ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 96

        ระดับ S

        เดย์ประเมินคนอีกผู้หนึ่งที่ปรากฏกายออกมาบริเวณด้านหลังของตนเอง

        หลังจากที่ลองประเมินดูด้วยสายตาแล้วพบเห็นว่าคนผู้นี้เองก็มีระดับพลังมานาที่ภายในร่างกายที่มากมาย

        เขาอยู่ในระดับเดียวกันกับคนก่อนหน้านี้ที่ใช้ดวงตาจ้องมอง

        เดย์จึงประเมินได้ในทันทีว่าคนผู้นี้ก็อยู่ในระดับเอส

        ตามคำพูดของพวกที่อยู่บริเวณรอบๆบอกว่าคนที่มีฉายาว่าจอมเชือดก่อนหน้านี้เป็นนักผจญภัยระดับS 

        แสดงว่าคนผู้นี้เองก็น่าจะอยู่ในระดับเดียวกันชายผมขาวร่างกายสูงโปร่งบริเวณด้านหน้ามีความรู้สึกที่เย็นเยือกออกมาจากร่างกาย

        เดย์ที่กำลังยืนอยู่ก้าวถอยหลังออกมาจากจุดนั้นแสดงแววตาที่เต็มไปด้วยความสงบ

        เขาประเมินดูทั้งสองที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองในตอนนี้ “ไม่ว่าจะคนไหนก็เป็นคนที่แข็งแกร่ง ”

        “ เพราะแบบนี้สินะโลแกนถึงแนะนำให้ตัวของเราเดินทางมาที่เมืองหลวงดูสักครั้ง”

        “ คนภายในโลกใบนี้มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องสกิลมากกว่าคนภายในโลกของพวกเราที่เพิ่งเดินทางมาและเพิ่งได้รับพลัง”

        “ เพราะแบบนั้นพวกเขาจึงพัฒนาความสามารถของตนเองให้แข็งแกร่งมากขนาดนี้ได้” 

        ชายผมขาวร่างกายสูงโปร่งผู้นั้นค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆชายที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้า

        จอมเชือดที่กำลังยืนอยู่แสดงใบหน้าเรียบเฉยใช้ดวงตาเหลือบมองชายผมขาวที่ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้

        ชายผมขาวผู้นั้นเดินไปหยุดลงบริเวณด้านหน้าของจอมเชือดก่อนที่จะพูดขึ้นมา“ ไม่เห็นหน้าที่เมืองหลวงซะนานเดินทางไปที่ไหนมาล่ะ ”

        “ หรือว่าเดินทางไปชายแดน ”

        จอมเชือดตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว “ ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า ”

        ชายผมขาวผู้นั้นเงยหน้าของตนเองขึ้นเล็กน้อยยังคงแสดงรอยยิ้มบนใบหน้าของตนเอง“ เจ้ายังคงเป็นเช่นนี้อยู่ตลอดเวลา ”

        “ เพราะแบบนี้ถึงได้ฉายาว่าหนึ่งในนักผจญภัยที่ชอบแหกกฎ” 

        “ เอาเถอะตอนนี้ตัวของข้าเองก็ได้รับภารกิจใหม่มาเป็นภารกิจที่ได้ค่าตอบแทนสูงเจ้าสนใจหรือไม่”

        “ กำลังชวนข้าไปทำงานกับเจ้าอย่างงั้นรึ ”

        “ ก็ประมาณนั้นอย่างไรเสียภารกิจในครั้งนี้ก็เป็นภารกิจระดับสูงที่ทางสำนักงานนักผจญภัยมอบให้มา”

        “ เจ้าไม่สนใจอย่างงั้นหรือ ”ชายผมขาวเอ่ยชักชวนออกมาด้วย

        ท่ามกลางบทสนทนาของนักผจญภัยระดับเอสพวกที่อยู่บริเวณรอบๆก็ทำการซุบซิบกัน

        “ ได้ยินหรือเปล่าบอกว่าภารกิจที่สำนักงานนักผจญภัยมอบให้”

