ห้องครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟและปาท่องโก๋ทอดใหม่ๆ กิตนั่งอยู่ที่โต๊ะ กำลังละเลียดมื้อเช้าอย่างใจเย็น
"อรุณสวัสดิ์เ้าตัวเล็ก นอนหลับสบายไหม?" เขาขยิบตาให้ผม
"ครับ สบายดี" ผมตอบพลางหยิบถ้วยกาแฟแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง กิตก็ถามขึ้นว่า "แตงชอบทำอะไรมากที่สุดเหรอ?"
"ทำอาหารครับ" ผมตอบทันที "แล้วก็ชอบเล่นเกมคอมพิวเตอร์ด้วย" ผมมองเขาด้วยความสงสัย "ถามทำไมเหรอครับ?"
กิตแค่ยิ้ม "ก็แค่ อยากรู้น่ะ"
ผมจ้องลงไปในแก้วกาแฟครู่หนึ่ง สงสัยว่าทำไมเขาถึงถามเื่แตง
"แล้วเขาชอบสีอะไร?" กิตถามต่อ
"สีน้ำตาลครับ" ผมตอบโดยไม่หยุดคิด
"แล้วแตงได้เล่าอะไรเกี่ยวกับฉันให้ฟังบ้างไหม?" กิตถามต่ออย่างระมัดระวัง
ผมยิ้มบางๆ "อืม... เื่นั้นพี่ต้องไปถามเขาเองนะครับ"
"บอกหน่อยเถอะนะ" เขาอ้อนวอน ทำหน้าตาเหมือนเด็กๆ
ผมมองเขาแล้วยิ้มอย่างยอมจำนน "ก็ได้ครับ ผมจะบอกให้ เขารู้สึกบางอย่างกับพี่นะ แต่เขาแค่ไม่ยอมรับออกมา" ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้ "แต่... พี่ห้ามบอกเขานะว่ารู้มาจากผม สัญญาไหม?"
"สัญญา!" กิตยิ้มกว้าง ดวงตาเป็ประกาย "แสดงว่าเขาก็รู้สึกเหมือนกันสินะ..." เขารำพึงแล้วถอนหายใจ "ดีจังเลย"
ผมหยิบปาท่องโก๋ขึ้นมาทาน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยบนบันได—จักรมาแล้ว เขาสวมชุดทำงานเรียบร้อยแล้ว
"อรุณสวัสดิ์" เขาเอ่ยทักทายเร็วๆ พลางเหลือบมองมื้อเช้าบนโต๊ะก่อนจะเดินเข้าครัวไปเงียบๆ
ผมกับกิตสบตากัน
"ดูเหมือนมนุษย์น้ำแข็งจะตื่นมาผิดท่าแฮะ" กิตกระซิบ
"ไม่หรอกครับ" ผมตอบเบาๆ พร้อมกับหน้าแดงเล็กน้อย
"รู้ได้ไง?" กิตยิ้มล้อเลียน
ผมไม่จำเป็ต้องตอบ—ผมคิดว่าเขาก็รู้อยู่แล้ว
"เขาทำอะไรอยู่น่ะ?" ผมสงสัย กิตแค่ยักไหล่ "ไม่รู้สิ สงสัยไม่ถูกใจมื้อเช้า เลยจะทำเองมั้ง"
ไม่กี่นาทีต่อมา จักรเดินกลับมาพร้อมชามสองใบในมือ เขาวางใบหนึ่งลงตรงหน้าผมแล้วนั่งลงข้างๆ
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม "กินโยเกิร์ตกับผลไม้และธัญพืชก่อน แล้วค่อยกินปาท่องโก๋"
ผมอยากจะเถียง แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเขา ผมก็แค่พยักหน้าเงียบๆ แล้วเริ่มตักโยเกิร์ตเข้าปาก
จักรลุกขึ้นไปในครัวอีกครั้ง กิตอาศัยจังหวะนั้นรีบส่งจานปาท่องโก๋ให้ผม
"เร็วเข้า ก่อนเขาจะกลับมา!" เขากระซิบ
ผมรีบคว้าปาท่องโก๋มาเคี้ยวอย่างรวดเร็ว
ครู่ต่อมา จักรกลับมาพร้อมถ้วยกาแฟ เขาเล็งเห็นทันทีว่าผมกินปาท่องโก๋ไปแล้ว
เขานั่งลงข้างผม มองผมด้วยสายตาเ็าแล้วถอนหายใจ "นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
"เปล่านี่ครับ" กิตตอบไวพร้อมรอยยิ้มใสซื่อ
จักรตวัดสายตาไปมองกิต "นายให้เขากินใช่ไหม?"
