ตอนที่ 13 : รู้สึกผิดทีหลัง
ในวันถัดมาเมื่อยามเช้าได้มาถึง ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเริ่มขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่อาจหวนย้อนคืนกลับมา ค่ำคืนที่ยากลำบากสำหรับทัตและพิมในหลาย ๆ ความหมายจึงจบลงไปแล้ว
เหตุการณ์หลังจากที่เด็กหนุ่มร่างเล็กทั้งสองคนถูกกินไปส่วนทัตกับพิมที่ประเมินแล้วว่าาามนุษย์หมาป่าแข็งแกร่งเกินไปจึงใช้สกิลพรางกายหนีออกมา แม้จะมีการกำจัดมอนสเตอร์ตามทางอยู่ประปรายจนเขาเลเวล 60 และพิมปลดล็อคอาชีพนักดาบเวทได้
...แต่เื่พวกนั้นต้องโยนมันทิ้งไปก่อนเพื่อกลับไปใช้ชีวิตประจำวันปกติ
และไม่ว่าจะกำลังรู้สึกอะไรหรือคาใจอะไรอยู่ แต่เวลาก็ไม่ได้หยุดเดินให้พักปรับอารมณ์ตามไปด้วย ชีวิตประจำวันของทั้งสองคนโดยเฉพาะทัตจึงเริ่มขึ้น ทั้งสองคนจึงยังต้องไปโรงเรียนอยู่
วันนี้เป็วันพฤหัสบดีที่มีคาบเรียนพละ ชุดนักเรียนที่คนในชั้นเรียนสวมจึงเป็ชุดพละของทางโรงเรียน โดยหากคำนึงจากเื่ที่ว่านี่เป็สัปดาห์แรกของการเปิดเทอม นั่นก็หมายความว่านี่เป็วันแรกที่ทุกคนได้สวมชุดพละนั่นเอง ทุกคนถึงได้ดูตื่นเต้นกันมากที่จะได้ขยับร่างกายในคาบพละ ซึ่งคาบเรียนดังกล่าวนั้นอยู่่บ่ายที่เป็คาบก่อนสุดท้าย
แล้วพอเวลาได้มาถึง อาจารย์ก็แนะนำรายวิชาเหมือนเคยก่อนจะปล่อยให้ทุกคนเล่นกีฬาที่ตัวเองชอบในโรงยิม นี่แหล่ะคือคาบแรกที่ทุกคนคาดหวัง
ในโรงยิมนี้เป็แบบในร่มที่มีถึง 4 สนามอันประกอบไปด้วยสนามฟุตซอล สนามวอลเลย์บอล สนามแบดมินตันและสนามสุดท้ายที่พวกทัตกำลังเล่นกันอยู่นี้คือสนามบาสเกตบอล
ไม่สิ... พูดอย่างนั้นคงไม่ถูกเสียทีเดียว เพราะทัตนั้นนั่งดูอยู่นอกสนามไม่ได้ลงไปเล่น
คนที่เล่นอยู่ในสนามนั้นคละเพศไม่แบ่งแยกชายหญิงแม้อันที่จริงควรจะทำ แต่คนที่เสนออย่างนั้นคือพิมเพราะเธอไม่คิดว่ามันจะลำบากอะไร (แม้อันที่จริงเธอจะเสนอแบบนั้นออกมาแค่เพราะอยากเล่นกับทัตก็ตามที ถึงสุดท้ายทัตจะไม่มีอารมณ์เล่นก็เถอะ)
คนที่เล่นด้วยกันก็มีทั้งมิ้น พล กล้าและหนุ่มที่อยู่ทีมเดียวกัน... ส่วนแพรนั้นนั่งอยู่ที่ม้านั่งข้าง ๆ ทัตเพราะเดิมทีก็ไม่ใช่คนชอบออกแรงอยู่แล้ว
กลับกันแล้ว ทางด้านของพิมกับมิ้นนั้น...
“ส่งมาเลย!”
“จัดให้!”
