สติ! สติ! สติ!
เจอาร์บอกตัวเองซ้ำๆหน้ากระจกในห้องน้ำของโรงพยาบาล มองดูรูปลักษณ์ของตัวเองที่เปลี่ยนไปมากอย่างวิตก
ซอมบี้พวกนั้นไม่ได้โจมตีเขากลับกันพวกมันหลีกหนีเขาราวกับหวาดกลัว อาจจะเป็เพราะเขาเป็ประเภทเดียวกันกับมัน สัตว์ประหลาด!
เจอาร์อยากถอนหายใจดังๆ แต่ติดที่ว่าเขาไม่หายใจแล้วนี่สิ!
เขายังอยู่ในชุดผู้ป่วยและยังไม่คิดจะออกไปนอกโรงพยาบาลในตอนนี้ รูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปมาก หากว่าเ้าที่ตำรวจทหารเห็นคงถูกยิงกลางหน้าผากแน่ๆ ผิวของเขาขางซีดเหมือนกระดาษ นัยตาแดงกล่ำตาขาวมีเส้นเืฝอยสีดำแตกระแหง ริมฝีปากสีดำคล้ำ เล็บมือเล็บเท้าสีดำไม่ต่างกัน
เจอาร์ไม่ได้สูญเสียสติปัญญาหรือมีความบกพร่องทางร่างกายเหมือนซอมบี้ตัวอื่น เขายังคงพูดได้ ได้ยินเสียงในระยะไกลๆ เคลื่อนไหวเร็วแขนขาไม่ติดขัดและไม่เหนื่อยแต่หิวตลอดเวลา
เขาคิดว่าร่างกายเขาอาจได้รับเชื้อซอมบี้ในตอนที่ตายไปแล้ว อวัยวะภายในระบบทำงานในร่างกายหยุดทำงานมันจึงไม่มีปฏิกิริยาอะไร
เขาคิดว่างั้นนะ!
เมื่อตั้งสติได้แล้ว เขาจึงตัดสินใจว่าจะต้องปลอมตัวก่อนถึงจะสามารถออกจากที่นี่ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง
โรงพยาบาลก็ไม่ใช่เล็กๆ เดินตั้งไกลกว่าจะถึง เขาตัดสินใจไปร้านขายเสื้อผ้าใต้อาคารของโรงพยาบาลก่อน ที่นั้นมีร้ายอาหารขาย
เขารู้ด้วยสัญชาตญาณว่าตัวเองกินอาหารปกติแบบมนุษย์ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เป้าหมายต่อไปคือการอาหารสดๆมาดับกระหาย เจอาร์กลัวว่าเขาจะคลุ้มคลั่งวิ่งกัดคนเอา
"เงียบๆไว้มิเกล"
"แต่หนูกลัว"
"ไม่ต้องกลัวนะอีกไม่นานแด๊ดดี้ต้องมาช่วยเราแน่ เราหลบอยู่ที่นี่รอไปก่อน"
เพราะเป็ซอมบี้ประสาทการรับเสียงจึงดีกว่ามนุษย์มาก เสียงกระซิบเบาๆของเด็กสองคนในร้านอาหารร้านหนึ่งที่ถูกปิดประตูดังลอดออกมาให้เขาได้ยินชัดเจน รวมทั้งซอมบี้สี่ตัวที่อยู่หน้าประตูไม่ไปไหน
"ไปซะ อย่ามาวุ่นวายแถวนี้" เจอาร์บอกพวกมันเสียงเรียบ เหมือนเข้าใจ ทันทีที่เขาพูดจบเหล่าซอมบี้สี่ตัวนั้นก็เดินเซๆช้าๆจากไปทันที
เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงเดินทางไปที่ร้านเสื้อผ้าทันที ร้านเสื้อขนาดเล็กที่มีแค่เสื้อผ้าจำเป็ มีแบบให้เลือกไม่มากนัก เจอาร์จึงเลือกเอาเสื้อแขนยาวมีฮู้ดขนาดโอเวอร์ไซส์สีชมพูอ่อนกับกางเกงยีนส์และผ้าใบสีดำเท่านั้น เขาไม่คิดจะเอาอะไรไปมากกว่านี้เพราะยังไงๆเขาก็เป็ซอมบี้ไปแล้ว การจะหาอาหารในวันสิ้นโลกไม่ใช่เื่ยากเลย
ข้างๆร้านเสื้อผ้าเป็มินิมาร์ทเจอาร์จึงตัดสินใจเอากระเป๋าเป้จากร้านขายเสื้อผ้ามาขนเอาของสดแช่แข็งใส่จนเต็ม
เจอาร์ไม่ใช่คนตัวใหญ่ออกจะตัวเล็กเตี้ยกว่ามาตรฐานชายไทยด้วยซ้ำ รูปร่างบอบบาง เคยมีคนทักว่ามองจากข้างหลังแทบแยกไม่ออกว่าเป็ผู้หญิงหรือผู้ชาย แน่นอนว่ากระเป๋าใบใหญ่ที่จุของสดจนเต็มเขาไม่มีทางยกไหวแน่ แต่ตอนนี้เขากับยกขึ้นสบายๆ
หลังได้เสบียงมาแล้วเป้าหมายต่อไปคือไปตามหาเพื่อนสนิทที่ฉลองวันเกิดด้วยกัน ได้แต่หวังว่าเพื่อนๆของเขาจะไม่กลายเป็ซอมบี้แบบพวกนั้น
"ปล่อยน้องฉันนะ!!!"
"ไอ้เด็กนี่วอนซะแล้ว!!!"
"พี่จ๋าช่วยด้วยหนูกลัว!!!"
"อีเด็กนี่อยู่นิ่งๆ มึงจะแหกปากทำไมวะ!"
"ปล่อยน้องฉันนะ! ถ้าแด๊ดดี้มาพวกนายไม่รอดแน่!"
"เห้ย! มึงจับได้เด็กนี่ปิดปากมันไว้ทีดิ รำคาญ!"
"ได้ลูกพี่"
"ส่วนมึงอีเด็กเวรโทษฐานที่มึงกล้ากัดกู กูจะจับมึงโยนให้ซอมบี้มันกินซะ!"
"ปล่อยหนู! พี่จ๋าช่วยด้วย!!!"
สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำเอาเจอาร์หยุดชะงักทันที สิ่งที่น่ากลัวกว่าซอมบี้ก็คือจิตใจของคน
ชายฉกรรจ์สามคนกำลังล้อมเด็กหญิงและเด็กชายอายุราวๆหกขวบเจ็ดขวบ
ชายที่คาดว่าจะเป็หัวหน้ากำลังลากเด็กหญิงให้ออกมาจากร้านอาหารที่เขาคนเป็ไล่ซอมบี้สี่ตัวออกไปก่อนหน้านี้ คงจะเป็เด็กสองคนนี้ที่เขาได้ยินเสียงพูดคุยกันในร้านที่เดินผ่าน
เจอาร์ดึงฮูดที่คลุมหน้าเขาจนมิดออก กวาดสายตามองอาวุธที่ใช้สำหรับข่มขู่หรืออาจจะได้ต่อสู้กับเหล่าชายฉกรรจ์ ก่อนจะเห็นขวานที่อยู่ของถังดับเพลิง
ในหัวคิดภาพฉากหนึ่งในหนังที่ดู พลางทำตาม
ครืด~ คลึก! ครืด~ เคร่ง~
เสียงขวานลากขูดกับพื้นดังขึ้นเรียกความสนใจพวกนั้นได้เป็อย่างดี รวมทั้งซอมบี้ที่รออยู่ข้างนอกด้วย ถามว่าเขารู้ไดัยังไงนะหรอ
สัญชาตญาณไงละ!
เขารู้สึกว่าซอมบี้พวกนี้สามารถสื่อทั้งอารมณ์ของเขาได้ สื่อถึงความคิดของเขาได้เป็บางครั้ง สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็มดนางพญา ส่วนซอมบี้ที่เดินโซซัดโซเซช้าๆนั้นคือมดงาน
"เวรเอ้ย! ซอมบี้!"
