ตอนที่2 : หมอกและท้องฟ้า
เสียงเท้าของนักเรียนชายหญิงทั้งคู่วิ่งอยู่บนอาคารเรียนทำให้เห็นเด็กนักเรียนผู้ชายกับเด็กนักเรียนหญิงจูงมือวิ่งเข้าไปในห้อง 302 เป็ห้องประจำชั้นนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่3/2 แล้วเด็กทั้งสองคนมองซ้ายขวาแล้วปิดประตู ในห้องเต็มไปด้วยโต๊ะเก้าอี้ที่เก็บเป็ระเบียบเรียบร้อย
ผมในตอนนั้นยังเรียนอยู่ ม.3 ผมยืนมองกระดานดำที่ถูกเขียนด้วยคำอวยพรของเพื่อนในห้อง ผมและมุกดาเดินไปเปิดหน้าต่างออก 5 บาน พร้อมกับขึ้นไปนั่งบนโต๊ะนักเรียนผมเลือกนั่งตรงข้ามกับมุกดา ตอนนั้นผมจำได้ดีเลยว่ามีความสุขมากผมกับมุกดามองออกไปนอกหน้าต่างทำให้เห็นทุ่งนาสีเขียวตัดกับท้องฟ้าที่ฝนค่อยๆตกลงมามันภาพที่สวยมากงดงามมีความสุขผมจำความรู้สึกนี้ได้ดี
มุกดา : ก้อนหินมึงดูนั้นสิ
ก้อนหิน : มีไรหรอว่ะมุกดา
มุกดา : ดูท้องฟ้านั้นสิเหมือนฝนจะตกเลย
ก้อนหิน : นั้นสิ รีบกลับบ้านมั้ยล่ะ
มุกดา : พอดีกูไม่รีบกูอยากอยู่แบบนี้ทำไมอ่ะมึงรีบหรอ
ก้อนหิน : เปล่า
มุกดา : กูกับมึงถ้าจากกันยังจะได้เจอกันอีกไหมว่ะ
ก้อนหิน : ไม่รู้ว่ะ คงได้เจอล่ะ
มุกดา : เห้อ!! ไม่จากกันไม่ได้หรอว่ะ
ผมหันไปมองหน้ามุกดาพร้อมกับยิ้มให้เธอ
ก้อนหิน : เองก็มีความฝันของเอง ข้าก็มีความฝันของข้า ต่างคนก็ต้องแยกย้ายกันไม่มีใครอยู่ด้วยกันตลอดหรอก
มุกดา : นั้นสิ กูอยากอยู่แบบนี้นานๆจังไม่อยากจากกันเลย ยังงี้เองก็ได้ไปอยู่กับครอบครัวเองที่กรุงเทพแล้วอ่ะดิ
ก้อนหิน : อืม
มุก : ยังงี้เองคงดีใจแย่เลยดิ ข้าเห็นเองดูรูปครอบครัวบ่อยๆ
ก้อนหิน : ไม่อ่ะไม่มีความสุข
มุกดา : ไม่!!! ทำไมอ่ะ
ก้อนหิน : ช่างเถอะ
ก้อนหินหันมายิ้มให้มุกดา ทำให้ทั้งคู่ต่างก็ยิ้มให้กันอย่างมีความสุขก้อนหินลงจากโต๊ะ เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ามุกดาทั้งสองมองหน้ากันอย่างมีความสุข เหมือนก้อนหินนึกอะไรได้เขาเดินมานั่งข้างๆมุกดาพร้อมกับมือของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสีน้ำเงิน เขาหยิบปิกกีตาร์ที่สลักชื่อMOOKDAที่ถูกร้อยเป็สร้อยคอ ก้อนหินยื่นปิ๊กกีตาร์ให้มุกดา
ก้อนหิน : อ่ะให้เห็นว่าชอบเล่นกีตาร์ร้องเพลงบ่อยๆ เพื่อวันหนึ่งมุกดาได้เป็นักร้องก็อย่าลืมใช้ปิกนี้ดีดกีตาร์เวลาไปเล่นดนตรีน่ะจะได้นึกถึงกันด้วย
