> แรก
ผมคุ้ยเสื้อผ้าจากกระเป๋าเดินทางเพื่อจัดเรียงใส่ตู้ มีเสื้อกางเกงมิได้ซักหลายตัว เพราะก่อนเดินทางมาซิดนีย์ ผมแวะทำธุระที่กรุงเทพฯ สามวันเลยมีเสื้อผ้าใส่แล้วหมกในถุง รวมกับที่ใส่เมื่อวานก็ครึ่งตะกร้าใบย่อม ๆ
ผมตัดสินใจนำผ้าไปซัก เพราะเมื่อสำรวจตารางเรียนปรากฏว่าเลิกเย็นย่ำเกือบทุกวัน ผมอาจไม่มีเวลาซักผ้า
เราพักที่หอพักของโรงพยาบาลซึ่งสร้างสำหรับนักศึกษาแพทย์และพยาบาล ชั้นหนึ่งถึงสามเป็สำนักงานของหน่วยงานต่าง ๆ หอพักตั้งอยู่บนชั้นที่สี่ถึงหก ห้องพักเป็ห้องเดี่ยว ผมกับพี่ก้าวจึงแยกกันอยู่คนละห้อง ค่อยยังชั่วหน่อย มิเช่นนั้นคงอึดอัดแย่
สำหรับห้องน้ำเป็ห้องน้ำรวม ก็ไม่ได้แย่นะครับ มีอ่างล้างหน้า ห้องอาบน้ำแยกจากห้องส้วมเป็สัดส่วน แถมสะอาดสะอ้านเพราะมีเ้าหน้าที่ทำความสะอาดทุกวัน มีสบู่ฆ่าเชื้อสำหรับล้างมือและกระดาษทิชชูพร้อมสรรพ
ห้องนอนกว้างขวางพอที่จะบรรจุเตียง ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะทำงาน เื่โต๊ะนี่ผมค่อนข้างให้ความสำคัญ เพราะโต๊ะที่เหมาะสมสำหรับอ่านหนังสือและใช้งานคอมพิวเตอร์ จะช่วยให้การเรียนรู้เป็ไปได้ดี
แต่ละชั้นมีห้องนั่งเล่นซึ่งตั้งโทรทัศน์จอใหญ่ มีโต๊ะอาหารและห้องครัวพร้อมอุปกรณ์ทำครัวครบถ้วน ทั้งไมโครเวฟ เตาไฟฟ้า หม้อ กระทะ กะละมังล้างผัก ตลอดจนเครื่องปรุงสารพัดสัญชาติซึ่งนักศึกษาที่เข้าพักรุ่นก่อน ๆ ทิ้งไว้ให้ใช้
ส่วนชั้นดาดฟ้าเป็ห้องซักผ้า มีเครื่องซักผ้าและเครื่องอบแห้งตั้งเรียงราย ผมกำลังจะขึ้นไปซักผ้าที่นี่แหละครับ
วิธีไปดาดฟ้าต้องขึ้นลิฟต์ไปชั้นหก จากนั้นเดินออกประตูขึ้นบันไดหนีไฟไปดาดฟ้าอีกที เนื่องจากผมพักชั้นห้า จึงเลือกที่จะอาศัยบันไดหนีไฟจากชั้นดังกล่าวตรงไปยังดาดฟ้าเลย ถือว่าชมวิวทิวทัศน์ในตัว
พอถึงห้องซักผ้า พบว่าเครื่องซักผ้าเป็รุ่นโบราณ ยังต้องใช้เหรียญสองดอลลาร์หยอด แทนที่จะใช้วิธีแตะบัตรเครดิตเหมือนการซื้อน้ำอัดลมจากตู้กด ผมเซ็งเล็กน้อยเมื่อต้องยกตะกร้าผ้าเดินกลับเพราะมิได้พกกระเป๋าสตางค์มาด้วย
กึก!
ลูกบิดประตูหนีไฟชั้นห้าไม่ขยับ
เชี่ยแล้ว มันล็อกจากด้านใน
ผมมิได้พกโทรศัพท์ติดตัว ด้วยคิดว่าแค่เอาผ้าไปหย่อนเครื่องแล้วก็กลับ จึงติดตัวมาเพียงกุญแจห้อง
วิ่งลงมาที่ประตูชั้นสี่
กริ๊ก!
แทบถลาเข้าประตู เมื่อประตูหนีไฟชั้นสี่เปิดต้อนรับ
ผมสาวเท้าก้าวลิฟต์ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าการขึ้นลิฟต์ไปชั้นสี่ถึงชั้นหกต้องใช้บัตรประจำตัวซึ่งเป็แท็กการ์ดสำหรับแตะเปิดปิดประตูอัตโนมัติทุกบานในโรงพยาบาลรวมถึงลิฟต์
ตายล่ะ ลืมเอามา
ประตูลิฟต์ปิดลงช้า ๆ
แย่ละ ไอ้แรก ทำอย่างไรดี คิดสิวะ คิด ๆ
อ้อ ชั้นหนึ่งถึงสามซึ่งเป็สำนักงานไม่ต้องใช้การ์ดนี่หว่า
คิดได้ดังนั้นจึงกดแป้นกลม ๆ ที่มีตัวอักษร G
ลงไปข้างล่างก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะเอาอย่างไรต่อ
เผลอ ๆ เจอะคนกำลังไปชั้นห้าก็ขอติดลิฟต์ไปด้วยเลย
เฮ้ย!
