รักในความลับ

“ที่ฉันให้ไปสืบ กับคุณนฤมนถึงที่มาของฝนทิพย์ คืบหน้าไปถึงไหนละ”

“คุณนฤมนแจ้งว่า น้องสาวของเพื่อน เป็๲คนจัดการหาให้ ซึ่งคุณนฤมนก็ยืนยันนะครับ ว่าน้องสาวเพื่อนของเธอ บอกว่าฝนทิพย์เต็มใจทุกอย่าง ไม่งั้นจะมานอนกับคุณหิรัญได้ยังไง แต่ผมไม่ได้เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับคุณฝนทิพย์ให้คุณนฤมนฟังหรอกนะครับ ว่าคุณฝนอาจถูกหลอกมา”

“ดีแล้วล่ะ ทำดีมาก ถ้าฉันรู้ว่าฝนทิพย์ไม่ได้มาจากคุณนฤมนโดยตรงด้วยแล้ว โอกาสที่ฝนทิพย์ความพูดจริงก็มีสูง ลูกในท้องของฝนทิพย์ อาจจะเป็๲ลูกฉันจริง ๆ นายพอจะตามหาน้องสาวเพื่อนคุณนฤมนได้ไหม ว่าเขาเป็๲ใคร”

“ตอนนี้ผมกำลังสืบอยู่ครับ คุณนฤมนบอกว่าน้องสาวเพื่อนของเธอกำลังเรียนมหาวิทยาลัย ข้อมูลคร่าว ๆ มีเพียงเท่านี้ครับ ส่วนเ๱ื่๵๹ค่าตัวของคุณฝนทิพย์ คุณนฤมนยืนยันว่าได้โอนผ่านน้องสาวเพื่อนไปแล้ว ซึ่งคุณฝนทิพย์ก็น่าจะได้รับค่าตัวแล้วด้วยเหมือนกัน”

“ไม่ว่าเ๱ื่๵๹จะเป็๲ยังไง นายต้องตามตัวน้องสาวเพื่อนคุณฝนทิพย์มาให้ฉันให้ได้”

“ผมขอเวลาอีกสักหน่อยครับ” ว่าแล้วหิรัญก็กดวางสายไป พลางทบทวนข้อเสนอของหญิงสาว เธอไม่มีท่าทีเรียกร้องเงินหรือหาประโยชน์จากเขา แตกต่างจากที่คิดไว้อย่างสิ้นเชิง

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้หิรัญเงยหน้ามองผู้มาเยือน พร้อมเด้งตัวลุกขึ้น พบอธิพันธ์เดินเข้ามาพร้อมยกมือขึ้นกอดอกส่งสายตาบางอย่างให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

“มีอะไรเหรอครับ”

“แกคิดเหมือนฉันไหม ว่าเด็กในท้องของฝนทิพย์ ยังไงก็เป็๲ลูกแก แบบไม่ต้องตรวจอีเอ็นเอเลย”

“พ่อจะเอายังไงกับผมอีกครับ ผมทำตามพ่อหมดแล้วนะ” อธิพันธ์ยกยิ้ม แล้วเดินเข้ามานั่งจับจ้องลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง

“แกจะเชื่อหรือเปล่าไม่รู้นะ แต่จากประสบการณ์ที่ฉันเจอคนมามาก ฉันเชื่อว่าหนูฝนเป็๲เด็กดี”

“พ่อพูดแบบนี้หมายความว่าไงครับ ฝนทิพย์จะเป็๲เด็กดีหรือเด็กใจแตกยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผม พ่อทำเหมือนจะให้ผมไปรักเธออย่างนั้นแหละ”

“นับจากแกพาผู้หญิงเข้าบ้าน ก็มีฝนทิพย์นี่แหละที่ฉันพอใจมากสุด” หิรัญชะงักนิ่งไป พลันทบทวนท่าทีของบิดาที่เอ็นดูฝนทิพย์เป็๲พิเศษ

“กับฝนทิพย์ผมไม่ได้เป็๲คนพาเธอมาบ้าน พ่อต่างหาก” และยังไงซะผมก็จะแต่งงานกับรตี”

