เมย์ลงจากเตียงด้วยขาสั่นๆ เธอรู้สึกได้ถึงน้ำเสียวที่ไหลอาบขาของตัวเอง เมื่อเท้าแตะพื้น ตัวเธอหญิงสาวก็แทบจะทรุดลงกองกับพื้นแต่ยังดีที่เธอใช้มือจับเตียงเอาไว้ได้เสียก่อน เธอเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดที่มุมเดิมก่อนที่จะเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวตรงข้ามกับหมอ ใบหน้าเล็กแดงก่ำ เธอก้มหน้าคางชิดอกไม่กล้าเงยขึ้นมาแม้แต่น้อย
“เอาล่ะไม่ต้องอายๆ …...มาฟังนี่ดีกว่า อือ….เท่าที่หมอดูนะ ไม่ได้เป็อะไรมาก หมอจะให้ยากินไปสองตัวกับยาทาอีกหนึ่ง ให้พอสักหนึ่งอาทิตย์แล้วเดี๋ยวเรามานัดกันใหม่ มาตามดูอาการโอเคมั้ยครับ”
“คะ...ค่ะ”
“งั้น…..มีอะไรจะสอบถามหมอเพิ่มเติมมั้ยครับ”
“ไม่มีค่ะ”
“งั้นก็เรียบร้อยแล้วครับ เดี๋ยวไปรอรับยากับบัตรนัดที่ด้านหน้าได้เลยนะครับ”
“ค่ะๆ”
เมย์รีบยกมือไหว้หมอก่อนที่จะรีบลุกขึ้นเดินหนีออกจากห้องไป ตลอดการคุยเมื่อครู่เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับหมอเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอเดินออกมาจากห้องตรวจได้ครึ่งทาง ท่าทีที่พยายามเกร็งเอาไว้ก็พลันหมดแรงลง เธอพิงผนังทางเดินก่อนที่ยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง
“อ่าาาาาา….อายชะมัดดดดด”
หลังจากยืนตั้งสติอยู่ราวนาทีนึง เมย์ก็สูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินออกไปที่ด้านหน้า ที่ข้างหน้ายังคงร้างผู้คนเหมือนเดิม เมย์เดินไปนั่งที่เก้าอี้แถวๆ นั้นก่อนที่จะเหลือบตามองพนักงานหน้าเคาท์เตอร์ทั้งสองคนว่ามีความผิดปกติอะไรหรือไม่ ทั้งสองจะได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นรึเปล่า แต่เมื่อสังเกตอยู่พักหนึ่งก็พบว่าทั้งสองคนยังคงทำท่าทีปกติเหมือนเดิม
“คุณเมษารับยาค่ะ”
“ค่ะ…..”
เสียงเรียกชื่อของเธอดังขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน เมย์ที่กำลังนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองรีบเงยหน้าขึ้นมา เธอรีบลุกขึ้นไปที่หน้าเคาท์เตอร์ เธอฟังคำอธิบายการกินยาและการทายาจากทั้งสองคน ก่อนที่จะสแกนจ่ายเงินค่ารักษา ซึ่งมันก็จริงตามที่รีวิวได้เขียนเอาไว้ ราคาไม่ได้แพงเลย
“อันนี้ยานะคะ ส่วนอันนี้เป็บัตรนัด คุณหมอนัดอีกทีอาทิตย์หน้านะคะ เวลาก็ตามนี้เลย”
“ขอบคุณค่ะ”
เมย์ยิ้มรับถุงยาและบัตรนัด ก่อนที่จะเดินออกมาจากคลินิกแห่งนั้นด้วยความรู้สึกตัวลอยๆ หญิงสาวมองไปที่ถุงยาในมือ ก็ได้แต่หวังว่ายาในมือจะทำให้เธอหายขาดและไม่ต้องมาหาหมอซ้ำเป็ครั้งที่สอง
.
.
แต่ถึงเมย์จะกินยาจนครบและทายาอย่างสม่ำเสมอ รักษาความสะอาดเพียงใด สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมาหาหมออยู่ดี อาการปวดท้องหายไปแล้วแต่ที่ยังไม่หายคืออาการคัน เมย์เม้มปากแน่นมองดูบัตรนัดในมือ
เธอลังเล….
