ลิขิตเทพอสูร

ตอนที่ 4  ก้าวแรกสู่โลกภายนอก

สายลมเย็นพัดผ่าน ใบไม้โบกสะบัดไหวไปมาตามแรงลม พระอาทิตย์ยามเช้าส่องแสงลงมายังป่าทึบอันกว้างใหญ่

ร่างของหลิงเทียนและราชสีห์อัสนีครามเคลื่อนผ่านต้นไม้สูงเสียดฟ้าอย่างรวดเร็ว หลังจากออกจากถ้ำโบราณ เขาก็รู้สึกได้ถึงอิสรภาพอีกครั้ง

"โลกภายนอก... ในที่สุดข้าก็ได้ออกมาเสียที"

แววตาของเขาเปล่งประกายด้วยความแน่วแน่ แม้ร่างนี้จะถูกผนึกพลังไว้ แต่เขาจะไม่ยอมเป็๲เพียงเงาของตัวเอง เขาจะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างกลับมา!

---

โลกมนุษย์ที่เปลี่ยนไป

"นายท่าน เราจะมุ่งหน้าไปที่ใดก่อน?"

ราชสีห์อัสนีครามถามขึ้นขณะวิ่งเคียงข้างหลิงเทียน ดวงตาสีฟ้าของมันเต็มไปด้วยความเคารพ

หลิงเทียนเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ

"ข้าอยากรู้ว่าโลกภายนอกเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง ในเมื่อข้าถูกผนึกมานานนับพันปี อาณาจักรมนุษย์จะต้องมีอะไรที่แตกต่างไปจากเดิมแน่"

เขามองไปยังเส้นขอบฟ้าไกลออกไปก่อนจะเอ่ยต่อ

"ข้าจะไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุดก่อน เพื่อรวบรวมข้อมูล"

ราชสีห์อัสนีครามพยักหน้า ก่อนที่มันจะลดขนาดร่างกายลงเหลือเท่ากับม้า และปล่อยให้หลิงเทียนขึ้นขี่

"เช่นนั้นเราไปกันเถอะ!"

---

เมืองชิงอวิ๋น – จุดเริ่มต้นของการเดินทาง

เมืองชิงอวิ๋นเป็๲เมืองเล็ก ๆ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอาณาจักรเฟิงหลาน แม้จะไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนเมืองหลวง แต่ก็มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่น้อย

เมื่อหลิงเทียนเดินเข้าไปในเมือง ผู้คนรอบข้างต่างมองมาที่เขาด้วยความสนใจ

"ชายหนุ่มคนนั้นเป็๲ใครกัน? ดูจากเสื้อผ้าแล้วไม่น่าจะใช่คนของเมืองเรา"

"และสัตว์ขี่ของเขา... มันดูแข็งแกร่งมาก!"

"อย่าพูดเสียงดัง! เ๽้าจะหาเ๱ื่๵๹ตายรึ?"

หลิงเทียนไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบนินทา เขาสำรวจรอบเมืองพลางคิดในใจ

"ดูเหมือนโลกนี้จะพัฒนาไปมาก แต่กฎเกณฑ์ของพลังยุทธยังคงเหมือนเดิม"

ขณะที่เขากำลังเดินสำรวจอยู่นั้น เสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากถนนฝั่งหนึ่ง

"ไสหัวไป! นี่เป็๲ของของคุณชายลู่ เ๽้าคิดจะขัดคำสั่งเขารึ?"

หลิงเทียนหันไปมอง เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสีดำกำลังล้อมเด็กหญิงตัวน้อยเอาไว้

---

ความอยุติธรรมที่ต้องถูกกำจัด

เด็กหญิงสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้ามอมแมมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ถึงกระนั้นเธอยังคงกอดถุงสมุนไพรแน่น

"ไม่ได้! ข้าหามันมาเอง ท่านปู่ของข้ากำลังป่วย ข้าต้องใช้สมุนไพรนี่รักษาเขา!"

"หึ เ๯้าหนู เ๯้าคิดจะขัดขวางคุณชายลู่หรือ? ข้าจะให้โอกาสเ๯้าอีกครั้ง วางสมุนไพรนั่นลงแล้วไปซะ!"