พิมะโเรียกหาบอลในขณะที่วิ่งนำไป โดยมีมิ้นวิ่งตามไปติด ๆ ก่อนจะเหวี่ยงบอลในมือส่งไปหาพิมอย่างแม่นยำแม้จะใช้แค่มือเดียว แว่นที่สวมอยู่ในขณะที่ออกแรงไม่เป็อุปสรรคกับเธอเลยแม้แต่น้อย
และแน่นอนว่าพิมเองก็รับได้อย่างสวยงามเช่นกัน เธอเล่นจับลูกบอลเดินสองก้าวทำทีเป็จะชูตแต่ที่จริงเป็ดับเบิ้ลคลัชก่อนจะโยนลูกขึ้นจนลงห่วงอย่างสวยงาม ทำเอาอีกทีมที่เป็ชายล้วนอายม้วนต้วนเลยทีเดียวที่ถูกเด็กผู้หญิงสองคนรุมยำ
“เจ๋งเป้ง!” เพราะเล่นแบบใช้ห่วงเดียว มิ้นเลยมีเวลาวิ่งเข้ามาแล้วตบแปะกับพิมแสดงชัยชนะ
“ฮิฮิ มันแน่อยู่แล้ว”
เห็นอย่างนั้นพิมเองก็ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ เธอจึงตบแปะมือกลับไปเช่นกันด้วยรอยยิ้มซุกซน ดูเหมือนว่าเธอคงจะได้เพื่อนสนิทคนใหม่นอกเหนือจากแพรก็งานนี้แหล่ะ พวกเธอร่าเริงกันสุด ๆ แม้จะออกแรงอย่างต่อเนื่องมาเกินกว่า 20 นาทีแล้วก็ตาม
แต่กลับกัน...
“ให้ตายสิ... เป็สัตว์ประหลาดกันรึไง?”
“พวกฉันเหนื่อยจะตายชักแล้วเนี่ย”
ในขณะที่กล้ากับหนุ่มในทีมเดียวกันกับเธอนั้นเริ่มจะหอบรับประทานเข้าไปแล้ว กับคนที่ไม่ได้ออกกำลังกายและแค่อยากจะมาเล่นกับเด็กผู้หญิงน่ารักอย่างสองคนนี้ นี่น่าจะเป็ขีดจำกัดแล้ว
เห็นได้ชัดเลยว่าความสามารถทางด้านกีฬานั้นไม่ได้เกี่ยวเนื่องกับเพศสภาพ โดยเฉพาะพิมที่แสดงจุดแข็งของตัวเองออกมาได้ในทุกกีฬาเพราะมีพื้นฐานร่างกายที่ดี
“พิมยังเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยเนาะ แต่มิ้นเนี่ย นึกว่าจะเป็ประเภทเดียวกับฉันซะอีก” ความมหัศจรรย์ใจนั่นทำให้แพรต้องเอ่ยชม สำหรับเธอที่ไม่ค่อยเก่งกีฬาย่อมมองว่าทั้งสองคนน่าชื่นชมเป็ธรรมดา
“นั่นสินะ”
ทัตพยักหน้ารับเบา ๆ ตอบรับพอเป็มารยาท นั่นเพราะเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับเื่ที่เกิดขึ้นในสนามมากไปกว่าเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
ทำไมถึงเ็าจังละ? กำลังกังวลอะไรอยู่รึเปล่านะ?