มุกดา : อืม!! ขอบใจน่ะ สำหรับปิกกีตาร์น่ะ
ก้อนหิน : ชอบป่ะ
มุกดา : ชอบดิ
ก้อนหิน : หมายถึงชอบเรา
มุกดา : ชอบปิกกีตาร์
ก้อนหิน : ไม่ชอบเราหรอ
มุกดา : ไม่ชอบ
ก้อนหิน : เสียใจจัง
มุกดา : มึงไม่ไปไม่ได้หรอว่ะ
ผมในตอนนั้นจำได้ดีเลยว่าผมหันไปมองหน้ามุกดาพร้อมกับเอามือของผมไปกรุมมือมุกดาไว้พร้อมกับยิ้มให้ แต่ในขณะเดียวกันมุกดาก็เอนหัวมาซบไหล่ของผมพร้อมกับดูปิกกีตาร์ที่ผมให้เธอ
ก้อนหิน : ไม่ได้หรอกมุกดา เราต้องไปจริงๆ เราต้องไปอยู่กับพ่อแม่อีกอย่างที่ๆเราจะไปอยู่ที่นั้นก็เป็บ้านของพ่อแม่เราด้วยเขาซื้อไว้ให้เราในอนาคตตอนเด็กพ่อกับแม่เราเคยบอกเราเรายังจำได้ดีเลย อีกอย่างน่ะเราไปก็ไม่รู้จะมีความสุขเหมือนที่นี้ไหมจริงๆก็หวังว่าจะมีความสุขน่ะ อยู่ที่นี้อยู่กับมุกดาโคตรมีความสุขเลยสุขจนอยากหยุดเวลาไว้แค่นี้ไม่อยากจากแกไปไหนด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าจะได้เจอคนน่ารักแบบนี้ได้ที่ไหนอีก แต่ชีวิตจริงมันก็ต้องจากกันแบบนี้ล่ะต่างคนต่างมีหน้าที่ เดี๋ยวนี้มีFacebook แล้วน่ะติดต่อง่ายด้วย คิดถึงเราแกก็ทักมาได้เลย
มุกดา : มันคงจะดีกว่าไหมถ้าเราไม่คุยกันผ่านFacebook อยากคุยอยากเจออยากเห็นหน้าแบบนี้มากกว่า
ทั้งสองได้แต่มองหน้ากันและยิ้มให้กันััได้เลยว่าทั้งสองคนไม่อยากจากกัน ในขนาดเดียวกันก็มีกลุ่มเพื่อนเดินถือเค้กวันเกิด ทำให้ทั้งสองคนปลีกตัวออกจากกัน ก้อนหินเดินไปหาเพื่อนที่ถือเค้กมาให้
ฟ้า / บิว /ออย /เบล /มุกดา : ร้องเพลงhappy birthday
ก้อนหินมองเพื่อนเด็กนักเรียนผู้ชายทั้งสามคนและเด็กนักเรียนผู้หญิง1คน เด็กนักเรียนผู้ชายสมส่วนผิวขาวตี๋เห็นได้ชัดว่าเป็ลูกคนจีนถัดมาเด็กนักเรียนชายสมส่วนไม่อ้วนมากผิวขาวแก้มแดงอมชมพูชื่อบิวถัดมาเบลเด็กนักเรียนหญิงผมสั้นเท่าติ่งหูผอมบางผิวสีแทนถัดมาเด็กนักเรียนผู้ชายชื่อฟ้าผิวสีขาวสูงผอมบางหัวเกรียนเดินเข้ามาพร้อมกับในมือถือเค้ก ฟ้าถือเค้กมาหยุดที่หน้าก้อนหินทำให้เห็นเค้กวุ้นมะพร้าวที่ปักด้วยเทียนเลข1กับ5 ก้อนหินยิ้มให้เพื่อนๆของเขา พร้อมกับหลับตาอธิฐานขอพร
ก้อนหิน : เดี๋ยว!!! ให้กูหรอ
ฟ้า / บิว /ออย /เบล /มุกดา : ใช่!!!