เด็กหญิงส่ายหัว น้ำตาคลอเบ้า แต่ยังคงไม่ยอมปล่อยของในมือ

"ในเมื่อเ๯้ายืนกรานเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย!"

ชายฉกรรจ์เงื้อมือขึ้นหมายจะตบเด็กหญิง แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น...

พรึ่บ!

ร่างของเขาถูกแรงบางอย่างกระชากออกไป

ปัง!

ร่างของชายฉกรรจ์ลอยกระเด็นไปกระแทกกำแพงจนร่างสั่นสะท้าน

หลิงเทียนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาเ๶็๞๰าไร้ปรานี

"รังแกเด็กตัวเล็ก ๆ เช่นนี้ พวกเ๯้าก็กล้าทำ?"

---

คุณชายลู่ – อำนาจของคนอ่อนแอ

บรรยากาศเงียบกริบทันที ไม่มีใครคาดคิดว่าชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้จะกล้าก่อเ๱ื่๵๹กลางเมือง

"เ๽้าเป็๲ใคร กล้าดีอย่างไรมายุ่งเ๱ื่๵๹ของพวกข้า!"

หนึ่งในชายฉกรรจ์ลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก เขาจ้องหลิงเทียนด้วยสายตาโกรธแค้น

"ข้าก็แค่คนผ่านทางที่ไม่ชอบเห็นพวกขยะรังแกคนอ่อนแอ"

คำพูดของหลิงเทียนทำให้ชายฉกรรจ์กัดฟันแน่น

"เ๽้ารู้หรือไม่ว่ากำลังท้าทายใคร!? ข้าคือคนของตระกูลลู่!"

หลิงเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า?"

"เ๽้า...!"

"หยุดก่อน!"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดหรูหราก้าวออกมาจากรถม้าสีทอง เขามีใบหน้าหล่อเหลาถือพัดในมือ ท่าทางหยิ่งยโสอย่างเห็นได้ชัด

"ข้าได้ยินว่ามีคนมาสร้างปัญหาให้คนของข้า น่าสนใจจริง ๆ"

หลิงเทียนมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ

"เ๽้าเป็๲คุณชายลู่?"

"ถูกต้อง ข้าคือลู่ชิงเหยา บุตรชายของเ๽้าเมืองนี้"

ลู่ชิงเหยาหรี่ตาลง ก่อนจะกวาดตามองหลิงเทียน๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า

"เ๽้าเป็๲ใคร? เป็๲คนของตระกูลไหน?"

หลิงเทียนยิ้มบาง ๆ "ข้าไม่มีตระกูล"

ลู่ชิงเหยาหัวเราะเยาะ "งั้นเ๽้าก็เป็๲แค่คนไร้รากเหง้าสินะ? กล้าดีนักที่มาขัดขวางข้า"

เขาสะบัดพัดในมือเบา ๆ "แต่ข้าจะให้โอกาสเ๽้า ถ้าเ๽้าคุกเข่าขอโทษข้าตอนนี้ ข้าอาจจะยอมปล่อยเ๽้าไป"

บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด ทุกคนต่างรอดูว่าหลิงเทียนจะทำอย่างไร

แต่แล้ว...

พรึ่บ!

ในเสี้ยววินาที หลิงเทียนขยับตัวหายไปจากที่เดิม ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งตรงหน้าลู่ชิงเหยา

ปัง!

ฝ่ามือของหลิงเทียนตวัดออก ลู่ชิงเหยากระเด็นไปไกลหลายเมตร ร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง

เสียงร้องอุทานดังขึ้นทั่วเมือง!

"กล้าแตะต้องคุณชายลู่! เ๽้า... เ๽้าตายแน่!"

หลิงเทียนยืนกอดอก ยิ้มเย็น "ข้าไม่เคยก้มหัวให้ใคร และเ๽้าก็ไม่มีค่าพอให้ข้าต้องทำแบบนั้น"

---

จบตอนที่ 4

ตอนหน้าหลิงเทียนจะต้องเผชิญหน้ากับ ตระกูลลู่ที่หมายจะเอาชีวิตเขา! ศึกนี้จะลงเอยเช่นไร? รอติดตามได้เลย!