไมเขาต้องเป็คนเข้ามาและพบว่าเธออยู่กับเคอร์ลี่ด้วยนะ...?ทำไมถึงไม่เป็คนอื่น...? พระเ้า...ทำไมเธอถึงอยากร้องไห้นัก...แต่จะต้องไม่ใช่ต่อหน้าเขาแน่...
ฮอลท์ลุกขึ้นยืนข้างตัวเธอแล้วแต่ไดอาน่าไม่อยากจะหันไปมองเขาเลยแม้แต่น้อยเขาเอื้อมมาจับปลายคางบังคับให้เธอหันมาหา
“เอาละสมมุติว่าเื่ทั้งหมดที่คุณเล่ามาเป็ความจริง ครั้งต่อไปถ้ามีเื่อย่างนี้เกิดขึ้นอีกซึ่งเมื่อดูตามสภาพการณ์ของคุณแล้วมันก็คงจะต้องเกิดขึ้นอีกแน่...” เขาวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงชาเย็น “คุณมีอยู่ 2วิธีที่จะแก้ไขเหตุการณ์ได้...วิธีแรกก็คือ ใช้เล็บน้อยๆที่น่ารักของคุณจิกลงไปบนลูกตามัน หรือไม่ก็อีกวิธีหนึ่ง คือกระแทกเข่าเข้าไปตรงเป้าของมันให้เต็มเหนี่ยว...ถ้าคุณไม่้าให้มันมาทำรักกับคุณจริงๆ”
“ขอบใจที่ช่วยแนะนำ” ไดอาน่าสะบัดเสียงตอบก็ถ้าลองเข่าของเธอไม่ได้สั่นอย่างที่เป็อยู่ขณะนี้ก็คงจะได้ทดลองวิธีหลังกับเขาแน่
เปลือกตาของฮอลท์หรี่ลง...
“แล้วก็จำไว้ด้วยว่า อย่าได้เอ่ยเื่นี้ไม่ว่าจะกับเมเจอร์หรือใครก็ตามแม้แต่คำเดียวหรือจะทำเป็นัยก็ไม่ได้” เขาสั่งห้วนๆ “เมเจอร์รู้ดีว่าผมเคยเตือนเคอร์ลี่ไว้ครั้งหนึ่งแล้วว่าไม่ให้ดื่มเหล้าในเวลาทำงาน เขาจะไม่สงสัยอะไรเลยเว้นเสียแต่ว่าคุณจะไปทำให้เขาเกิดสงสัยขึ้นมา เข้าใจไหม?”
“เข้าใจค่ะ”
6K