ก้อนหิน : หืมมมม วันนี้ไม่ใช่วันเกิดกูน่ะ
ออย : ก็ใช่ไง ถึงวันนี้ไม่ใช่วันเกิดมึงแต่พวกกูจัดให้ล่วงหน้าเพื่อปีหน้าอ่ะ ไหนๆเองก็จะไปล่ะอ่ะเลยเอามาให้
เบล : ออยมันตั้งใจทำให้มึงเลยน่ะ
ก้อนหิน : หืมมม กินได้ป่ะเนี่ยออย
ออย : กินได้ดิ แต่กูไม่ได้ทำคนเดียวน่ะฟ้ามันก็ช่วยทำ
ก้อนหิน : โหว่ ยังงี้สงสัยกินไม่ได้มั้ง หยอกๆน่ะ
ออย : อธิฐานได้ล่ะพูดมากอยู่ได้
ก้อนหิน : แต่กูอธิฐานไปแล้วน่ะ
ออย : มันลอยไปไกลล่ะมั่วแต่พูดมากอธิฐานใหม่เลย
ผมยืนอมยิ้มมองดูเค้กที่เพื่อนของผมทำให้พร้อมกับหลับตาและหลับตาอธิฐานในระหว่างที่ผมกำลังอธิฐานขอพรอยู่ก็มีเสียงของเพื่อนในกลุ่มขัดขึ้นจนผมต้องลืมตามา
เบล : เป่าได้แล้วจะขออะไรเยอะแยะว่ะ
ก้อนหินลืมตามมามองเบลเด็กผู้ชายตาตี๋ที่ไม่รู้ว่าลืมตาหรือหลับตาอยู่อ้วนผิวขาวและมองออยเด็กผู้หญิงสีผิวแทนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มและบิวเด็กผู้ชายใส่แว่นกรอบทองสูงผิวแทนอวบๆไม่ผอมไม่อ้วนเขามองเพื่อนของเขาแล้วยิ้มให้ ก้อนหินเป่าเค้กและแบ่งเค้กกันกิน ทั้ง6คนจัดโต๊ะนั่งคุยกันอยู่ริมหน้าต่างอย่างมีความสุขในระหว่างนั้นฝนก็ตกแต่ทุกคนไม่ได้ทุกข์ใจอะไรเลยกับมีความสุขทุกคนต่างมองออกไปนอกหน้าต่างเอามือลองน้ำฝนเล่นกันอย่างสนุกสนาน จนฝนได้หยุดลงทุกคนได้มองไปที่ทุ่งนาที่เคยเขียวในตอนนี้เริ่มมืดแล้ว ก้อนหินหันไปมองมุกดาแล้วก็ยิ้มพร้อมกับเอานิ้วก้อยแตะไปที่นิ้วก้อยของมุกดาทั้งสองต่างมองหน้ากันแล้วยิ้ม ก้อนหินเอามืออีกข้างกอดคอฟ้าเพื่อนสนิทที่สุดของเขาที่เป็เพื่อนที่รู้ใจเขาที่สุด
ก้อนหิน : กลับกันเถอะเย็นล่ะขอให้พวกมึงโชคดีน่ะ
บิว : มึงก็ดูแลตัวเองด้วยไปอยู่นู้นมึงคงไม่เจอเพื่อนแบบกูล่ะน่ะอย่าไปหาเื่ใครล่ะมึง
ก้อนหิน : เอ่อ กูรู้แล้วน่ะ
เบล : มากอดกันหน่อยไหม
ออย : มันจะดีหรอ
ฟ้า : ดีดิมาๆกอดๆ กอดกันพร้อมๆกันเลยมาๆ
เด็กทั้ง 6 คน กอดกันทั้งยิ้มทั้งร้องไห้รู้สึกมีความสุขและเศร้าในเวลาเดียวกัน ทั้ง6คนเดินออกมาหน้าโรงเรียนก้อนหินและฟ้าโบกมือลาเพื่อนๆที่ขึ้นรถประจำทาง ก้อนหินกับฟ้าต่างยิ้มและมองหน้ากัน
ฟ้า : กลับกันเถอะมึงมืดแล้ว
ฟ้าพูดเสร็จก็เดินไปขี่รถจักรยานยนต์คันเก่าๆมาจอดตรงหน้าก้อนหิน ก้อนหินก็ซ้อนท้ายทั้งสองคนก็พูดคุยตามทางจนมาถึงบ้านก้อนหิน
ฟ้า : นั่งดีๆน่ะน้องรถพี่มันแรงแต่อาจจะแรงสู้เท่ากรุงเทพไม่ได้น่ะแต่ถึงบ้านแน่นอน
ก้อนหิน : เอ่อ….มึงจะไม่เรียนๆจริงๆหรอว่ะ
ฟ้า : ใช่ กูต้องทำงานส่งน้องเรียนว่ะ
ก้อนหิน : เสียดายมึงเรียนเก่ง มึงชอบศิลปะด้วยมึงคงไปได้ไกล
ฟ้า : อืม ก็คงมีแต่มึงนี้ล่ะที่บอกศิลปะไปได้ไกลอ่ะ ช่างเถอะแค่ส่งน้องกูเรียนจบก็มีความสุขล่ะ
ก้อนหิน : กูคงคิดถึงมึงแย่เลย จากที่มีมึงอยู่ข้างๆกูคอยช่วยกูต่อไปคงไม่มีล่ะ
ฟ้า : เห้ย!!!! ไม่ดราม่าดิ
ก้อนหินมองทุ่งนาที่เปียกฝนชุ่มช่ำตามทางถนนเปียกไปหมด ในระหว่างทางก็มีรถจักรยานยนต์ที่ค่อนข้างเก่าพอสมควร ขี่ผ่านทุ่งนาทำให้เห็นเด็กนักเรียนชายสองคนขี่ผ่านทุ่งนาูเาตามถนนเต็มไปด้วยต้นไม้และไฟข้างทาง ฟ้ามองกระจกข้างเขาเห็นใบหน้าของคนซ้อนท้ายที่ยิ้มอย่างมีความสุข
2K