"เอาไงดีลูกพี่!" พวกนั้นถาม ท่าทางแตกตื่นใ หวาดกลัวจนสั่นไปทั้งตัว
"เอาเด็กสองนนี้เป็ตัวล่อมันไปก่อน อย่างน้อยมันก็ช่วยถ่วงเวลาหนีของพวกเราได้" ว่าจบตัวหัวหน้ามันก็เหวี่ยงเด็กหญิงมาทางเขาทันที ลูกน้องเห็นลูกพี่ทำมันก็ทำตาม
เด็กทั้งสองกลิ้งถลามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาพอดี เด็กชายที่เป็พี่กอดน้องสาวเอาตัวเองบังร่างน้องไว้หลับตาปี๋ ในหน้าฉายแววหล่อเหลาั้แ่เด็กเปอะเปื้อนเปรอะด้วยน้ำตา ส่วนเด็กหญิงสะอื้นฮักน่าสงสาร
ไอ้พวกสารเลวเอ๋ย!!!
เด็กตัวแต่นี้ยังทำร้ายได้ลง ความเป็คนไม่มีเลยหรือไงกัน!!!
'อย่าให้พวกมันหนีไปได้แม้แต่คนเดียว'
เจอาร์สั่งซอมบี้ทางความคิดด้วยสัญชาตญาณพวกมันคางอื้ออึงตอบรับแล้วพากันมุ่งตามชายฉกรรจ์สามคนนั้นไป
แล้วเด็กพวกนี้ เขาควรทำยังไงดี
"ฮือๆ พี่จ๋าหนูเจ็บแขน" เด็กหญิงพูดพลางสะอื้น แขนเล็กๆน่าทะนุถนอมมีรอยบาดเป็ทางยาว เืสีแดงไหลอาบแขน
ไอ้เดนนรก!!! เจอาร์สบทนใจ
เคร่ง!
เขาทิ้งขวานลงแล้วย่อตัวอุ้มเด็กหญิงที่ยังสะอื้นฮักขึ้นมาสำรวจาแ
"อย่ากินน้องผม! กินผมแทนผมอร่อยกว่าน้องผมอีกฮะ!!!" เด็กชายว่าเสียงดังพลางดึงชายเสื้อเขาไว้
ให้ตายเถอะ! น่ารักเป็บ้า!!!
"น้องของเธอต้องไปทำแผล" เขาพูดเสียงเรียบ อันที่จริงเขาพูดได้แค่ประโยคสั้นๆ กว่าจะพูดได้แต่ละคำเขาต้องเค้นสมองคิดคำเสียก่อน
เจอาร์เจอข้อบกพร่องแล้วหนึ่ง
"คุณไม่ใช่ซอมบี้หรอ" เด็กชายถามเขาตาโต
"ฉันเป็ซอมบี้" นั่นเป็ความจริงไม่เปลี่ยนแปลงเพียงแต่เขาไม่รู้สึกกระหายอยากกินเนืุ้์มากอย่างซอมบี้ปกติเป็
"แต่คุณพูดได้ แล้วคุณก็ไม่กินผม"
"ฉันเหมือนมนุษย์หรอ"
"ไม่...แต่คุณจะไม่กินพวกเราใช่ไหม"
"ฉันไม่กินพวกเธอ" เขาตอบพลางมองเด็กชายที่เกาะชายเสื้อของเขาอยู่ เด็กชายหลบสายตามองไปที่น้องสาวของตัวเองแทน
"ตามมา" เขาบอกอีกครั้ง เดินช้าๆนำหน้าเด็กชาย ในอ้อมแขนอุ้มเด็กหญิงที่ยังหวาดกลัวขวัญเสียไว้
"พวกเธอชื่ออะไร" เขาถามทำลายความเงียบ
"ผมชื่อมาร์คครับ ส่วนน้องชื่อมิเกล พวกเราเจ็ดขวบเป็ฝาแฝดกัน" เด็กชายหรือมาร์คตอบ
"พี่ซอมบี้ชื่ออะไรหรอค่ะ" เด็กหญิงมิเกลที่เหมือนจะหายกลัวแล้วถามเขาเสียงเบา
"ชื่อเจอาร์"
"ชื่อเหมือนมัมหนูเลยค่ะ" ไม่แปลกมีคนชื่อเหมือนกันเยอะแยะ
"แล้วก็หน้าตาเหมือนมันด้วย
"..." ไม่ใช่ล่ะ!
