หลินฮวา นั่งอยู่บนคาคบไม้สูงลิบ เสี่ยวจงวิ่งออกมาจาป่ารก
“ชายารอง มีคนมาทางนี้”ดวงตาตื่นตระหนก หลินฮวาะโลงจากคาคบไม้วิ่งเข้าไปในป่ารกทึบ หมอบลงกับพื้นข้างๆ เสี่ยวจง
“ใครกัน”กระซิบเบาสุดเบา
“ท่านอ๋องเก้าแน่นอน นี่เป็คนของท่านอ๋องเก้าทั้งหมด คงไปตามหาต้าหวังที่หมู่บ้านกลางหุบเขาเป็แน่” หลินฮวาทำสีหน้าใ
“อย่างนั้นเราต้องรีบกลับไปที่หมู่บ้านกันแล้วที่นั่นคงราบเป็กองไปแล้ว”เสี่ยวจงดึงไว้
“ชายารองท่านต้องอยู่นิ่งๆ ก่อน สักประเดี๋ยวหากท่านเก้าพบท่านอาจได้โอกาสจับตัวท่านไปต่อรองกับต้าหวัง”หลินฮวานิ่งคิดยอมอยู่นิ่งๆ ไม่ขยับตัวจนกระทั่ง ทัพของหูซือเย่ผ่านไป
หลินฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เสี่ยวจง เราตามพวกมันไปดีไหม”
“ชายารอง เสี่ยวจงเป็ห่วงกลัวว่าเราสองคนจะพลาดท่า”
“ข้าหลินฮวา ออกรบมากับท่านพ่อบ่อยครั้งรับรอง เื่กลยุทธ์ไม่เป็รองใคร”
“แต่ ชายารองท่าน ไตร่ตรองให้ดีข้าเกรงว่าหากถูกจับไม่สู้เราเร่งเดินทางไปหาต้าหวังบอกเล่าเื่ราวที่เราพบ ท่านเก้าให้ต้าหวังฟังเพื่อหาทางรับมือ”หลินฮวาคิดตาม
“แล้วเราจะล่วงหน้าไปได้อย่างไรในเมื่อพวกเขานำเราหากเราเร่งเดินทางเกรงว่าจะถูกพบเจอ”
“เชื่อใจเสี่ยวจงเสี่ยวจงอาสานำทางชายารองรับรองต้องเจอต้าหวังก่อนพวกมันแน่นอน หากเราชักช้าเดินตามพวกมันเกรงว่าพวกมันจะพบต้าหวังแล้วเป้นต้าหวังที่จะเจออันตรายอย่างแน่นอน”
“สมกับที่ต้าหวังไว้ใจเ้าเสี่ยวจงเช่นนั้นรีบ นำทางทันที ข้า…”หยุดคำพูดไว้แค่นั้น
“ชายารองกำลังจะบอกว่าทนคิดถึงต้าหวังไม่ไหวแล้วใช่ไหม”หลินฮวาอมยิ้ม
“ห้ามบอกต้าหวังแบบนั้นนะเสี่ยงจงข้า….”
“เสี่ยงจงรู้ดีว่าชายารองห่วงใยต้าหวังเพียงใด เอาเป้นว่าให้ชายารองเป็คนพูดกับต้าหวังเองจะดีไหม”หลินอวาพยักหน้า เสี่ยวจงรู้สึกว่าเจิ้งจินเทาช่างโชคดีเสียจริงที่ได้พบกับหลินอวาเขาเคยมองว่า ลุกเชลยจะมีความจริงใจแค่ไหนกันแต่บัดนี้กลับรู้แล้วว่า เขาคงเลิกห่วงต้าหวังของเขาเสียที
วังหลวง
“ป่านนี้ยังไม่พบเจิ้งจินเทากับไท่จือ ข้าคิดว่าส่งเพียงองครักษ์ไปเห็นทีจะไม่ได้การทำงานล่าช้าปล่อยให้เจิ้งจินเทาหนีไปง่ายดาย ท่านเก้าก็ไม่อยู่ที่นี่ เ้าส่งมือสังหารมือดีติดตามไล่ล่าเจิ้งจินเทาอีกชั้นหนึ่งสังหารเขากับไท่จือเสียทันทีอย่าให้รอดกลับเป็เสี้ยนหนามต่อข้า ในเมื่อไท่จืออยู่ในมือของเจิ้งจินเทาข้าจะทำเป็ไม่แยแสไม่ได้แล้ว แม้ฝ่าาจะยังไม่ระเคะระคายแต่ทว่าอีกไม่นาน หากไท่จือกับเจิ้งจินเทายังอยู่คงไม่พ้นที่ฝ่าาจะรู้ความจริงจนได้”
“พ่ะย่ะค่ะฮองเฮา”บุรุษร่างสูงในเสื้อคลุมสีดำใบหน้าเหี้ยมเกรียม ประสานมือก่อนจะออกจากตำหนักชิงหนิงกง อิงเผยเหน็บจดหมายที่นกพิราบสื่อสารแล้ว ปล่อยมันออกจากพันธนาการ
เพียงบินผ่านตำหนักใหญ่ของฮ่องเต้ ลูกศรคมกริบก็พุ่งอย่างรวดเร็วเข้าเสียบที่นกพิราบสื่อสารตัวนั้นจนร่วงลงตรงหน้าตำหนักใหญ่
“ขันทีนำตัวหานห้าวตง มาพบข้าที่ห้องทำงาน”เจิ้งลี่เฉิงสั่งการก่อนจะขยำกระดาษแผ่นเล็กในมือไว้แน่นสายตาดุดัน
เจิ้งจินเทา พยุงร่างเล็กของเจิ้งลี่กัง ลงนั่งพิงต้นไม้ใหญ่
“หากว่า ให้อาเล็กทิ้งข้าไว้ที่นี่อาเล็กจึงจะสามารถไปได้เร็วกว่านี้”
“ข้าไม่มีวันทิ้งไท่จือแน่ การเดินทางแม้จะยากลำบากแต่ในเมื่อเรารวมกันจึงอุ่นใจ”เจิ้งลี่กังยิ้มเพิ่งจะเข้าใจวันนี้เองว่าเหตุใดฮ่องเต้ถึงได้พร่ำพูดกับเขาเสมอว่าเจิ้งจินเทาคือครอบครัว
สุขสันต์วันลอยกระทงลอยกระทงเผื่อไรท์ด้วยค่ะ ปีนี้ไรท์คงไม่ได้ไปลอยคงลอยออนไลน์ไปพลางๆขอให้สนุกสุขสันต์กันทุกคนค่ะ
..จันทร์ส่องแสง ..
494