ไฟไม่ติดว่ะ
ลอง 2 และ 3
นิ่งสนิท
ฉิบหายละ กูต้องรอจนกว่าจะมีคนกดลิฟต์หรือ
แล้วถ้าไม่มีล่ะ กูมิขาดอากาศหายใจในนี้หรือ
เดินวนไปมาในลิฟต์ อุ้มตะกร้าผ้าแนบอก เอาไงดีวะ
เอาไงเอากัน
ผมค่อย ๆ ยื่นมืออันสั่นระริกกดปุ่มกลม ๆ ซึ่งมีรูปโทรศัพท์
กิ๊ง!
กิ๊ง!
กิ๊ง!
กดสั้น ๆ แล้วปล่อยแบบกล้า ๆ กลัว ๆ
เงียบว่ะ
ตัดสินใจลองกดอีกที คราวนี้กดยาว ๆ จนปุ่มจมไปตามแรงนิ้วมือ
กรี๊ง!
“ฮัลโหล” เสียงดังออกมาจากลำโพง
“อ่า ผมติดอยู่ในลิฟต์ อาคาร 75”
...........................
อ๊าว ไม่ตอบ
“เอ่อ คุณยังได้ยินผมมั้ย”
“โอเค ได้ยิน รอนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้น ไม่ต้องร้อนรน ไม่ต้องเดินไปมา ผมกำลังไป”
เชี่ย รู้ได้ไงว่ากูเดินไปมา
อ๋า เงยหน้าขึ้นไปเจอกล้องวงจรปิด นี่กูทำท่าอะไรไปมั่งวะ
ครืด
ลิฟต์เริ่มขยับ ตัวเลขค่อย ๆ ลดลงจาก 4 เป็ 3…2 และ G
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ แง้มออกช้า ๆ เผยให้เห็นคนที่ยืนตรงหน้า
คีอานู! นี่นา
จะชื่อนี้หรือเปล่าไม่รู้ล่ะ ผมขอทึกทักเอาว่าชื่อนี้ก่อนละกัน
ผมรีบพุ่งออกจากลิฟต์ กระชับตะกร้าผ้าแนบอก
“คุณทำอะไรของคุณ” คีอานูถามยิ้ม ๆ
“ผมจะไปซักผ้าที่ดาดฟ้าแล้วไม่มีเหรียญ ก็เลยจะกลับห้อง แต่ประตูหนีไฟชั้นห้าล็อก เปิดไม่ได้ เดินลงชั้นสี่กะจะใช้ลิฟต์ แต่มันไม่ขยับเลย”
“มันเป็ระบบรักษาความปลอดภัย เพื่อให้เปิดจากด้านนอกไม่ได้ นี่แสดงว่าประตูชั้นสี่มีปัญหาแล้วล่ะ เอ่อ คุณไม่มีการ์ดเหรอ”
“มี แต่ลืมเอามา”
คีอานูหรี่ตาลงนิดนึง สีหน้าเหมือนไม่เชื่อ
“นี่ ผมอยู่หอนี้จริง ๆ วันก่อนผมไปรับกุญแจที่ออฟฟิศของคุณไง จำไม่ได้เหรอ อะ นี่ไงกุญแจห้อง มีเบอร์ห้องติดด้วย”
ผมยื่นกุญแจใส่หน้าคีอานู ใกล้จนแทบจะยัดกุญแจเข้ารูจมูกได้
“อืม 511 งั้นผมขึ้นไปส่งก็แล้วกัน อ่อ แต่ผมไม่ช่วยคุณยกตะกร้านะ คุณอุ้มไว้แบบนั้นแหละดีแล้ว เพราะว่าคุณคงไม่อยากให้ใครมอง เอ่อ ตรงนั้นเท่าใดนัก”
ไอ้ ‘ตรงนั้น’ ของมันนี่ตรงไหนฟะ
ผมก้มลงมองตัวเอง
เชี่ย
ลืมไปว่าตัวเองใส่แต่บ็อกเซอร์กับเสื้อยืด
เพราะคิดว่าวันนี้มันวันอาทิตย์ แถมยังเช้ามาก ๆ คงไม่มีใครแห่ขึ้นไปซักผ้าหรอก อีกทั้งห้องของผมอยู่ติดบันไดหนีไฟพอดี แค่เดินออกจากห้อง ขึ้นบันไดสองชั้น หย่อนผ้าลงเครื่องแล้วก็กลับมานอนจิ้มโทรศัพท์
ใครจะคิดว่าต้องมาพบเหตุการณ์บรรลัยจักรเช่นนี้
ผมก้มหน้างุด อายจนหน้าชา
“แรก ลงมาทำอะไร ทำไมแต่งตัวแบบนี้”
เสียงดุ ๆ แสนคุ้นเคยดังขึ้น ผมหันกลับไปมอง พี่ก้าวหอบถุงกระดาษใบใหญ่และถาดกระดาษใส่กาแฟร้อนสองแก้ว
“พี่ก้าว ผมจะไปซักผ้าแต่ติดในลิฟต์ แล้วคี..เอ่อ คุณคนนี้ช่วยผมออกมา พี่ก้าวไปไหนมาแต่เช้า”
ประโยคนี้จงใจพ่นเป็ภาษาอังกฤษ เพื่อรักษามารยาทข้อที่ว่าไม่ควรพูดภาษาที่เข้าใจกันเพียงสองคนเมื่อมีบุคคลที่สามอยู่ร่วม
พี่ก้าววางถุงกองกับพื้นและยัดถาดกาแฟใส่มือผมทั้ง ๆ ที่ผมยังอุ้มตะกร้า จากนั้นถอดเชิ้ตซึ่งใส่ทับเสื้อยืดผูกเอวผมจนเหมือนกระโปรง
“ไปซื้อกาแฟ ซื้อของมาเผื่อเราด้วย”
“ขอบคุณมากนะ ผมจะดูแลเค้าต่อเอง”
พี่ก้าวหันไปบอกคีอานู พลางรุนหลังผมให้เข้าไปในลิฟต์
©©©
1K
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)