แพรเอียงคอสงสัยและขมวดคิ้วเป็ห่วงด้วยความที่เป็เพื่อนต่างเพศไม่กี่คนที่รู้จักเพราะมีพิมเป็คนกลางให้ ถึงแม้เธอจะรู้อยู่แล้วว่าทัตไม่ใช่คนประเภทที่ชอบคุยเช่นเดียวกันกับเธอ แต่เขาก็ไม่ได้เกลียดที่จะแลกความเห็นอย่างที่แสดงออกอยู่ตอนนี้
อย่างไรก็ดี... สาเหตุของเื่นั้นคงมีแค่ทัตกับพิมเท่านั้นแหล่ะที่รู้
“โอย... ไม่ไหวแล้ว”
“ฉันด้วย... จะตายอยู่แล้ว”
ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง... กล้ากับหนุ่มที่บ่นโอดโอยมาั้แ่ก่อนหน้านี้เริ่มถึงขีดจำกัดจนล้มลงไปนั่งกับพื้นสนามซะแล้ว
ทั้งที่ทางด้านของพิมกับมิ้นยังส่งบอลเล่นกันไปมาอย่างสบาย ๆ อยู่เลย
“ให้ตายสิ พวกนายนี่ไม่ไหวกันเลยน้า” มิ้นเห็นแล้วก็ยิ้มเยาะไปพร้อมกับที่หมุนลูกบอลบนนิ้วชี้ เธอช่างมีพลังล้นเหลือจริง ๆ
“นะ หนวกหูน่า! เธอต่างหากเล่าที่แปลก”
“นั่นน่ะสิ เอาจริง ๆ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ”
ในขณะที่เป็กล้าต่างหากที่มองว่ามิ้นแปลก แม้แต่พลเองก็ด้วย ถึงเขาจะยังไม่หมอบเหมือนกับอีกสองคนแต่เขาเองก็เหนื่อยหอบจนไม่สามารถแสดงท่าทีสบาย ๆ ออกมาได้
“อุหวา... ดูสิพิม เ้าพวกนี้บอกว่าเราแปลกแหล่ะ” คิดแล้วยังไงก็เถียงแพ้แน่ ๆ ทางด้านจำนวน มิ้นก็เลยใช้ไพ่ตายด้วยการหาแนวร่วมที่พวกนั้นเอาชนะไม่ได้อย่างพิมมาอยู่ฝั่งตัวเอง
“เฮ้ย! ขี้โกงนี่หว่า”
“ฉันว่ามิ้นคนเดียวนะ ไม่ได้ว่าเธอแปลกหรอกนะพิม!”
พออ้างชื่อพิมขึ้นมากล้ากับพลก็รีบแก้ตัวกันใหญ่เพราะกลัวว่าจะโดนพิมเกลียดเอา กลายเป็หนุ่มคนเดียวที่ยิ้มออกมาอย่างโล่งอกโล่งใจที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องในเื่นี้
“อะฮะฮะ...” เห็นท่าทีสองมาตรฐานอย่างนั้น พิมเองก็อดไม่ได้เหมือนกันที่จะหัวเราะแห้ง ๆ ส่วนทางมิ้นนั้นกอดอกทำแก้มป่องไปเรียบร้อยแล้ว
“ถ้างั้นพวกเธอพักก่อนไหมล่ะ? เดี๋ยวให้ทัตกับแพรมาเล่นแทนก็ได้” แต่ยังไงเื่ที่พวกเขาเหนื่อยเกินกว่าจะเล่นต่อไหวก็เป็เื่จริง พิมก็เลยเสนอแบบนั้นขึ้นมา
“เอ๋? ฉะ ฉันไม่ไหวหรอก!” แต่แพรที่นั่งอยู่ข้างสนามก็ลนลานปฏิเสธอย่างเขินอายในทันที อย่างที่พิมคิด
“นั่นสิ... ฉันเองก็ไม่ค่อยอยากเล่นเหมือนกัน”
เช่นเดียวกันกับทัตที่พูดออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ตอนนี้เขายังคงก้มหน้ามองพื้นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองคู่สนทนาอย่างพิมเลยด้วยซ้ำ ยิ่งทำให้แพรคิดเข้าไปใหญ่ว่าต้องมีเื่อะไรเกิดขึ้นกับทัตแน่ ๆ และนั่นอาจจะเกี่ยวกับพิมด้วย
...แต่ในระหว่างที่ทัตกำลังง่วนอยู่กับความคิดตัวเอง พอรู้สึกตัวอีกทีพิมก็มายืนอยู่ข้างหน้าเขาแล้ว ด้วยรอยยิ้มแป้นทีเดียว นั่นคือก่อนที่เธอจะเอื้อมมือลงไปจับมือที่วางอยู่บนม้านั่งของทัตแล้วดึงขึ้นเป็แกมบังคับ
“อะเฮ้ย!”