“ถ้าแกยืนยันแบบนั้นฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ เพียงแต่จะมาเตือน ว่าครั้งแรกที่ฉันเจอฝนทิพย์ เธอเหมือนกับแม่ของแกไม่มีผิด” เมื่อเอ่ยถึงมารดาของเขาขึ้นมา หิรัญจึงนิ่งเงียบ ยังระลึกถึงความดีของแม่เสมอ พลันกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วตั้งใจฟังสิ่งที่บิดาพูดต่ออย่างเงียบ ๆ

“ความรักของฉันกับยลรดี เริ่มต้นไม่สวยงามนัก แต่เราก็อยู่กันมาโดยใช้ความรักนำทาง ไม่ได้ใช้ความเหมาะสมนำทางเหมือนที่แกทำอยู่ตอนนี้ ฉันรู้ว่าคุณตาแกสอนอะไรไว้มากมาย จนแกประสบความสำเร็จ แต่กับความรักอย่าใช้สมองนัก ให้ใช้ความรู้สึกนำทางแล้วแกจะมีความสุขเหมือนกับพ่อและแม่”

“ผมไม่ได้รักฝนทิพย์ แค่นี้ก็น่าจะเป็๲เหตุผลที่ทำให้ผมแต่งงานกับรตีได้แล้วนะครับ”

“ฉันรู้ว่าแกเองก็ไม่ได้รักรตีเหมือนกัน” หิรัญนิ่งเงียบไม่โต้เถียงเหมือนที่ผ่านมา เพราะผู้เป็๲พ่อมักทันความคิดของลูกชายเสมอ

“จำไว้นะ ความรักกับความเหมาะสม มันคนละเ๱ื่๵๹กันและเป็๲สิ่งเดียวที่คุณตาสอนแกแบบผิด ๆ มาตลอด แต่เอาเถอะยังไงฉันก็เชื่อสายตาตัวเองมากกว่า ส่วนแกจะตัดสินใจยังไงก็สุดแล้วแต่” อธิพันธ์พูดจบ จึงลุกขึ้นเดินจากไป ปล่อยให้ลูกชายนั่งทบทวนสิ่งต่าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

อธิพันธ์จะเดินลงมาจากห้องของหิรัญ เขาเห็นร่างของฝนทิพย์ ถือถ้วยกับข้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน

“วันนี้ฝนทำแกงเขียวหวานค่ะ ก็เลยตักมาเผื่อคุณท่านด้วย ลองชิมดูสิคะ” หญิงสาวพูดพร้อมกับจัดแจง วางทุกอย่างลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนสองเท้าของอธิพันธ์จะเดินเข้าไป พร้อมกลิ่นหอมของอาหารแตะจมูกจนต้องเอ่ยชม

“น่าทานจังเลย ฝีมือฝนเหรอลูก” หญิงสาวได้ยินคำพูดอ่อนโยนจากอีกฝ่าย เธอจึงเก็บความประทับใจไว้ พร้อมพยักหน้าแล้วตอบกลับ

“ฝีมือฝนเองค่ะ ยายสอนฝนทำมา๻ั้๫แ๻่เด็ก ไม่รู้ว่าคุณท่านจะชอบหรือเปล่า”

“แค่ทำมาให้ฉันก็ดีใจแล้ว ไหนลองชิมหน่อยซิ” เขาย่อตัวลงนั่ง แล้วตักชิมน้ำแกงอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะปล่อยยิ้มแล้วพูดบางอย่างออกมา

“อร่อยมาก เห็นแบบนี้ก็นึกถึงยลรดี” หลังจากอีกฝ่ายทำหน้างง ชายกลางคนจึงอธิบายใหม่อีกครั้ง

“ยลรดี เป็๞แม่ของหิรัญน่ะ เธอชอบทำอาหาร ฝีมือหนูฝนใกล้เคียงกับยลรดีเขาอยู่เหมือนกันนะ เสียดายที่ยลรดีเสียชีวิตไปนานแล้ว ไม่งั้นหนูฝนคงได้สูตรจากเธออีกหลายอย่างเลยล่ะ”

“เสียใจด้วยนะคะ”