รดีซ่านทรวง

“แม่ขอหุงข้าวแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวแม่อาบน้ำให้”หญิงสาวปล่อยอัญชันเดินเตาะแตะเล่นอยู่ข้างๆ และเมื่อหุงข้าวเสร็จก็หันมาหาเพื่อลูกสาวพาไปอาบน้ำ หลังจากเช็ดตัวจนแห้ง ประแป้งจนตัวลาย แม่ก็จับลูกน้อยใส่ผ้าอ้อมสำเร็จรูปกับเสื้อผ้า ก่อนจะปล่อยให้อัญชันนอนแผ่อยู่บนพื้นหน้าจอโทรทัศน์ สองมือน้อยๆ ถือขวดนม ดูดนมที่อยู่ในขวดไปอย่างมีความสุข“นอนกินนมไปนะ อย่าซนนะ”สั่งเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องครัว แต่ก่อนจะลงมือทำอาหารก็ต้องหยิบข้าวของต่างๆ ออกมาจากตู้เย็น หญิงสาวลอบมองลูกน้อยอย่างเป็นห่วง แม้อัญชันจะออกจากบ้านไม่ได้เพราะปิดประตูบ้านเอาไว้ แต่สามารถจับสิ่งที่เป็นอันตรายต่อหนูน้อยได้ เช่น ปลั๊กไฟวันนี้เธอจะทำผัดกะเพราหมูสับ ทอดไข่เจียว และต้มจืดวุ้นเส้น แต่พอหยิบกระเทียมมาทุบเท่านั้น กลิ่นกระเทียมที่โชยขึ้นมาก็ทำให้เกิดอาการคลื่นเหียนอาเจียนอย่างหนัก กระทั่งพุ่งไปที่ห้องน้ำอย่างห้ามตัวเองไม่ได้เสียงอาเจียนโอ้กอ้ากที่ดังขึ้น ทำให้อัญชันทิ้งขวดนม จากนั้นก็ยันตัวขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลและเดินเตาะแตะเข้าไปหามารดาที่ห้องน้ำอนงค์นางไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำเพราะเผื่อจะโผล่หน้าออกไปมองลูกน้อย พออัญชันโผล่หน้ามาให้เห็น เธอสูดลมหายใจเข้าแรงๆ และพยายามล้างมือที่มีกลิ่นกระเทียมให้สะอาด“แม่เหม็นกระเทียม”หนูน้อยไม่เข้าใจในสิ่งที่มารดาพูด แล้วคนเป็นแม่ก็เข้ามาอุ้ม ประจวบเหมาะกับประตูบ้านถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับการปรากฏตัวของปัณณวัตร“พี่เขมคะ”ปัณณวัตรเห็นสีหน้าไม่ดีของเมียรักเท่านั้นก็ขมวดคิ้ว หญิงสาวมีสีหน้าเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา และทำท่าพะอืดพะอมราวกับคนป่วย เธอพูดพลางสูดน้ำมูกอย่างแรง“เหม็นกระเทียมมากเลยค่ะ ว่าจะผัดกะเพราสักหน่อย แต่เหม็นจนทนไม่ไหวจริงๆ”“ไม่ต้องใส่กระเทียม!” เขาพูดเสียงเครียดและเดินเข้าไปหา“ผัดกะเพราไม่ใส่กระเทียมได้หรือคะ” คนตั้งครรภ์อ่อนๆ อยากจะหัวเราะ แต่หัวเราะไม่ออก เพราะสภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวยในตอนนี้“แค่ไข่เจียวพี่ก็กินได้”“แต่นางอยากกินไข่ตุ๋น ใส่ดอกขจรด้วยนะคะ” เธอเกิดอาการน้ำลายสอกับเมนูนี้หลังจากอาเจียนทั้งที่ไม่มีอะไรจะอาเจียน“อ้าว...” ปัณณวัตรขมวดคิ้ว“ไม่รู้สิคะ รู้แต่ว่าอยากกิน” เธอปล่อยลูกน้อยไปหาพ่อเมื่ออัญชันทำท่าโผเข้าไปหา“เดี๋ยวพี่ทำให้” ปัณณวัตรรับร่างลูกสาวไปอุ้มก่อนหอมแก้มฟอดใหญ่ กลิ่นแป้งเด็กทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายจากความเครียดที่เป็นห่วงเมียรักอนงค์นางมีอาการอยากจะอาเจียนอีกครั้ง จึงผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำ พลันเสียงโอ้กอ้ากก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหิ้วร่างลูกน้อยด้วยแขนข้างหนึ่ง อีกมือก็ค้นหายาดมจากลิ้นชักตู้ที่ตั้งอยู่ในห้องโถงนั่งเล่น ข้าวของต่างๆ ที่ใช้เมื่ออนงค์นางตั้งครรภ์ครั้งที่แล้วยังอยู่ เขาหยิบยาดมได้ก็เดินเข้าไปหาเมียรักอัญชันเบะปากร้องไห้ทันทีที่เห็นมารดาเกาะขอบชักโครกอย่างเหนียวแน่นและโก่งคอคายน้ำลายเหนียวๆ ขมๆ ออกมา“แมะ...