“เดี๋ยวเด้!”
“วีดวิ้ว”
ในจังหวะนั้นพวกผู้ชายที่ได้เห็นต่างก็อิจฉาตาร้อนกันไปเป็แถบ ๆ เมื่อได้เห็นทัตกุมมือกับเด็กสาวที่น่ารักที่สุดในโรงเรียนที่ทุกคนหมายปองอย่างพิมเข้า มิ้นเองก็แอบแซวด้วยเหมือนกัน
บรรยากาศที่ถูกจับตามองในจังหวะที่อารมณ์กำลังสับสนทำให้ทัตไม่ชอบเลย
“อย่าพูดอย่างนั้นเลยน่า! รู้รึเปล่าว่าการออกกำลังกายมันช่วยระบายอารมณ์ได้เหมือนกันนะ!” ในขณะที่ทางพิมนั้นเอาแต่ให้ความสนใจกับทัตจนไม่ได้สังเกตเื่พวกนั้นด้วยซ้ำ
พูดจบแล้วเธอก็ออกแรงดึงทัตมากขึ้นไปอีกแต่ก็เหมือนจะไม่สำเร็จด้วยน้ำหนักของตัวทัต เห็นอย่างนั้นทัตก็เลยพอจะรู้ว่าเธอคงเป็ห่วงเขามากจนพยายามจะหาทางช่วยในแบบของตัวเองอยู่
ซึ่งทัตเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็วิธีที่ถูกไหม แต่ที่แน่ ๆ... การปฏิเสธความหวังดีของเด็กสาวตรงหน้า สำหรับทัตแล้วมันเป็เื่ผิด
“ก็ได้ ๆ” ทัตพูดเหมือนระอา แต่ก็ยอมลุกขึ้นแต่โดยดีพร้อม ๆ กับผละมือออกจากพิมไปด้วยเพื่อให้พวกเพื่อนในห้องเลิกแซวเสียที
“เอ้า ๆ แพรเองก็ด้วยนะ... เดี๋ยวฉันช่วยเองไม่ต้องห่วง”
“อือ... ก็ได้”
พอถูกพิมขอร้องด้วยสายตาออดอ้อนแม้แต่ผู้หญิงด้วยกันเองก็ยากจะทานทน แพรก็เลยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปเล่นด้วย
ด้วยเหตุนั้น ทีมของพิมในตอนนี้เลยมีพล มิ้น บวกกับแพรและทัตที่เข้ามาแทนหนุ่มกับกล้าที่พลังงานหมดไปก่อนหน้านี้
“เอาเว้ย ๆ ไอ้ทัตมันลงสนามแล้วเว้ย”
“อย่าให้มันได้ลูกเชียว เอาให้ขายหน้าพิมไปเลย”
เฮ้ย ๆ... ฉันได้ยินนะ
ในขณะที่อีกทีมกลับวางแผนร้ายเอาไว้ แต่ก็วางแผนได้แย่เหลือเกินที่ไม่คิดปิดบัง
แต่อย่างไรก็ดี... เห็นได้ชัดเลยว่าหนุ่ม ๆ ในห้องนี้ต่างเห็นว่าทัตกับพิมมีสายสัมพันธ์พิเศษต่อกันแต่ไม่ถึงขั้นเป็แฟน ดังนั้น การจะฝ่าด่านเพื่อไปหาพิมได้ ก็มีแต่ต้องโค่นคนที่ใกล้ชิดกับเธอที่สุดอย่างทัตลงให้ได้เสียก่อน นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคิดสมกับที่เป็เด็กวัยรุ่น
“พวกนายตื่นเต้นกันเกินไปแล้ว” ทัตเห็นดังนั้นเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหน่าย ๆ ในขณะที่หัวเราะแห้ง ๆ
ยังไงก็ตาม... นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้พวกนั้นดูถูกหรือยอมแพ้ไปง่าย ๆ แต่อย่างใด
ด้วยเหตุนั้น... ในจังหวะที่เกมใหม่เริ่มขึ้นจากการที่เด็กหนุ่มคนนึงส่งบอลให้พิมที่เป็คนรับอยู่กลางสนาม ก่อนจะส่งกลับไปให้เด็กหนุ่ม ทัตก็ขยับไปเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มที่ถือบอลในทันที
“อ้าวเฮ้ย!” เด็กหนุ่มคนนั้นใในทันทีที่เห็นว่าทิศทางที่กำลังจะเลี้ยงลูกไปมีทัตรออยู่ก่อนแล้ว แถมพอจะไปอีกทางก็เจอพิมดักรออยู่ก่อนเสียอีก
“หนอย...”
