บทที่ 15พบเจอขุมทรัพทย์อีกแล้ว นั้นใช่สายแร่หรือเปล่า
นั่งเล่นกันที่ลำธารได้สักพักพอลุกขึ้นจะกลับหางตาของชิงเหมยเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างในลำธารสะท้อนแสงแดดกระทบเข้าตา
ชิงเหมยยืนอึ้งอยู่ตรงริมลำธารพลางชะโงกตัวไปจ้องเขม็งในลำธารเพื่อมองให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดอ๊ายยยย นะ นี้มันใช่ ใช่มั้ย ......
ชิงเหมยตัดสินใจเดินลงลำธารที่น้ำเพียงหน้าแข้งของนางลงไปดูให้ชัดมือบางๆ อืมลงไปหยิบเ้าก้อนสีเหลืองเล็กๆ ที่อยู่ในสายน้ำขึ้นมาพินิจพิจารณาดีๆดูแล้วดูอีกจ้องแล้วจ้องอีก เมื่อแน่ใจก็ตากลมโตก็วาววับเบิกตาโพล่งหัวใจเริ่มเต็มแรงด้วยความตื่นเต้นทะ ทองคำดิบ
นางรีบก้มมองหาว่ามีอีกหรือไม่แต่ทำไมถึงมีแร่ทองคำแถวนี้ได้ละ หรือจะมีลานแร่อยู่ในเขาหลังบ้านนางกันเขาลูกนี้นางก็ยังไม่เคยเข้าไปสำรวจด้วยและชาวบ้านก็ไม่มีใครเข้าไปเพราะส่วนใหญ่เขาลูกนี้ไม่ค่อยมีสัตว์ให้ล่าหรือสมุนไพรมากนักส่วนใหญ่จะมีแต่ผักป่าเห็ดป่าเท่านั้น ส่วนลำธารสายนี้มีมานานแล้วหรือนางจะลองเข้าไปดูที่ต้นน้ำดี
โดยจุดที่เจอสายแร่นี้เป็จุดลำธารน้ำที่อยู่หลังบ้านนางไม่ค่อยมีใครเดินเข้ามาเพราะนางได้ทำบ่อพักน้ำสำหรับใช้รดในสวนผักแล้วจึงไม่จำเป็ต้องเดินมาตักน้ำที่ลำธารหรือต่อให้มีใครเดินมาจริงก็ไม่น่าจะทราบได้ว่านี้คือแร่ทองคำเพราะก้อนเล็กมากแถมปะปนอยู่กับก่อนหินมากมายในลำธารสภาพยังเป็เพียงทองคำดิบยังต้องเอาไปหลอมหรือผ่านกระบวนการก่อนจึงจะกลายเป็ทองคำแท่งหรือทองคำก้อนได้ถ้าหากแสงไม่สะท้อนแยงตานางก็คงไม่ได้สังเกตเช่นกัน
ชิงเหมยก้มๆ เงยๆ สักพักน้องเล็กก็เอ่ยถาม “พี่รองหาหินสีเหลืองๆ นั้นหรือขอรับ” เสียงเล็กๆน่ารักของเด็กน้อยเอ่ยถาม
“ใช่จ๊ะเ้าเคยเห็นมันหรือไม่เสี่ยวเฉิง”
เสี่ยงเฉิงพยักหน้าหงึกหงักเมื่อวานนี้เขามาที่ลำธารเพราะกระต่ายน้อยะโหนีมาทางนี้มันยืนนิ่งจ้องไปที่ลำธารชิงเฉิงมองตามที่กระต่ายน้อยจ้องที่ลำธารจึงได้เจอกับหินสีเหลืองนี้เข้าเห็นว่าสวยดีจึงเก็บไป
“เห็นขอรับพี่รองมีเยอะมากก้อนเล็กก้อนน้อยเต็มไปหมดเมื่อวานข้าเห็นว่าหินนั้นมันโดนแสงสะท้อนแล้วสวยดี ข้าเลยเก็บไปโรยเป็หินประดับในกระถางต้นโม่ลี่ฮวาที่เรือนหน่ะขอรับ
“……..” ชิงเหมยได้ฟังน้องชายเจื้อยแจ้วเล่าให้ฟังก็พูดไม่ออกเลยทีเดียวเมื่อรู้ว่าน้องเล็กเอาก้อนทองไปเป็หินประดับกระถางต้นไม้แต่น้องเล็กคงคิดว่ามันเป็เพียงหินเท่านั้น
จากนั้นเมื่อลองหาดูจนทั่วชิงเหมยพบแร่ทองก้อนเล็กๆอีกเป็ 10 ก้อนเลยทีเดียว
“เื่ที่เราเจอหินสีเหลืองนี้ต้องเก็บเป็ความลับห้ามบอกใครเด็ดขาดนะน้องเล็กเ้าด้วยนะลู่เหอเพราะหากมีคนรู้เื่นี้ครอบครัวเราจะตกอยู่ในอันตรายได้”
