เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        “เจียวเจียว นี่เธอรวยแล้วเหรอ!” จ้าวอวี้เฟินอุทานด้วยความตกใจ

        ไม่อย่างนั้นจะเอาเกี๊ยวมาให้ตั้งสี่ชามได้อย่างไร!

        แล้วกลิ่นหอมช่าง…

        เย้ายวนใจนัก!

        เกือบเดือนแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อทำเอาเธอแทบจะหิวตายอยู่แล้ว!

        ครั้งสุดท้ายที่ได้กินเนื้อก็ตอนที่เว่ยหงปิงผัดพริกใส่เนื้อหมูแล้วแบ่งให้เธอนิดหน่อย

        หลังจากนั้นเธอก็เอาไข่ไก่ไปคืนเขาเป็นการตอบแทนบุญคุณ

        เนื้อนี่มันหายากจริงๆนะ!

        แถมไม่มีบัตรแลกเนื้อด้วย!

        จ้าวอวี้เฟินรู้สึกว่าน้ำลายตัวเองแทบจะไหลไม่หยุดโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากทำงานมาทั้งเช้า ตอนนี้เธอหิวจนท้องร้องโครกคราก

        แล้วจู่ๆก็เห็นเกี๊ยวเนื้อชามใหญ่ขนาดนี้ เธอแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว!

        ใครจะทนไหวกัน!

        ยิ่งเห็นก็ยิ่งหิว!

        ซูเจียวเจียวหัวเราะ“ฉันรับเงินเดือนได้เดือนละสามสิบเก้าหยวนแล้วยังมีเงินอีกยี่สิบหยวนที่พ่อแม่ส่งมาจากตัวเมืองมณฑลด้วยค่ะก็เลยพอจะเรียกว่ามีเงินเหลืออยู่บ้าง”

        คำพูดของซูเจียวเจียวเรียกสายตาอิจฉาจากหลายคู่ทันที

        นี่มันรวยแล้วจริงๆ!

        รวมแล้วเดือนละห้าสิบเก้าหยวนเลยนะ!

        ปีหนึ่งก็เจ็ดร้อยกว่าหยวน!

        สิบปีก็เจ็ดพันกว่าหยวน!

        จะกลายเป็นคนมีเงินเป็นหมื่นหยวนก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย!

        ยุวชนที่บ้านพักยุวชนและชาวบ้านที่เดินผ่านมา ต่างก็อิจฉาจนตาแดงก่ำ

        ซูเจียวเจียวไม่เพียงแต่สวยที่สุดเท่านั้นแต่ยังหาเงินเก่งอีกด้วย นี่มันต้นไม้เงินต้นไม้ทองชัดๆ!

        ใครได้ซูเจียวเจียวเป็นภรรยาละก็คนคนนั้นก็ไม่ต้องลงไปทำงานในไร่นาตลอดชีวิตแล้ว!

        โชคของเซียวหยวนหมิงนี่มันดีเกินไปแล้วจริงๆ!

        จากนั้นทุกคนก็มองเซียวหยวนหมิงด้วยสายตาอิจฉาริษยา

        ไม่แปลกใจเลยที่บ้านของเซียวหยวนหมิงมีกลิ่นเนื้อหอมฟุ้งออกมาทุกสองสามวันนี่มันกำลังกินบุญเก่าของภรรยาอย่างผ่าเผยเลยนี่นา!

        จ้าวอวี้เฟินเองก็มีแววตาอิจฉาแต่ไม่มีความริษยา “เธอพูดแบบนี้อาจจะทำให้คนอื่นหมั่นไส้ได้นะ”

        ซูเจียวเจียวตั้งใจพูดแบบนี้อยู่แล้วเพราะเดี๋ยวอาหมิงจะต้องไปซื้ออิฐและปูนซีเมนต์ คนอื่นก็จะรู้เรื่องนี้และจะได้อธิบายเรื่องบัตรอุตสาหกรรมได้ง่ายขึ้น

        โจวเม่ยยืนอยู่หน้าประตูบ้านพักจ้องมองซูเจียวเจียวด้วยความไม่พอใจสุดขีดน่าเสียดายที่ปีที่แล้วตอนที่เธอไปส่งจดหมายที่เมือง ซูเจียวเจียวจับได้ไม่อย่างนั้นเงินยี่สิบหยวนของซูเจียวเจียวก็คงจะหายไปแล้วป่านนี้จะมีหน้ามาโอ้อวดเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?