"ก็นิดหน่อยครับ" กิตตอบอ้อมแอ้ม
จักรหันมามองผม—ด้วยสายตาที่บอกว่าเขาอ่านใจผมออกทะลุปรุโปร่ง—จากนั้นเขาก็เริ่มกินโยเกิร์ตของเขาเอง
เมื่อผมกินส่วนของตัวเองหมด จักรมองผมแล้วพูดว่า "คราวนี้กินปาท่องโก๋ได้แล้ว"
ผมยิ้มแล้วหยิบมากินอีกชิ้น
เมื่อพวกเราอิ่มแล้ว จักรกับกิตก็ลุกขึ้น
"ตามผมมา" จักรบอกผม
ผมเดินตามเขาเข้าไปในห้องนอนด้วยความสงสัย
จักรเปิดลิ้นชักที่เต็มไปด้วยเนกไทหลายแบบ "เลือกมาเส้นหนึ่ง"
ผมกวาดสายตามองแล้วเลือกเส้นสีดำสลับโทนน้ำเงินเข้ม
"เลือกได้ดี" จักรเอ่ยชม "คราวนี้ ผูกให้ผมด้วย"
ผมก้าวเข้าไปใกล้ หยิบเนกไทมาอย่างเบามือและเริ่มผูกปมช้าๆ มือผมสั่นเล็กน้อยแต่ผมพยายามตั้งสมาธิ ผมอยากให้ทุกอย่างออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด
เมื่อผูกเสร็จและจัดเนกไทให้เรียบไปกับปกเสื้อของเขา จักรก็วางมือทับมือของผม
ััของเขาอ่อนโยน อบอุ่น และทำให้ผมสงบลงอย่างไม่รู้ตัว ชั่วขณะหนึ่งผมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ราวกับอยากจะเก็บเกี่ยวความรู้สึกนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
"ทำได้ดีมาก เ้าตัวเล็ก" เขาพูดเบาๆ เกือบจะเป็เสียงกระซิบ
ผมรู้สึกวูบวาบในท้อง ชั่วครู่หนึ่งผมหวังอยากให้เวลาหยุดหมุน
จักรลูบไล้ใบหน้าผมด้วยฝ่ามืออย่างอ่อนโยน และใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดรอยที่จินตนาการเอาเองตรงใต้คางผม
หัวใจผมเต้นผิดจังหวะ แต่ผมไม่ได้ถอยหนี
ผมยิ้มอย่างเอียงอายและกระซิบเบาๆ "จริงๆ นะ... รีบกลับบ้านนะครับ"
แววตาของเขาอ่อนเชื่อมลงกว่าเดิม และในดวงตานั้น ผมเห็นประกายความอบอุ่นที่เขาไม่ค่อยแสดงออกมา
เขาโน้มตัวลงมาและจูบที่หน้าผากผมเบาๆ
"ผมสัญญา" เขาบอก แล้วลูบแก้มผมอีกครั้งเหมือนจะปลอบโยนก่อนจะจากไป
จักรส่งยิ้มบางๆ ให้ผมและพยักพเยิดไปทางประตู
"ไปกันเถอะ เ้าตัวเล็ก"
เราเดินออกจากห้อง ขณะลงบันได ผมเห็นกิตนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟากำลังพิมพ์อะไรบางอย่างในโทรศัพท์
เมื่อเขาเห็นเรา เขาพิงโทรศัพท์ลงแล้วยิ้มให้ผม
"เ้าตัวเล็ก ขอบใจสำหรับข้อมูลนะ" เขากระซิบและขยิบตา
ผมยิ้มให้เขาและอวยพร "โชคดีนะครับ"
จักรมองผมด้วยสายตาที่อ่อนโยนผิดปกติ
"ผมจะรีบกลับบ้าน สัญญาครับ" เขาย้ำอีกครั้ง
โดยไม่ทันคิด ผมโผเข้ากอดเขา ผมกอดเขาไว้แน่นราวกับอยากจะมอบความอบอุ่นทั้งหมดที่ผมมีให้เขา
เมื่อเราค่อยๆ ผละออกจากกัน ผมจูบเขาที่แก้ม
ผมเขินจนหน้าแดงไปหมดแล้วพึมพำเบาๆ "ผมคงคิดถึงคุณแย่"
เขายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดจนดูเหมือนจะตื้นตัน แววตาของเขาพูดแทนคำพูดได้มากกว่าสิ่งใด
เมื่อจักรและกิตออกไปแล้ว ผมก็เริ่มจัดการล้างจาน ผมวางจานและแก้วลงในเครื่องล้างจานอย่างระมัดระวังและเช็ดโต๊ะจนสะอาด เมื่อเสร็จแล้วผมก็ไปที่ชามของพวกแมวๆ เติมอาหารและน้ำสะอาดให้ใหม่ ซัน ลอน และลีโอกำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อของตัวเอง
ผมเดินไปที่ห้องศิลปะ หยิบสมุดสเก็ตช์ ดินสอ และยางลบ แล้วเดินออกไปที่โต๊ะในสวน ผมนั่งลง เปิดสมุดสเก็ตช์ และเริ่มวาดรูป
1K