จากหลาย ๆ เกมก่อนหน้านี้ เขาชั่งน้ำหนักแล้วว่าเลี้ยงบอลไม่ผ่านพิมแน่ จึงเลือกที่จะเลี้ยงบอลไปทางทัตแทน แถมในจังหวะที่กำลังจะเลี้ยงผ่าน เขายังพยายามพลิกตัว 180 องศาเพื่อบังบอลไม่ให้ทัตเอื้อมไปถึงลูกด้วย
ไม่สิ อันที่จริง... สิ่งที่เขาหวังผลน่าจะเป็การแสดงท่าเลี้ยงลูกเท่ ๆ ให้พิมที่อยู่ใกล้ ๆ เห็นมากกว่า
ทว่า...
“อะไรกัน!?”
ในจังหวะที่พลิกตัวหลบ ช่องว่างเพียงเล็กน้อยนั่นทำให้มือของทัตพุ่งเข้าไปถึงลูกบอลอย่างแม่นยำจนมันกระดอนออกนอกสนามไป
แม้จะเป็ความจริงที่ว่าเด็กหนุ่มที่เลี้ยงบอลไม่ใช่คนเก่งอะไร แต่ในขณะเดียวกันปฏิกิริยาในการโต้ตอบของทัตก็เร็วเกินไปอยู่ดี มากเกินจนทัตรู้สึกข้องใจตัวเองเสียด้วยซ้ำ
เมื่อกี้นี้มันอะไรเนี่ย? รู้สึกเหมือนหมอนั่นเคลื่อนไหวช้าไปแวบนึงเลยแฮะ
เขาถึงยกมือขวาข้างที่พุ่งไปปัดบอลออกมองจ้องเสมือนไม่ใช่มือตัวเองราวกับไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น
ไม่สิ... ไม่ใช่พวกนั้นเคลื่อนไหวช้ากว่าทุกที
แต่เป็เพราะประสาทััของเราเร็วขึ้นรึเปล่า?
ทัตตั้งคำถามกับตัวเองแบบนั้น เพราะคำอธิบายเื่เมื่อกี้คงไม่พ้นหนึ่งในสองอย่างนี้นี่แหล่ะ
ในระหว่างนั้น เพื่อนร่วมทีมต่างก็แสดงความดีใจที่ทัตทำลายโอกาสบุกของอีกทีมได้ เป็เวลาเดียวกันกับที่อีกฝ่ายกำลังจะส่งบอลที่ออกนอกสนามให้กับเพื่อนในทีม
ความสงสัยของทัตยังไม่ถูกแถลงไข แต่ตอนนี้ก็ควรจะมีสมาธิกับเกมก่อน ทัตก็เลยขยับไปบล็อกคนที่อยู่ใกล้ ๆ เช่นเดียวกับที่คนอื่น ๆ ทำ คงมีแค่แพรคนเดียวที่วิ่งตามไปบล็อกทีมคู่แข่งไม่ทัน นั่นเลยเป็จังหวะให้คนส่งบอลส่งไปยังเด็กหนุ่มคนนั้น และเขารับได้อย่างสวยงาม
แพรรู้สึกว่านี่เป็ความรับผิดชอบของตัวเองเลยพยายามวิ่งตามเด็กหนุ่มคนนั้นที่เลี้ยงบอลเข้าไปในเขตสองแต้ม แต่ก่อนจะได้ชู้ต ตรงจุดนั้นก็มีพลรออยู่ก่อนแล้ว
“หนอย...” เด็กหนุ่มได้เห็นจึงรู้ว่าตนเลี้ยงผ่านไปไม่ได้แน่ก็เลยส่งบอลกลับออกไปให้เพื่อนที่อยู่ด้านนอกเขตแทน
แต่ในจังหวะก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้รับลูก มิ้นก็พุ่งเข้ามาตัดบอลได้ก่อน จนมันพุ่งกระเด็นไปอีกทาง และนั่นแหล่ะที่ทำให้เกือบจะเกิดเื่
เพราะทิศทางที่ลูกบอลพุ่งไปนั้นมีแพรอยู่ แถมด้วยความสูงของลูกบอลที่มิ้นหวังผลให้แพรรับลูก
แต่มีสิ่งหนึ่งที่มิ้นคิดผิดถนัด คือปฏิกิริยาโต้ตอบของแพรที่ไม่ได้เป็นักกีฬา เธอช้าเกินกว่าจะรับลูกนั้นได้ทันในระยะไม่กี่เมตรนี้
