“ก็รู้นะว่าเธอสวย” ธัญญ่าหรี่ตามองอานน์ขณะพูดอย่างเ็า “แต่ช่วยไปจ้องกันต่อหลังหลีกให้พวกเราผ่านประตูไปก่อนได้ไหม?”
ดารินถึงกับหลุดขำออกมาเล็กน้อยกับคำพูดของธัญญ่า แต่มันกลับกันกับดิเรก เขาดูไม่พอใจอย่างมาก เขากัดฟันพร้อมขยำคอเสื้อของอานนท์แล้วดันเขาผ่านประตูเข้าไป
เทพไทที่อยู่กับปกรณ์ที่ยังคงนอนพักรักษาตัวอยู่เห็นภาพนี้ต่างใ
“เกิดอะไรขึ้น?” เทพไทร้องออกมา ปกรณ์แทบจะถีบตัวขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังาเ็อยู่
ปลายฝนรีบเข้าไปห้ามทัพทันที “หยุดนะพี่ดิเรก” เธอทำตาดุใส่ชายร่างั์ขณะทำเสียงขู่ในลำคอ “ฉันบอกให้ปล่อยเขาไง”
ราวกับหุ่นยนต์ ดิเรกปล่อยทันทีที่ปลายฝนพูด ดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตเห็นเื่นี้ แต่ดารินกลับสนใจในความสัมพันธ์ระหว่างปลายฝนและดิเรก
ดารินหรี่ตามองสลับไปมาระหว่างปลายฝนกับดิเรกขณะคิดว่า ‘เธอบอกว่าเขาเป็พี่ของเธอ แต่ดูคนที่ชื่อดิเรกนั่นเชื่อฟังเธอราวกับเป็น้องเธอเสียมากกว่า’
เธอแค่เพียงแค่คิดเท่านั้น ไม่ได้พูดออกมา อาจจะดูแปลกก็จริง แต่บางบ้านความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องอาจจะเป็แบบนี้ก็เป็ไปได้
“ฉันชื่อ ปลายฝนค่ะ ส่วนนี่พี่ชายของฉัน ดิเรก ฝากตัวด้วยนะคะ” ปลายฝนแนะนำตัวอีกครั้ง แต่คราวนี้แนะนำตัวเพื่อให้เทพไท ปกรณ์ รวมถึงอานนท์ได้รู้จักพวกเธอ
เทพไทกับปกรณ์มองปลายฝนตาแทบจะไม่กะพริบ พวกเขายอมรับเลยว่าทึ่งกับความสวยของปลายฝนอย่างมาก ถึงแม้เธอจะหมัดผมอยู่ก็ไม่ได้ทำให้ความสวยของเธอลดลงไปเลย กระทั่งดารินเองก็ยังยอมรับเลยปลายฝนเป็คนที่สวยน่ารักมีเสน่ห์ หากให้เปรียบดารินนั้นสวยแบบสง่างาม ส่วนปลายฝนสวยแบบงดงามชวนมอง
ในขณะเดียวกันเทพไทถึงกับอดใจไม่ไหวแอบคุยกับเพื่อนสนิทของเขาที่ยังนอนอยู่บนเตียง “นี่คนหรือนางฟ้ากันแน่? นายว่าไหม?”
ปกรณ์ส่ายหัว “อาจารย์ดารินดีกว่าเห็น ๆ ทั้งสวยทั้งฉลาด”
เทพไทยื่นมือไปจับมือปกรณ์มองตาเพื่อนของเขาแบบคนที่รู้ใจกัน เขาพูด “เยี่ยมเพื่อน จะได้ไม่ทับทางกัน”
แล้วเทพไทก็ลุกขึ้นยืนก้าวไปหาปลายฝน ก่อนจะเอามือทาบอกแล้วกล่าวทักทายด้วยเสียงที่ดัดให้ดูหนุ่มลึกขึ้น “สวัสดีครับ ผมเทพไท หน่วยตรวจจับประจำทีม รับฝากทั้งตัวและหัวใจ...”
ในขณะเทพไทกำลังร่ายยาวในการแนะนำตัวให้ปลายฝนฟังโดยเฉพาะ แววตาของปลายฝนกลับมองตามอานนท์ที่กำลังเดินผ่านเธอไปเพื่อออกไปจากห้อง
“นั่นนายจะไปไหน?” ธัญญ่าร้องทักอานนท์แทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่สนว่าเทพไทกำลังอารัมภบทอะไรอยู่
“ก็ไปทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายไง” อานนท์ตอบอย่างห้วน ๆ แล้วก็กระแทกประตูปิดหลังจากออกไป
“เฮ้ย! หัดมีสัมมาคารวะบ้างสิวะ ไอหมอนี่” เทพไทะโด่าไล่หลังอานนท์ แล้วเขาก็หันกลับมาทางปลายฝนหวังจะพูดอะไรกับเธอต่อ แต่ไม่ทันที่เขาจะได้พูด ปลายฝนก็เอ่ยถามขึ้นมาก่อน “คนนั้นคือใครหรือคะ? รู้สึกเหมือนฉันเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อนเลย”
“หมอนั่นเหรอ? เขาชื่ออานนท์” เทพไทยกริมฝีปากขึ้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก “เป็ไปไม่ได้หรอก คนสวยอย่างเธอจะเคยเจอกับหมอนั่นมาก่อน แต่ถ้าบอกว่า ‘ที่โหล่ของโรงเรียน’ เธออาจจะเคยได้ยินชื่อเสียงของหมอนั่นมาบ้าง แต่ถ้าบอกว่าเคยเห็นฉันมา...”
ไม่ทันที่เทพไทจะพูดจบ เขาก็ถูกมือหนึ่งดันออกให้ห่างจากปลายฝนเสียก่อน ดิเรกที่ร่างใหญ่โตกว่าปกรณ์เดินเข้าแทรกขวางตรงกลางระหว่างเทพไทกับปลายฝน
ในหัวของปลายฝนไม่ได้สนใจเทพไทเลย ในหัวของเธอเอาแต่พยายามนึกว่าเคยเจอกับอานนท์ที่ไหนมาก่อน หรือว่าเธอจำคนผิดอย่างที่เทพไทพูดก็ไม่ทราบได้
ขณะเดียวกันในอีกด้านหนึ่ง อานนท์มีกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดจมดิ่งอยู่กับความคิด เขาออกมาจากห้องแบบไร้จุดหมาย ถึงปากเขาบอกว่าจะออกไปทำตามหน้าที่ที่ได้รับมา แต่เขาก็ใช่จะรู้ว่าผู้กองเกรียงเดชตอนนี้อยู่ที่ใด เขาไม่เก่งเื่หาคนเสียด้วยสิ จุดประสงค์หลักที่เขาออกมา เป็เพราะเขาแค่อยากออกห่างจากผู้หญิงที่ชื่อปลายฝนต่างหาก
“คงไม่ใช่เธอหรอก” อานนท์พูดกับตัวเอง
เขาดูราวกับกำลังปลอบใจตัวเอง แต่เมื่อเขาลองพิจารณาดูแล้ว การที่ผอ.ธาวิสจงใจสั่งให้เขาเข้าร่วมภารกิจนี้ทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน จนต้องมาเจอกับคนที่ชื่อปลายฝน ไม่ว่าดูอย่างไรมันก็คือความตั้งใจของผอ.ธาวิสอย่างแน่นอน
383