แมะ...”เสียงของหนูน้อยดังอย่างไม่ชัด วัยขวบกว่าพูดได้เป็นคำๆ เท่านั้น เช่น พ่อบ้าง แม่บ้าง และหม่ำบ้างปัณณวัตรกลัดกลุ้มใจอย่างหนัก หลังจากนั่งยองๆ ก็ยื่นยาดมไปให้ และใช้มือข้างหนึ่งลูบแผ่นหลังเบาๆ อัญชันที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อก็โผเข้าไปเกาะด้านหลังของคนเป็นแม่ หนูน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางเอียงศีรษะไปมองใบหน้าของอนงค์นางที่ยังก้มหน้าอาเจียนอยู่“แมะ...”“แม่ไม่เป็นอะไรจ้ะ”“แมะ...”“ร้องไห้ทำไมลูก แม่ไม่ได้เป็นอะไร แม่แค่มีน้องของหนูอยู่ในท้อง” เธอหันมาตอบยิ้มๆอัญชันยังมองมารดาทั้งน้ำตา ก่อนที่ปัณณวัตรจะปล่อยลูกสาวให้ยืนอยู่กับพื้นเพื่อไปหยิบผ้าขนหนูมาชุบน้ำเช็ดหน้าให้อนงค์นางว่าที่คุณแม่ลูกสองโอบลูกน้อยเข้าหาทันทีที่ปัณณวัตรลุกขึ้นยืน อีกมือยังจ่อยาดมที่ปลายจมูกโด่ง หลังจากสูดกลิ่นหอมเย็นใจเข้าไปแรงๆ อาการพะอืดพะอมเริ่มจะลดลง แล้วเธอก็แหย่ลูกสาวด้วยการให้ดมยาดมเหมือนกัน ซึ่งอัญชันหันหน้าหนีในทีแรก แต่แล้วก็ติดใจ จนสองมือของหนูน้อยพยายามจะแย่งยาดมจากมือของมารดา“ดีขึ้นหรือยัง” เขาถามขณะย่อตัวลงนั่งอีกครั้ง“ค่ะ ดีขึ้นแล้วค่ะ”เขาเช็ดหน้าให้เมียรักอย่างอ่อนโยน เห็นอนงค์นางมีสภาพแบบนี้แล้วก็ปวดใจนัก อยากจะแพ้ท้องแทนเมียจริงๆ เพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกไม่สบาย จึงบ่นขึ้นมาให้ฟัง“ทำไมไม่เป็นพี่แพ้ท้องแทนนะ”“ให้พี่เขมแพ้ท้องคนเดียวได้ยังไงล่ะคะ ลูกของนางเหมือนกันนะคะ” อนงค์นางหัวเราะ“นางอยากกินอะไรบอกพี่”“จะบอกนะคะ แต่ตอนนี้อยากกินไข่ตุ๋นใส่ดอกขจรค่ะ”“เดี๋ยวพี่ทำให้”“ขอบคุณค่ะ”สามคนพ่อแม่ลูกออกมาจากห้องน้ำ อนงค์นางไม่ย่างกรายเข้าไปในครัวอีกเลยเพราะกลัวกลิ่นกระเทียมจะทำให้อาเจียนออกมาอีกครั้ง ครู่หนึ่งที่สามีหายไปนอกบ้านก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมดอกขจรเต็มฝ่ามือ“นางอยากกินอะไรอีกไหม มะม่วงเปรี้ยว?” เขาถามก่อนจะเข้าไปในครัว คนตัวใหญ่ลงมือทำกับข้าวให้เมียรักกินอีกแล้ววันนี้“ไม่ค่ะ”“กะปิ?”“ไม่ค่ะ”“ของหวานไหม เดี๋ยวพี่ทำบัวลอยให้”“ไม่ค่ะ”“ไม่อยากกินอะไรอีกเลยเหรอ นอกจากไข่ตุ๋นใส่ดอกขจร” เขามีสีหน้าเคร่งเครียดมากขึ้น“ตอนนี้ไม่อยากกินอะไรเลยค่ะ นอกจากไข่ตุ๋นใส่ดอกขจร” อนงค์นางทำสีหน้าออดอ้อนใส่สามีสุดที่รัก อารมณ์ยามนี้ขึ้นๆ ลงๆ โดยไม่รู้ตัว“แป๊บหนึ่ง ไม่นาน”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 7 เหม็นกระเทียม

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 7 เหม็นกระเทียม

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้