“ขอรับพี่รอง/ขอรับคุณหนู”เมื่อเด็กๆ ตกปากรับคำ ชิงเหมยก็พาเด็กทั้ง 2 กับกระต่ายอีก 1ตัวกลับเรือนโดยไปที่เรือนนอนน้องเล็กก่อนเพื่อดูให้แน่ใจว่าหินที่น้องเล็กเก็บมานั้นใช่แร่ทองคำทั้งหมดหรือไม่
เมื่อมาถึงเรือนน้องเล็กแล้วก็เห็นกระถางต้นโม่ลี่ฮวาต้นเล็กตั้งอยู่ตรงโต๊ะข้างหน้าต่างห้องนอนเมื่อเดินไปดูใกล้ๆ ก็พบว่าเป็แร่ทองทั้งหมดจริง ชิงเหมยเก็บรวบรวมทั้งหมดใส่ถุงรอเย็นนี้นางจะปรึกษากับท่านพ่ออีกครั้ง
มื้อเย็นผ่านไปโดยปกติแต่หลังมืออาหาร ชิงเหมยได้ให้บ่าวทุกคนกลับไปพักผ่อนทั้งหมดไม่ต้องอยู่ค่อยรับใช้เมื่ออยู่กับเฉพาะครอบครัวตามลำพังแล้วชิงเหมยก็บอกทุกคนว่ามีเื่สำคัญจะคุยด้วยจึงพากันไปที่ห้องโถงเล็กห้องประจำที่ชอบมารวมตัวปรึกษากัน
“วันนี้ข้าเจอสิ่งนี้ที่ลำธารเ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่” ชิงเหมยเอ่ยพร้อมก็นำถุงผ้าออกมาวางไว้ที่โต๊ะแล้วเปิดถุงเททองคำออกมาก ท่านพ่อใมากตาเบิกโพลงท่านแม่ยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อกันเสียงร้อง พี่ใหญ่ก็อ้าปากค้างพูดไม่ออกไปแล้ว
“นะนี่มันอันใดกันชิงเหมย ทองคำใช่หรือไม่ แต่สภาพยังเหมือนหิน ไม่เรียบเนียนนัก”
“ใช่เ้าค่ะท่านพ่อนี้คือทองคำดิบข้าเจอวันนี้บางส่วนที่เหลือน้องเล็กเจอและเก็บมาประดับกระถางต้นไม้เมื่อวานเ้าค่ะ”ทั้งท่านพ่อ ท่านแม่พี่ใหญ่หันขวับไปมองน้องเล็กที่ส่งยิ้มไร้เดียงสามาให้จนตายิบหยี โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นทำอะไรลงไป
“น้องเล็กคิดว่าเป็เพียงหินเ้าค่ะท่านพ่อเ้าคะ ข้าคิดว่าจะเข้าป่าและลองเดินไปตามลำธารไปดูตาน้ำเ้าค่ะหากมีแร่ทองจริงแสดงว่าจะต้องมีลานแร่อยู่แถวนี้ด้วยจะได้มาวางแผนกันต่อว่าเอาอย่างไรดีเ้าค่ะ เพราะหากมีสายแร่ทองคำหรือลานแร่ที่นี่แล้วเกิดมีผู้ใดล่วงรู้ขึ้นมาอาจจะนำภัยมาให้ครอบครัวได้นะเ้าคะ”สำหรับแคว้นอู๋ที่นางอาศัยอยู่นั้นนอกจากเกลือที่หายากแล้วสายแร่ทองคำถือว่าเป็ของหายากและมีน้อยมากจนบางครั้งต้องมีการแลกเปลี่ยนสินค้านำเข้ากับแค้นอื่นๆเพื่อแลกเปลี่ยนกับทองคำเลยทีเดียว
“อืมพ่อเห็นด้วย”
“เช่นนั้นน้องรองจะไปเมื่อไหร่เล่าพรุ่งนี้เลยหรือไม่พี่จะไปกับเ้าด้วยเพราะพรุ่งนี้เป็วันหยุดไม่ต้องไปสถานศึกษา”
“เ้าค่ะพี่ใหญ่ข้าก็คิดว่าจะไปวันพรุ่งนี้เลยเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นพ่อจะไปด้วยส่วนน้องหญิงอยู่บ้านกับเสี่ยวเฉิง ดูแลที่บ้านนะ”
“เ้าค่ะท่านพี่”
เมื่อตกลงกันแล้วจากนั้นก็แยกย้ายกันกลับเรือนนอนส่วนทองถุงนั้นชิงเหมยให้ท่านพ่อเป็ผู้เก็บไว้
คืนนั้นชิงเหมยนอนไม่หลับได้แต่คิดว่านี้เป็โชคที่ท่านตาหนวดขาวบันดาลให้นางใช่หรือไม่ไม่อย่างนั้นเหตุใดก่อนนี้จึงไม่มีใครเคยพบเจอมาก่อนกันล่ะคิดไปเลื่อนเปื่อยก็เริ่มง่วงจึงหลับไป……
2K