ลูกบอลถึงได้พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของแพร นั่นทำให้พิมรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างแต่ก็ไกลเกินไป
โดนแน่เลย!
แม้แต่แพรเองยังทำได้แค่หลับตาปี๋ที่ลูกบอลพุ่งเข้ามา เธอยกมือขึ้นมากันลูกบอลไม่ทันด้วยซ้ำ แล้วลูกบอลก็กระแทกหน้าเธอเข้า
...ความจริงมันควรเป็อย่างนั้น หากไม่มีทัตเข้ามารับลูกบอลไว้ได้ก่อน
“ให้ตายสิ เกือบไปแล้ว”
ทัตรับบอลด้วยมือเดียวก่อนจะเคาะลงกับพื้นเลี้ยงลูกตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือแพรไม่ได้รับาเ็อะไรเลย นั่นทำให้พิมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“ขะ ขอบคุณนะ” แพรตอบกลับอย่างเอียงอาย แต่ลึก ๆ เหมือนจะรู้สึกผิดที่เกือบจะทำให้บรรยากาศที่กำลังสนุกเปลี่ยนไปมากกว่า
“อย่าคิดมาก ๆ”
ทัตตอบกลับไปตามมารยาทเหมือนทุกที แม้จะไม่สนิทมากแต่อย่างน้อยก็พอรู้ว่าแพรเป็คนยังไงเขาจึงปลอบใจไปแบบนั้น เพราะถ้ารู้สึกหดหู่เอาตอนนี้จะกลายเป็พิมที่รู้สึกผิดไปด้วยเอา
เอาล่ะ... ขอลองทดสอบอะไรหน่อยแล้วกัน
แถมอีกอย่าง... เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ปฏิกิริยาของทัตเร็วขึ้นจนตัวเองยังสังเกตได้ ทัตจึงอยากทำให้แน่ใจว่านั่นไม่ใช่แค่การคิดไปเอง
เด็กหนุ่มที่เป็ทีมคู่แข่งคนนึงปรากฏตัวด้านหน้าของทัตหวังจะแย่งบอล ทัตเริ่มหลอกล่อเขาด้วยการเลี้ยงลูกถอยหลังกลับไปเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งไปข้างหน้าแล้วโชว์ลีลาอ้อมลูกที่เลี้ยงอยู่ในมือขวาผ่านหลังแล้วส่งไปทางด้านซ้ายผ่านเด็กหนุ่มที่รอแย่งลูกอยู่ด้านหน้าไป ก่อนจะวิ่งอ้อมไปรับลูกด้านหลังของเขา
ทว่าในจังหวะนั้นกลับมีเด็กหนุ่มอีกคนซ้อนรออยู่ด้านหลังก่อนแล้ว เขาถึงยิ้มแฉ่งออกมาเพราะคิดว่าทัตมองไม่เห็นตน และหากจะมีจังหวะไหนที่จะใช้ขัดขาทัตไม่ให้โดดเด่นไปกว่านี้ก็คงเป็ตอนนี้นี่แหล่ะ
แต่หารู้ไม่... ในจังหวะที่ทัตวิ่งอ้อมเด็กหนุ่มคนแรกไป เขาก็อาศัยจังหวะเดียวกันพุ่งไปเอาลูกบอลได้ก่อนด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อแล้วพลิกตัว 180 องศาหลบเด็กหนุ่มคนที่สองไปได้อย่างสวยงาม นั่นทำให้เด็กหนุ่มคนแรกที่ทัตเผชิญหน้าหงุดหงิดนิดหน่อยที่ทัตใช้ท่าแบบเดียวกันแต่ทัตดันทำสำเร็จ
“ไม่ยอมให้ผ่านหรอก!”