        “ มันเองก็ไม่แปลกอะไรนิ่พวกภารกิจระดับสูงสำนักงานนักผจญภัยจะเป็นคนคัดเลือกพวกที่มีความสามารถในกาลทำงานภารกิจพวกนั้นอยู่แล้ว”  

        “ เพราะแบบนั้นพวกภารกิจระดับสูงเลยไม่ถูกติดเอาไว้บริเวณพวกป้ายรับภารกิจ”

        “ ถึงอย่างไรสำนักงานนักผจญภัยที่ไม่ติดพวกป้ายพวกนั้นเอาไว้ก็เป็นเพราะว่าถ้าติดมันเอาไว้เคยต้องมีคนไปตายมากกว่าคนที่มีชีวิตรอด”

        “ เพราะแบบนั้นทางสำนักงานนักผจญภัยเลยมักที่จะทำการเลือกพวกที่มีความสามารถในการทำภารกิจระดับสูงด้วยตนเองเพื่อที่จะลดทอนการสูญเสีย” 

        เดย์ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องสนทนาพวกนั้นเขาได้รู้เกี่ยวกับสำนักงานนักผจญภัย

        ดูเหมือนว่าสำนักงานนักผจญภัยมันจะไม่ใช่เพียงแค่สถานที่ที่เอาไว้เป็นตัวกลางเชื่อมโยงพวกนักผจญภัยกับภายในอาณาจักรเท่านั้น

        แต่มันเองก็เป็นสถานที่ที่เอาไว้จัดการเกี่ยวกับเรื่องภารกิจแล้วก็ความอยากต่างๆ

        แน่นอนว่าถ้าติดภารกิจระดับสูงเอาไว้ต้องมีคนที่รู้สึกว่าตนเองนั้นอยากทดสอบความแข็งแกร่ง

        เมื่อเดินทางไปบางทีอาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับมามันไม่แตกต่างจากการนำเอาชีวิตของตนเองไปทิ้งเลยแม้แต่น้อย

        เพราะแบบนั้นทางด้านสำนักงานนักผจญภัยเลยเลือกที่จะเป็นผู้ที่จัดการเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้

        สำหรับภายในอาณาจักรจูเบียสำนักงานนักผจญภัยจะทำการคัดแยกภารกิจเป็นระดับ

        เมื่อภารกิจถูกคัดแยกเป็นระดับแล้วภารกิจระดับสูงมากๆทางด้านสำนักงานผจญภัยจะเก็บเอาไว้แล้วก็ทำการประชุมคัดเลือกคนที่มีความสามารถและก็ส่งไปให้คนนั้น

        นี่คือระบบจัดการของสำนักงานนักผจญภัยที่ผ่านมาและระบบนี้มันเองก็สามารถใช้งานได้เป็นอย่างดี

        จอมเชือดที่กำลังยืนอยู่แสดงแววตาเรียบเฉย

        เมื่อเห็นจอมเชือดแสดงท่าทางแบบนั้นชายผมขาวจึงพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“ เจ้ากำลังสนใจใช่หรือไม่ถ้าเช่นนั้นมานั่งคุยกันหน่อย ”

        พวกนักผจญภัยระดับเอสทั้งสองคนฆ่ากันเดินขึ้นไปบริเวณด้านบนเพื่อไปนั่งสนทนาเกี่ยวกับภารกิจเป็นการส่วนตัว

        หลังจากที่นักผจญภัยระดับเอสเดินออกไปจากสถานที่อย่างทั่วทั้งบริเวณเกาะเต็มไปด้วยความเงียบสงัด

        แรงกดดันที่ปล่อยออกมาจากมานาภายในร่างกายของพวกเขามันก็จางหายไป

        ตัวตนที่ชื่อว่านักผจญภัยระดับเอสมันมีความสามารถที่แตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไปจริงๆ

        เพียงแค่พวกเขาอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้บรรยากาศบริเวณรอบๆมันเองก็เต็มไปด้วยแรงกดดันจำนวนมหาศาล

        เมื่อพวกเขานั้นเดินออกไปมันก็กลายเป็นว่าแรงกดดันพวกนั้นจะหายไปเหมือนกับว่ามันไม่เคยมีอยู่ 