        ซูเจียวเจียวหยิบเกี๊ยวชามหนึ่งยื่นให้จ้าวอวี้เฟิน

        จ้าวอวี้เฟินตกใจ“นี่ให้ฉันเหรอคะ?”

        ซูเจียวเจียวกล่าว“คราวที่แล้วตอนเกิดเหตุดินถล่ม คุณก็ช่วยไว้เยอะมากฉันก็เลยเอาเกี๊ยวมาให้เป็นการตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ อย่ารังเกียจว่าน้อยเลยนะคะ”

        “จะรังเกียจได้ยังไง! ฉันมีแต่จะรู้สึกว่ามันเยอะต่างหาก! ชามใหญ่ขนาดนี้!”จ้าวอวี้เฟินรับชามไปอย่างมีความสุข “งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!”

        ซูเจียวเจียวให้เซียวหยวนหมิงนำเกี๊ยวที่เหลืออีกสามชามไปให้ฮั่วเจี้ยนจงและเว่ยหงปิงส่วนชามสุดท้ายให้เยว่เผิงไห่

        เซียวหยวนหมิงหยิบเกี๊ยวชามหนึ่งยื่นให้ฮั่วเจี้ยนจง“สำหรับยุวชนฮั่วครับ”

        “ขอบคุณครับ” ฮั่วเจี้ยนจงมองเกี๊ยวที่อัดแน่นเต็มที่ก็กลืนน้ำลายเอื๊อกก่อนจะยื่นมือไปรับอย่างไม่เกรงใจ แล้วเขาก็แปลกใจเมื่อพบว่ามันหยิบไม่ขึ้น

        นั่นก็เพราะว่าเซียวหยวนหมิงยังไม่ปล่อยมือ!

        “สหายเซียวหยวนหมิง”

        เขาเอ่ยเรียกเสียงเบา

        เซียวหยวนหมิงจ้องมองเขาตรงๆ“บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ ผมจำได้ครับ และผมจะตอบแทนคุณในภายหลังแต่ตอนนี้เจียวเจียวเป็นภรรยาของผม”

        ฮั่วเจี้ยนจงเผยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะยิ้มหรือไม่ยิ้ม“เซียวหยวนหมิง ผู้ชายที่ฉลาดไม่ได้คิดจะผูกมัดผู้หญิงของตัวเองแต่คิดว่าจะทำอย่างไรให้ตัวเองเก่งขึ้น แล้วยืนเคียงข้างเธอ ปกป้องเธอเป็นที่พึ่งให้เธอ การที่คุณมาคุยกับผมแบบนี้ แสดงว่าคุณรู้สึกไม่มั่นใจเพราะคุณไม่แน่ใจว่าคุณจะสามารถให้ความสุขแก่เธอได้ในอนาคต”

        แววตาของเซียวหยวนหมิงพลันกลายเป็นมืดครึ้ม

        ฮั่วเจี้ยนจงพูดต่อ“ซูเจียวเจียวทั้งสวยและฉลาด แถมยังมีฐานะทางบ้านที่ดีคุณคิดว่าเธอจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน? ถ้าหากวันหนึ่งเธอจะกลับเมืองคุณจะทำอย่างไร? ถ้าคุณยังอยู่ที่นี่ต่อไปทั้งสองคนก็ยากที่จะอยู่ด้วยกันได้ ในที่สุดก็ต้องแยกทางกัน”

        “แต่ถ้าคุณตามเธอไปในเมือง คุณจะใช้ชีวิตในเมืองได้หรือไม่? คุณจะให้บ้านที่มั่นคงและมีความสุขแก่เธอได้ไหม? คุณจะเลี้ยงดูเธอได้ไหม?คำพูดของเธอ คุณจะเข้าใจไหม? เรื่องเหล่านี้คุณเคยคิดบ้างไหม?”

        คำถามที่ดังขึ้นเรื่อยๆทำให้สมองของเซียวหยวนหมิงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดสะบั้นลง

        คำพูดของฮั่วเจี้ยนจงก้องกังวานในสมองของเขาอย่างชัดเจนทุกคำ

        ใช่แล้ว!

        เขาจะรั้งเจียวเจียวไว้ได้แค่ชั่วคราวแล้วจะรั้งเธอไว้ได้ตลอดไปได้อย่างไร?