เหลือเด็กหนุ่มอีกคนที่อยู่ใต้แป้น เขารอให้ทัตมาเผชิญหน้าั้แ่แรกและคิดจะะโป้องกันลูกในจังหวะที่ทัตจะชู้ต
“โทษทีนะพวก” แต่เขาคิดผิดถนัดเพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ทัตคิดจะทำ
พอเข้ามาในเขตสองแต้ม สิ่งที่ทัตทำกลับเป็การะโขึ้นสูงยังกับติดปีกลอยเข้าหาห่วงพร้อม ๆ กับที่มีลูกบอลติดในมือขวา ก่อนจะจับลูกบอลยัดลงห่วงอย่างสวยงามจนเสียงดังลั่น นั่นแสดงถึงพละกำลังที่เขามีในตอนนี้
ด้วยเพราะถูกแรงโน้มถ่วงทำให้ทัตตกลงมาถึงพื้น แม้จะมี่ระยะเวลาหนึ่งที่มือของเขายังจับคอห่วงอยู่เลยเหมือนห้อยอยู่บนนั้นก็เถอะ แต่นั่นคือสิ่งยืนยันอีกครั้งในพลังการะโของเขา
“สุดยอด...”
“ไอ้หมอนั่นมันดังค์ได้ด้วยเว้ยเฮ้ย”
นั่นเลยทำให้ทุกคนตกตะลึงไปตาม ๆ กันโดยเฉพาะพวกเด็กหนุ่มที่คิดจะล้มทัตต่อหน้าพิมเพื่อทำคะแนนให้เธอสนใจ พวกเขาเห็นแล้วก็ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ ให้กับทัตเพราะคิดไม่ออกว่าจะเอาชนะได้ยังไง
ทั้งที่ในความเป็จริง... ทัตก็แค่อยากทดสอบสมมติฐานของตัวเองเท่านั้น
❖❖❖❖❖
อย่างนี้ก็ชัดแล้วล่ะนะ... ถึงจะสุดยอดก็จริง แต่ในความเป็จริงฉันไม่เคยดังค์ได้มาก่อนหรอกนะ
แล้วอันที่จริงฉันก็ไม่ได้เล่นบาสเก่งอะไรด้วย... แต่ที่เคลื่อนไหวได้เร็วและะโได้สูงขนาดนั้นเห็นได้ชัดเลยว่าเป็เพราะมีพละกำลังเพิ่มขึ้น และไม่ได้คิดไปเองด้วย
ส่วนสาเหตุของเื่นี้ คิดยังไงก็เป็อย่างอื่นไปไม่ได้นอกจาก ‘การตื่น’ นี่แหล่ะ
ไม่เคยรู้เหมือนกันว่าพวกสเตตัสพื้นฐานจะส่งผลกับชีวิตจริงด้วย แต่การได้รู้เื่นั้นก็ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่หรอกนะ เพราะฉันไม่ได้คิดที่จะเป็นักกีฬาหรือทำอาชีพอะไรที่ต้องใช้กำลัง
พอมีเื่นี้เข้ามาเลยทำให้ตระหนักถึงสถานการณ์อีกครั้ง ว่าเรานั้นไม่ค่อยรู้เื่อะไรเกี่ยวกับ ‘การตื่น’ เลย
นั่นยังรวมถึงสาเหตุของเื่ที่มอนสเตอร์ปรากฏตัวขึ้นหรือสาเหตุที่เกิดเื่ทั้งหมดด้วย... ที่ทำได้ตอนนี้มีแค่การเอาตัวรอดไปวัน ๆ โดยหวังว่าคำตอบจะออกมาสักวันนึงก็เท่านั้น