ในหนึ่งเมย์ไม่อยากไปเพราะเื่ที่เกิดขึ้นในครั้งก่อน มันให้ความรู้สึกแปลกๆ อย่างไรบอกไม่ถูก ถึงอีกฝ่ายจะบอกว่ามันเป็เื่ธรรมดา ที่ไหนเขาก็ทำกัน แต่เื่นี้เธอจะไปถามใครได้ แล้วเื่นั้นเธอมีหรือที่จะกล้าพูดกับคนอื่น แต่อีกใจเธอก็รู้สึกอยากจะหายจากโรคนี้เสียที
ในเมื่อทำอะไรไม่ได้สุดท้ายเมย์ก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าคลินิกอีกครั้ง คราวนี้เธอมาตอนที่เธอเลิกงาน คนตามถนนเดินกันขวักไขว่ แต่คลินิกแห่งนี้ยังคงคงเส้นคงวาเื่ร้างผู้คนเหมือนเดิม
“สวัสดีค่ะ…”
“มาตามหมอนัดค่ะ”
วันนี้มีพนักงานยืนอยู่หน้าเคาท์เตอร์เพียงคนเดียว เป็คนที่ดูอายุมากกว่าอีกคน เมย์ยื่นบัตรนัดให้อีกฝ่าย ก่อนที่จะคล้ายครั้งที่แล้ว หล่อนชี้ให้เธอไปนั่งรอที่เก้าอี้ รอไม่นานนัก อีกฝ่ายก็บอกให้เธอเข้าไปหาหมอได้
“ฮ่าา….สวัสดีครับ คุณเมษานะ….เป็ยังไงบ้างบอกหมอสิ ดีขึ้นบ้างมั้ย ยังปวดท้องอยู่รึเปล่า”
“ท้องไม่ปวดแล้วค่ะ แต่ว่ายังเอ่อ…...ยังมีอาการคันอยู่”
“เหรอ?? ...อือออ….งั้นเดี๋ยวหมอขอดูหน่อยนะ ว่ามันเป็ยังไง…”
“ค่ะ...”
อีกแล้วดวงตายิ้มๆ แบบนั้นอีกแล้ว แม้อีกฝ่ายจะใส่หน้ากากอยู่แต่เพราะดวงตาที่หรี่ขึ้นทำให้เมย์พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มอยู่ แต่ไม่รู้ทำไมทั้งๆ ที่อีกฝ่ายยิ้มอยู่แท้ๆ เธอกลับรู้สึกไม่ดีและอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนอย่างครั้งก่อน เมย์วางกระเป๋าเอาไว้ก่อนที่จะเดินไปหลังผ้าม่านหนา ในขณะที่เปลี่ยนเธอได้ยินเสียงหมอประเสริฐเคลื่อนไหวเบาๆ อย่างข้างนอก หญิงสาวไม่ได้สนใจอะไรนัก เพราะนึกว่าอีกฝ่ายคงจะกำลังเตรียมของเหมือนอย่างทุกที
เธอเดินออกมาในชุดผ้าคลุมท่อนล่าง ตอนนั้นหมอก็ได้มานั่งรออยู่ที่ขาหยั่งอยู่แล้ว คราวนี้แม้จะอายอยู่บ้างแต่เพราะคิดว่าอย่างไรเสียหมอก็เคยเห็นมาแล้ว เมย์ไม่รอช้าขึ้นไปนอนและยกขาของตัวเองขึ้นขาหยั่งอย่างเตรียมพร้อม
“เอาผ้าม่านมากันอย่างเดิมเนอะ จะได้ไม่ต้องเกร็งหมอ”
“ค่ะ”
เมื่อม่านมากันปิด อาการเกร็งของเมย์ก็ลดลงเธอผ่อนหายใจลงก่อนที่จะนอนรอ ััเย็นๆ ของถุงมือยางค่อยๆ แตะลงบนส่วนที่เธอบอกว่าคันอีกครั้ง หมอแตะตรวจไปทั่ว เมย์เม้มปาก หัวใจเต้นเร็วขึ้น ภาพการตรวจครั้งก่อนกลับมาอีกครั้ง
และเพราะงั้นน้ำเสียวของเธอจึงเริ่มไหลออกมา….
10K
