<อิงฟ้า>
หนึ่งเดือนต่อมา.....
"ชุดนี้สวยนะพี่ชอบ"
ตอนนี้ฉันกับพี่ธีมกำลังยืนเลือกชุดที่จะใส่ไปแคสบทตัวละครเอก คือบทฤดี นางร้ายในละครเื่รักร้าย เป็ละครที่ถ้าไม่ผิดไปน่าจะได้ออกอากาศทางช่องของ BEM ช่องของป๋าธีมไง ตัวละครหลักๆคือนางเอกกับพระเอกจะใช้ของทางช่องของพี่ธีม นางเอกคือ บี มารตี ผู้หญิงคนที่เหวี่ยงฉันในกองถ่ายครั้งก่อน กับพระเอกคู่ขวัญคุณเอกตร้า คนที่เอายามาให้ฉันไง
ส่วนบทบาทนางร้ายเขาอยากแคสให้ถึงบทบาทที่สุด ดราม่าร้องไห้เป็ เหวี่ยงไปให้สุดคือนางร้ายอ่ะนะอารมณ์จะมาเต็มกว่าบทนี้จึงเป็บทที่ท้าทายความสามารถของฉันอย่างหนึ่ง
"ต้องขนาดนี้เลยเหรอคะ"
"เผื่อเค้าให้หนูกลิ้งทำไงอ่ะ ให้ทำอะไรลุยๆหนูจะได้เตรียมความพร้อมได้เลย ไม่ต้องกังวลว่าชุดจะไม่สะดวก ใส่ซับข้างในด้วยนะ"
ฉันมองเขาที่เลือกชุดให้ฉันใส่ยิ้มๆ น่ารักเนาะจะออกไปไหนแต่งตัวมีท่านประธานเลือกชุดให้เนี้ย >.< ฉันหยิบมาแล้วเดินไปเปลี่ยนเชื่อเขาเถอะเขาตาถึงไม่งั้นไม่มาอยู่จุดนี้หรอก
"สวย!! สวยมากครับเมียใครเนี้ย"
เขาเดินมาหาฉันหลังจากที่ฉันเปิดประตูเดินออกมา เขาลูบผมฉันยิ้มๆก่อนจะพาฉันเดินออกจากห้องแต่งตัวแล้วพาเดินกลับเข้าห้อง
"ให้พี่จ้างช่างแต่งหน้าส่วนตัวให้มั้ย?"
เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นฉันต้องมานั่งแต่งหน้าเอง เขียนคิ้วเอง ฉันมองเขาแล้วส่ายหัวเบาๆ
"ไม่ต้องหรอกค่ะ แต่งเองก็ได้หนูไม่ได้แต่งหน้าจัดอะไร ธรรมชาติก็สวยดี ใช่มั้ยคะ??"
ฉันถามยิ้มๆนั้นทำให้เขายิ้มตามกับความหลงตัวเองของฉัน
"หึ!! สวยสิสวยมาก งั้นตามใจหนูแล้วกันอะไรที่เกินที่หนู้าพี่ก็จะไม่ยุ่งกลัวทะเลาะกับเมีย "
"ดีมากค่ะ พี่ธีมออกไปรอข้างล่างก็ได้ค่ะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว "
"โอเค งั้นพี่รอข้างล่างนะ"
เขาหยิบชุดสูทติดมือไปก่อนจะเดินออกจากห้องไปก่อน ฉันมองตัวเองในกระจกก่อนจะยิ้มออกมา วันนี้ฉันจะทำให้เต็มที่ ไม่ว่าอะไรมันจะเกิดฉันก็จะยิ้มให้กับมัน
"พร้อมมั้ย?"
ฉันลงหามาพี่ธีมที่ห้องรับแขก เขาจับมือฉันแน่น ฉันรู้สึกว่าตัวเองมือเย็นเฉียบ คงเพราะตื่นเต้นเกินไปนิดหนึ่งไม่นิดแล้วหละมั่ง
"พร้อมค่ะ"
"มือเย็นมากเลย ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นคะคนดี"
เขาถามฉันยิ้มๆ ฉันมองหน้าเขาแล้วยิ้มแห้งๆ
"ก็คนมันไม่เคยนี่ค่ะ แต่หนูจะพยายามให้ถึงที่สุด ไม่ว่าจะได้หรือไม่ได้หนูจะไม่เสียใจค่ะ"
ฉันบอกออกไปแล้วเดินไแไปสวมกอดพี่ธีมแน่น ฉัน้าไออุ่นจากเขาความอบอุ่นนี้จะทำให้ฉันลดอาการตื่นเต้นลงไปได้เยอะเลย
"ดีมากครับ คนเราไม่มีใครเริ่มจากร้อยหรอกนะหนทางของหนูยังอีกยาวไกล พยายามเข้านะ จำไว้ว่าพี่อยู่ตรงนี้ให้กำลังใจหนูเสมอ และพี่ไม่มีทางให้ใครทำอะไรเมียตัวเองเด็ดขาด "
เขาลูบผมฉันอย่างแ่เบาก่อนจะผละออกจากฉันแล้วพาฉันไปขึ้นรถซึ่งฉันขับไปเอง
"พี่ให้ดรีมขับตามหลังไปส่งจนถึงที่ เกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยทัน"
"เป็ห่วงหนูมากไปน้าพี่ธีม"
"ไม่หรอกกันไว้ดีกว่าแก้ จริงมั้ย"
ฉันยื่นหน้าผ่านกระจกไปจูบริมฝีปากเขาหนึ่งที เขาจูบตอบฉันก่อนจะผละออกแล้วโบกมือให้ ฉันยิ้มหวานให้เขาแล้วขับรถออกไปโดยมีผู้ช่วยเขาที่ขื่อดรีมขับตามออกมา
ฉันมาถึงตึกของค่ายละครอิงดาวเรียบร้อย เป็ค่ายอิสระแต่ผู้สนับสนุนหลักของละครเื่นี้เป็ BEM สิทธิ์ในตัวละครหลักสองคนนางเอกกับพระเอกก็เลยเป็ของBEM ในประเทศนี้มีแค่3ช่องหลักๆแต่แข่งขันกันอย่างดุเดือด BEM FAM WAM แต่BEM มีสำนักข่าวระดับประเทศอยู่ในมือทำให้ค่ายอื่นหรือช่องอื่นไม่สามารถขึ้นมาเป็ No.1 ได้
"ยัยอิงฟ้า!! "
ฉันโบกมือให้เพื่อนสาวฉันทันที ยัยพลอยใส ฉันไม่กล้ามาคนเดียวหรอกจริงๆ อย่างน้อยฉันควรมีเพื่อนมาด้วยสักคนและว่างอยู่คนเดียวเนี้ยแหละ
"พลอยใส มานานยังอ่ะ?"
