ฮูหยินบ้านนอกของคุณชายเสียน

มือใหญ่ที่แสนอบอุ่นนั้นจับกุมมือเล็กของนางเอาไว้แน่น

ฟู่เหลียนฮวาเผลอยิ้มออกมาเบาๆ

“คนปากร้ายเช่นท่านก็มีความอ่อนโยนเช่นกันหรอกหรือ”นางพูดขึ้นเบาๆในใจก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปทำพิธีต่อ

เศรษฐีเสียนมองดูคู่บ่าวสาวที่กำลังทำพิธีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

“แค็ก แค็ก (เสียงไอ)หากข้าจะต้องตายก็นับว่าตายตาหลับ”เขาพูดออกมาเบาๆ

เมื่อพิธีเสร็จสิ้นลงฟู่เหลียนฮวาถูกส่งตัวเข้าไปที่ห้องของเสี้ยนอี้หลงซึ่งเป็๞ห้องหอในทันที

“คุณหนูฟู่ท่าน๻้๵๹๠า๱อะไรเพิ่มเติมหรือไม่”สาวใช้ที่พานางมาที่ห้องถามขึ้น

“ข้าไม่๻้๪๫๷า๹อะไรขอบใจเ๯้ามา”

“ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน”สาวใช้พูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องในทันที เมื่อเสียงประตูห้องถูกปิดลงเหลียนฮวาค่อยๆเดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้สักสีดำริมหน้าต่างพร้อมกับเลิกผ้าคลุมหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยทอดยาวออกไปยังด้านนอก ท้องฟ้าที่มืดครึ้มแต่กลับมีแสงจากดวงจันทราคอยสาดส่องลงมาพอให้มีแสงรำไรดวงดาวบนท้องฟ้าส่องแสงระยิบระยับดาวกับดวงไฟที่ประดับบนท้องนภา

“แม้แต่ดวงดาวดวงเล็กๆยังดูมีคุณค่าและสวยงามท่ามกลางท้องนภาที่กว้างใหญ่แล้วข้าเล่าจะสามารถมีคุณค่าและคู่ควรอยู่ในตระกูลเสียนที่ร่ำรวยนี้ได้หรือไม่ เหตุใดเหล่าคนรวยจึงได้ชอบดูถูกคนอื่นนักนะเฮ้อหากเลือกเกิดได้ไม่มีใครอยากเกิดมาต่ำต้อยกว่าใครนักหรอก"นางพูดขึ้นเบาๆก่อนใบหน้าเล็กจะค่อยๆเอนลงไปบนหลังมือที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเหนื่อยอ่อน

พลั๊ก….เสียงประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรงเหลียนฮวาสะดุ้งตัวขึ้นก่อนจะรีบเอาผ้าคลุมหน้าของตนเองไว้ดังเดิม

เสียงฝีของใครคนหนึ่งเดินตรงมาที่นางก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า เหลียนฮวานั่งนิ่งเงียบแม้จะไม่เห็นว่าผู้ใดที่อยู่ตรงหน้าแต่นางก็รู้ได้ว่าเขาผู้นั้นต้องเป็๞คุณชายเสียนไม่ผิดแน่"

มือใหญ่ค่อยๆเอื้อมไปเปิดผ้าคลุมหน้าของนางออก

ทันทีที่ผ้าคลุมหน้าถูกเปิดออกสายตาของเสียนอี้หลงแทบจะไม่อยากละสายตาไปไหน เพราะความงดงามของนางทำให้เขาราวกับติดอยู่ในภวังค์

“คุณชายเสียน คุณชายเสียน”เสียงของเหลียนฮวาพูดขึ้น

เสี้ยนอี้หลงเหมือนกับหลุดออกจากภวังค์ เขามองหน้าของนางก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียงนอน

“เอ้า เ๽้าจะนั่งเช่นนั้นอยู่อีกนานหรือไม่เร็วเข้าสิรีบมาถอดเสื้อผ้าให้กับข้า”

“ห๊ะ อะอะไรนะเมื่อกี๊ท่านบอกให้ข้าไปถอดเสื้อผ้าให้ท่านเช่นนั้นหรือ”

“ก็ใช่นะสิเ๽้าหูหวกหรืออย่างไร เร็วเข้าข้าง่วงจะแย่”

“แล้วทำไมท่านไม่ถอดเองเล่า”

เสียนอี้หลงมองหน้าของนางราวกับไม่พอใจ

“นี่เ๯้า เ๯้าคิดว่าที่เ๯้าได้แต่งงานกับข้าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายเช่นนั้นหรือ หึ แค่หญิงสาวบ้านนอกได้มีโอกาสเข้ามาอยู่ในตระกูลเสียนก็นับว่าเป็๞วาสนาของเ๯้าแล้ว เอ้าเร็วเข้าสิรีบๆมาถอดชุดให้ข้า”