สายฝนโปรยลงมาอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดไนร่ายืนบ่นพึงพำกับตัวเองที่ลืมหยิบร่มก่อนออกจากบ้านที่ป้ายรถเมล์ขณะนี้เป็เวลาเกือบหกโมงเย็น เธอเพิ่งจะทำกิจกรรมที่โรงเรียนเสร็จ อยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งยื่นร่มสีฟ้ามาให้เธอพร้อมส่งยิ้ม
“เก็บไว้ใช้นะครับ เดี๋ยวเปียกแล้วจะไม่สบาย” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มให้เธอแล้ววิ่งขึ้นรถเมล์ที่เพิ่งจอดเธอยังไม่ได้ขอบคุณเขาซักคำ เธอทำได้เพียงมองรถเมล์ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป
หลังจากกลับถึงบ้านไนร่าก็ยิ้มมาตลอดทางใครกันนะ ทำไมเค้าดูเท่จัง เอ๊ะ! หรือว่ากามเทพส่งเนื้อคู่มาให้ชั้นแล้วเค้าเป็ใครกันนะ ชั้นจะตามหาเค้าให้ได้ รอก่อนนะสุดหล่อของฉ้านนนน
เช้าวันจันทร์
“กรี๊ด เธอ พี่สกายหล่อมาก” เสียงนักเรียนผู้หญิงที่จับกลุ่มนั่งดูเด็กผู้ชายกำลังเตะฟุตบอลสกายหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนไม่ว่าเขาจะทำอะไรต่างมีสาวๆ รุมล้อมมาโดยตลอด
“แต่พี่เค้าเ้าชู้มากเลยนะเธอ มีสาวๆเข้ามาหาตลอด แต่ก็มีคนบอกว่าเขาไม่เคยคบกับใครเลย” เด็กสาวคนหนึ่งพูด
“โห อะไรจะเ้าชู้ขนาดนั้น หล่อแค่ไหนกันเชียว” ไนร่าพูดพร้อมกับเคี้ยวขนมในปากพร้อมกับไม่ได้สนใจที่เพื่อนๆ พูด
“ เธอไปอยู่ที่ไหนมาไม่รู้จักพี่สกาย นั่นไง คนที่สูงๆ กำลังเตะฟุตบอลอยู่ ไนร่ามองเร็วๆ”เด็กสาวผมเปียพูด
ไนร่าหันข้างกวาดสายสายไปยังหนุ่มคนนั่นที่เพื่อนพูดถึงหือ เดี๋ยวนะ ผู้ชายคนนั้นคนที่สุภาพและดูอ่อนโยน เขายื่นร่มมาให้ฉันที่ป้ายรถเมล์นี่น่ารักแรกของฉัน ฉันปิ๊งเขาั้แ่แรกเจอ ไนร่าพูดในใจพร้อมกับสายตาที่ลุกวาว และเสียงกรี๊ดในใจ
“ อ้าวไนร่า เป็อะไรไป อยู่ดีๆ ทำไมนิ่งไป” เพื่อนทั้งสองรีบจ้องมองที่ไนร่าอย่างสงสัย
กริ๊งงงเสียงกริ่งดังเป็สัญญาณเข้าเรียนในภาคบ่ายดังขึ้นนักเรียนทุกคนต่างก็แยกย้ายเข้าชั้นเรียน
ชั่วโมงของบ่ายไนร่านั่งเหม่อมองหน้าต่างโดยที่ไม่ได้สนใจที่ครูกำลังสอนจนเพื่อนได้สะกิดถามบ่อยๆ ว่าทำไมแปลกๆไป อยู่ดีๆ ไนร่าก็ขออนุญาตครูไปเข้าห้องน้ำในหัวก็มีแต่เื่ของรุ่นพี่ที่ชื่อสกายอยู่ตลอด
“โอ้ย” ไนร่าเดินเหม่อจนไปชนหลังของใครบางคน
“ใครวะ เดินทำไมไม่มองเลย ไม่เห็นหรอว่ามีคนอยู่ตรงนี้”
“เอ๊ะ!” ไนร่าทำหน้าใ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาคือสกายหนุ่มที่ทำให้เธอหยุดคิดเื่เขาไม่ได้
“นี่เธอ เดินชนไม่พอยังไม่ขอโทษอีกแล้วนี่จะจ้องหน้าไปถึงเมื่อไหร่ หน้าชั้นเหมือนญาติเธอหรอ” สกายพูดพร้อมกับใบหน้าที่กวนเล็กน้อย
“นี่ ชั้นรู้ว่าตัวเองเดินไม่ดู แต่กำลังจะขอโทษ ฟังสิ” ไนร่าเริ่มแสดงสีหนนาไม่พอใจที่อยู่ดีๆก็โดนว่า
“ขณะนี้ถึงเวลาเลิกเรียนแล้วค่ะขอให้นักเรียนทุกคนกลับบ้านได้” เมื่อเสียงตามสายประกาศให้นักเรียนกลับบ้านนักเรียนต่างก็เฮลั่น
“ฝากไว้ก่อนเถอะ ยายเตี้ย” สกายพูดก่อนที่จะวิ่งกลับเข้าห้องเรียนเพื่อที่จะเอากระเป๋า
“ฝากไว้เหมือนกันเถอะ ชั้นไม่ได้เตี้ย โว้ยย” ไนร่าะโไล่หลังสกายพร้อมกลับรีบเดินกลับห้องเรียนตัวเอง
กลับมาถึงบ้านไนร่าะโขึ้นเตียงนอนและคิดถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ ใช่ เธอมั่นใจว่า สกาย คือผู้ชายคนนั้นรักแรกพบของเธอ แต่ทำไมวันนี้เขากลับกลายเป็อีกคนที่แข็งกร้าว และพูดไม่ดีอีกที่สำคัญ เขาจำเธอเลยไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่คิดไปแล้วก็น่าโมโห ั้แ่เหตุการณ์ฝนตกในวันนั้นไนร่าก็พยายามตามหาเขามาโดยตลอด ไปที่ป้ายรถเมล์ทุกวันเพื่อดักรอเจอเขา และก็ผิดหวังมาทุกครั้งแต่เมื่อเจอกันแล้วแท้ๆ เื่ราวกลับไม่เป็อย่างที่เธอคิด ไนร่าแทบอยากจะกรี๊ด รักแรกของฉันผู้ชายแสนดีคนนั้นหายไปไหนกันนะ