***
**
*
"เอาล่ะ เราถึงแล้ว" เขาว่าพลางเปิดประตูห้องฉุกเฉินออก ซอมบี้ในห้องฉุกเฉินไม่มีเพราะประตูห้องฉุกเฉินเปิดไว้ พวกมันคงเดินไปหมดแล้ว เจอาร์วางมิเกลลงบนเตียงคนไข้ที่สะอาดที่เตียงหนึ่ง ฉากหลังคือผนังที่อาบไปด้วยเืสีแดงคล้ำ ข้าวของกระจัดกระจายเละเทะ
เขาไม่ใช่หมอโชคดีที่มีความรู้การดูแลแผลเบื้องต้นเลยทำแผลไม่ยาก อีกอย่างคือมิเกลให้ความร่วมมือเป็อย่างดี ไม่งอแงเลย
ให้ตายเถอะ! ทำไมน่ารักขนาดนี้!
"ฉันจะไปจากที่นี่" เจอาร์พูดขึ้นระหว่างถอดถุงมือทิ้ง หยิบเอาน้ำยาล้างแผลกับอุปกรณ์จำเป็สำหรับทำแผลใส่ถุงผ้าของโรงพยาบาล
"หนูไปด้วยได้ไหมค่ะ"
"ไม่ได้นะมิเกล แด๊ดดี้บอกว่าจะมารับพวกเรา"
"แต่คนพวกนั้นพูดว่าแด๊ดดี้จะไม่มา"
คำตอบของน้องสาวทำเอามาร์คทำหน้าหนัก เด็กชายคนนี้ดูเหมือนจะถูกเลี้ยงดูมาให้โตกว่าวัย ดูจากการกระทำแล้วคงถูกปลูกฝังให้เป็ผู้ใหญ่เกินวัย
แต่เจอาร์ก็ใช่ว่าจะปลอบเด็กหรือคนอื่นเป็ ดังนั้นคำพูดของเขาจึงกลายเป็ประโยตรงๆเลย
"สถานการณ์แบบนี้ต่อให้มาก็ไม่น่ารอด"
"แด๊ดดี้เก่ง ฮึก! ต้องมาช่วยพวกเราได้อยู่แล้ว ฮึก"
เจอาร์ลูบหัวเด็กชายที่พยายามทำตัวเข้มแข็งมาตลอดกำลังน้ำตาคลอ กลั้นสะอื้น คงกลัวว่าตัวเองจะร้องไห้แล้วน้องจะร้องตาม เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้วสถานการณ์จะยิ่งแย่ลงกว่าเดิมเขาจึงไม่พูดอะไร ได้แต่ลูบหัวเด็กทั้งสอง ซึ่งตอนนี้มิเกลเริ่มร้องไห้ตามพี่ชายแล้ว
"ฉันจะรอแด๊ดดี้ของพวกเธอด้วย" เขาบอกก่อนจะเรียบเรียงคำพูดประโยคต่อ
"เมื่อเธอพบแด๊ดดี้ฉันจะไป" มาร์คกอดเอวเขาแน่นสะอื้นหนัก ส่วนมิเกลร้องไห้โฮทันที
คงเป็ขีดจำกัดของเด็กอายุเท่านี้กับเื่ที่เจอมา อดทนได้นานขนาดนี้ถือว่าเก่งมากจริงๆสำหรับเด็กตัวแค่นี้
...
ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ
8K