        แม้จะรั้งเจียวเจียวไว้ได้แล้วจะให้ชีวิตที่มีความสุขแก่เธอได้อย่างไร?

        จะให้เธออยู่กับเขาที่นี่ไปตลอดชีวิตหรือ?

        ตัวเมืองมณฑลคือบ้านของเธอ!

        จู่ๆเขาก็นึกถึงปัญหาสำคัญ

        ตั้งแต่ปีที่แล้วจนถึงตอนนี้เจียวเจียวมักจะจ้องมองเขาอ่านหนังสือ ให้เขาทำแบบฝึกหัดและเขียนเรียงความอยู่เสมอหรือว่าเธอเตรียมตัวที่จะกลับไป?

        เจียวเจียวรู้มานานแล้วว่าสักวันหนึ่งเธอต้องกลับเมือง เพื่อให้เขาสามารถก้าวตามเธอได้เธอจึงให้เขาอ่านหนังสือมาตลอด…

        ดังนั้นเจียวเจียวตั้งใจจะพาเขากลับเมืองด้วย!

        เจียวเจียวไม่เคยคิดจะทิ้งเขาเลยสักนิด!

        เมื่อคิดได้เช่นนี้เซียวหยวนหมิงก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย หลายครั้งที่ตื่นขึ้นกลางดึกเขามักจะกลัวว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝันที่สวยงามเขามักจะกลัวว่าเจียวเจียวจะจากไป จะกลับไปที่ตัวเมืองมณฑล…

        ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถทำให้เจียวเจียวผิดหวังได้!

        ในขณะที่เซียวหยวนหมิงกำลังครุ่นคิดฮั่วเจี้ยนจงก็จ้องมองเขาโดยไม่พูดอะไร หวังว่าเขาจะเข้าใจ

        แล้วฮั่วเจี้ยนจงก็หยิบเกี๊ยวจากมือเซียวหยวนหมิงไปกินทันที

        อืมรสชาติอร่อยจริงๆ!

        มีทั้งไส้กะหล่ำปลีหมูและไส้กุยช่ายไข่

        อร่อยไม่แพ้ร้านอาหารรัฐสวัสดิการเลย!

        วันนี้มีบุญปากจริงๆ!

        อืมแต่เกี๊ยวนี่ห่อได้หน้าขี้เหร่พิลึก!

        เมื่อเซียวหยวนหมิงคิดออกเขาก็พบว่าฮั่วเจี้ยนจงกินเกี๊ยวไปครึ่งชามแล้ว

        แววตาของเซียวหยวนหมิงมืดลงเล็กน้อยเขายกศีรษะขึ้นจ้องมองฮั่วเจี้ยนจงแล้วกล่าวว่า “คำเตือนของคุณผมจำไว้แล้วครับ”

        หลังจากซูเจียวเจียวส่งเกี๊ยวให้เว่ยหงปิงเสร็จเธอก็เห็นเซียวหยวนหมิงกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับฮั่วเจี้ยนจง เธอเดินเข้าไปหา“อาหมิง พวกคุณคุยอะไรกันหรือคะ?”

        เซียวหยวนหมิงได้สติกลับคืนมามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “เขาบอกว่าเกี๊ยวที่คุณห่ออร่อยมาก”

        ฮั่วเจี้ยนจงทานไปก็พร่ำชมไม่หยุดปาก“อร่อยมาก! รสชาติสุดยอดจริงๆ! เปิดร้านได้เลย!แต่เกี๊ยวห่อได้ขี้เหร่ไปหน่อย ถ้าอยากเปิดร้านละก็คงต้องฝึกห่อเกี๊ยวให้เก่งกว่านี้”

        ซูเจียวเจียวอดหัวเราะออกมาไม่ได้“เกี๊ยวชามนี้เป็นของอาหมิงที่ห่อเองค่ะจะเห็นได้ว่าอาหมิงใส่ใจคุณมากเลยนะคะ”

        ฮั่วเจี้ยนจง"…"

        เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเซียวหยวนหมิงจงใจหรือเปล่า

        ซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงกำลังมองหาเยว่เผิงไห่

        แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ

        “เจียวเจียว เธอคงลืมไปแล้วมั้ง? เยว่เผิงไห่กับจางหงอวี้แต่งงานกันแล้วตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่บ้านพักยุวชนแล้วนะ” จ้าวอวี้เฟินเตือน