        นี่คือความแตกต่างของผู้ที่เป็นนักผจญภัยระดับธรรมดาและก็คนที่เป็นนักผจญภัยระดับS 

        ความแตกต่างของมันเห็นอย่างชัดเจน

        เดย์หลังจากที่คนพวกนั้นออกไปจากบริเวณนี้เขาเดินมุ่งตรงไปยังบริเวณเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว

        “ มายืนยันตัวตน ”เดย์นำเอาบัตรนักผจญภัยของตนเองออกมาแล้วก็ส่งให้กับพนักงานที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        สำหรับพวกนักผจญภัยแล้วเดินทางไปเมืองในตเมืองไหนถ้ามีสำนักงานนักผจญภัยตั้งอยู่จำเป็นจะต้องเดินทางไปเพื่อยืนยัน

        มันเป็นเหมือนกับหลักฐานที่อยู่ว่านักผจญภัยคนไหนอยู่ที่สถานที่แห่งในเวลาไหนบ้าง

        การที่ทำแบบนี้มันเองก็มีเหตุผลด้วยเช่นเดียวกัน  

        โดยที่บอกว่ามีเหตุผลนั้นก็เพราะว่าสำหรับพวกนักผจญภัยแล้วเป็นอาชีพที่อิสระ

        แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นอาชีพที่มีการขัดแย้งกันอย่างใหญ่หลวงด้วยเช่นเดียวกัน

        โดยเมื่อเทียบอาชีพทุกๆอาชีพแล้วนักผจญภัยถือว่าเป็นอาชีพที่มีการขัดแย้งกันบ่อย

        และเพราะแบบนั้นเมื่อมีการขัดแย้งสำหรับคนที่มีพลังอย่างนักผจญภัยมันเกิดการต่อสู้และการฆ่าฟันกันอยู่บ่อยครั้ง

        ในครั้งนี้การยืนยันตัวตนของนักผจญภัยเมื่อเดินทางไปถึงเมืองต่างๆก็จะเป็นเหมือนกับหลักฐานยืนยันตัวตนหรือว่าเป็นสิ่งที่สามารถช่วยสืบหาเรื่องราวความจริงได้ง่ายดายมากขึ้น

        กดนักผจญภัยในข้อนี้มันเป็นกฎที่ถูกเขียนเอาไว้อยู่แล้ว

        เดย์หลังจากที่เดินทางมาถึงเมืองหลวงเขาเองก็ได้มายืนยันตัวตนกับสำนักงานนักผจญภัยตามปกติ

        ทำการยื่นไปและก็ยืนยันตัวตนกับผู้ที่อยู่บริเวณ

        พนักงานทำการรับบัตรแล้วก็ทำการตรวจสอบอย่างรวดเร็วไม่นานนักส่งบัตรนั้นกลับมาแล้วก็พูดขึ้น “ เรียบร้อยแล้วค่ะ ” 

        “ งานพนักผจญภัยเมืองหลวงยินดีช่วยเหลือตลอดเวลา”

        “ ถ้าเกิดว่าท่านอยากจะรับภารกิจในส่วนไหนทางเราสามารถแนะนำให้ได้”

        “ ยังไม่รับภารกิจ ”เดย์เดินออกมาจากสถานที่แห่งนั้นอย่างรวดเร็ว

        เขาได้เดินทางออกมาจากสำนักงานนักผจญภัยและก็มุ่งตรงไปยังสถานที่แห่งหนึ่งภายในเมือง

        เดย์เดินผ่านถนนหลายต่อหลายเส้นจนมาถึงเป้าหมายของตนเอง

        เช้าทั้งสองข้างของเขาหยุดลงบริเวณด้านหน้าดวงตาจ้องมองไปที่สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าของตนเองในตอนนี้

        “ ถึงแล้วสถานที่แห่งนี้สินะโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์”

        สถานที่ตั้งที่อยู่บริเวณด้านหน้าของเขาในตอนนี้มันคือโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ 

        จบบท