ฉันเอ่ยถามยิ้มๆ หล่อนวิ่งมาหาใกล้ฉันก่อนจะจับฉันหมุนตัวไปมาแล้วยิ้มออกมา
"สักพัก ราศีคุณนายจับมากจ๊ะแม่ ชุดธรรมดาแต่ทำไมแกสวยแบบนี้อ่ะ นี่ราศีป๋าธีมปกคลุมแกอยู่ใช่ป่ะ"
มันแซวฉันอีกแล้ว เขินน้า คือมีไม่กี่คนที่รู้เื่ของเรา ก็เพื่อนฉันในกลุ่ม5คน เจ๊บิว พี่พะแพง พี่โบวี่ พลอยใส แค่นั้นแหละที่ฉันบอกพวกเขา พอพวกเขารู้นะแซวฉันไม่หยุดบอกอิจฉาๆๆ
"พอแล้วน่าฉันเขินนะ >.< เลิกแซวได้มั้ย"
"มันน่าแกล้งนี่น่า ดูสิพูดถึงป๋าธีมทีไรอาการแกมันออกมากอ่ะ อร๊ายยยย เมื่อไหร่ฉันจะเจอแบบนี้บ้างงง ฉันอยากมีความสุข"
พอมาถึงตรงนี้มันก็ใบหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ชีวิตของพลอยใสก็ไม่ได้ต่างกันกับฉันหรอกถูกเก็บมาเลี้ยงเหมือนกัน แต่โชคดีที่เจ๊บิวเอ็นดูฉัน ไม่เหมือนกับพี่ชายของเธอที่ไม่เคยญาติดีกันเลย
"อดทนนะแก ยังไงเขาก็เป็ลูกของผู้มีพระคุณ"
"อื้ม ฉันโอเค ฮ่าๆๆ ป่ะเข้าไปเถอะเขาจะเริ่มกันแล้วเดี๋ยวไม่ทัน"
จากนั้นมันก็ยิ้มกลบเกลื่อนแล้วพาฉันเข้าไปด้านใน ลงทะเบียนรอคิวแล้วก็ไปคัดทีละคน ของฉันต้องแสดงบทร้องไห้ดราม่าหนักหน่วง
"อิงฟ้าเบอร์ 3ค่ะ"
ฉันลุกขึ้นแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเดินเข้าประตูไป ในนั้นมีทั้งผู้กำกับ ผู้ช่วยผู้กำกับ คนจัดหานักแสดง ช่างกล้องเยอะไปหมด
"เอาหละไหนลองแสดงให้พี่ดูหน่อย ตอนนี้เราต้องคิดว่าตัวเองกำลังจะเสียคนรักไป มันเหมือนใจจะขาดอ่ะ ลองดูสิ"
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฉันพยายามทำสมาธิสายตามองออกไปด้านหน้า นึกถึงเื่ที่ฉันเสียพ่อแม่ตัวเองไปตอนฉันยังเด็ก นึกทีไรมันทำให้ฉันร้องไห้ออกมาตลอด เวลาแค่ไม่ถึงสามนาทีฉันสามารถเรียกน้ำตาให้มันไหลออกมาได้ ความเ็ปในตอนนั้นฉันยังจำมันได้ดี
"ฮึกๆๆๆๆ"
ฉันกุมหน้าอกตัวเองไว้แน่นก่อนจะค่อยๆทรุดลงกับพื้น ฉันร้องไห้ออกมาเหมือนมันจะขาดใจ ทุกอย่างในห้องเงียบสงบมีแต่เสียงสะอื้นของฉันที่มันขาดห้วง ใครมาเห็นก็คงจะดิ่งลงไปกับฉัน ดิ่งลงไปกับความรู้สึกเ็ปที่ฉันเคยได้รับ
"ฮึกๆๆ ฉันเจ็บ ฮือออ เจ็บตรงนี้"
ฉันทุบตรงหน้าอกตัวเองแน่นก่อนจะก้มหน้าลงแล้วปล่อยโฮออกมา ทุกอย่างอยู่ในความเงียบก่อนจะมีเสียงของผู้กำกับดังขึ้น
"คัต!!!!! "
พอจบจากเสียงของผู้กำกับที่สั่งหยุด ทุกคนในห้องนั้นปรบมือให้ฉันรัวๆ ฉันมองหน้าทุกคนแล้วยิ้มออกมาทันที ถึงจะไม่ได้บทนี้ฉันก็ไม่เสียใจ เพราะนี่ถือว่ามันเป็การประสบผลสำเร็จขั้นแรกของฉันแล้ว
"สุดยอดมากเลยครับ!!"
"^^"
1K