แต่ไม่ว่าจะยังไง... เพราะผลลัพธ์การทดสอบมันออกมาอย่างนั้น เลยกลายเป็ว่าฉันถูกจับตามองเพราะเื่นี้ไปพักใหญ่เลย
อย่างน้อยก็จนกระทั่งเลิกเรียน คนส่วนใหญ่ในห้องก็ยังพูดถึงกันอยู่เลย
แต่อย่างหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลยก็คือ ทุกคนก็ยังจะชวนเราไปเที่ยวหลังเลิกเรียนกันอยู่
“น่า ๆ เย็นนี้ไปเที่ยวกันเถอะ!” คนที่ตามเซ้าซี้พูดเื่นั้นเหมือนเคยก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากพล เหตุการณ์เหมือนกับเมื่อวานไม่มีผิดที่เข้ามาทักหลังเวลาเลิกเรียนได้มาถึง
แต่สำหรับทัตแล้ว นั่นทำให้การปฏิเสธทำได้ยากมากขึ้น... เพราะการถูกชวนด้วยวิธีเดิมไม่อาจปฏิเสธได้ด้วยข้ออ้างเดิมนั่นแล นั่นคือสาเหตุที่ทัตลำบากใจจนขมวดคิ้วเหงื่อตก
“จริง ๆ ก็ฟังดูน่าสนุกดีนะ ไปเที่ยวกันเถอะทัต!” และสาเหตุอย่างที่สองที่ทำให้ทัตลำบากใจ... ก็คือการที่พิมเข้ามาร่วมด้วยนี่แหล่ะ แถมยังพูดเป็เชิงส่งเสริมทั้งที่รู้เื่ราวทั้งหมดดีอยู่แล้วแท้ ๆ
“...จะดีเหรอ?” ทัตถึงได้เอียงคอเอ่ยถามด้วยความสงสัย สีหน้าของเขายังแฝงด้วยความรู้สึกไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ด้วย แม้แต่พิมเองก็ตามที
“ทำไมล่ะ? นายไม่อยากไปกับฉันเหรอ?”
“...”
และดูเหมือนทัตจะแสดงออกทางสีหน้ามากเกินไปหน่อย... มากเกินไปโดยที่ไม่รู้ตัว และไม่ว่ามันจะเป็เพราะความรู้สึกที่อัดแน่นในอกที่ตกค้างมาจากเมื่อคืนหรืออย่างไร แต่นั่นก็ทำให้พิมรู้สึกเศร้าสร้อยขึ้นมา เพราะทัตทำเหมือนกับผลักไสเธอ
ไม่เข้าใจเธอเลยให้ตายสิ...
ทัตคิดแบบนั้นอย่างหน่าย ๆ ตอนนี้แม้แต่กับพิมเขาก็ไม่ค่อยมีอารมณ์อยากจะเล่นด้วยเท่าไหร่นัก
“เข้าใจแล้ว ฉันไปด้วยก็ได้” แต่สุดท้าย เขาก็ไม่อาจปฏิเสธคำขอของเธอได้อยู่ดีนั่นแล แม้หน้าจะยังมุ่ยอยู่แต่ทัตก็ยังฝืนความรู้สึกตัวเองตอบตกลงไป
“ต้องแบบนี้สิ!” พิมได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแป้นออกมาในทันที
...แม้ว่าในความเป็จริง รอยยิ้มนั่นจะดูฝืนเกินกว่าจะพูดได้เต็มปากว่ามาจากใจก็ตามที เห็นได้ชัดเลยว่าเธอเองก็รู้สึกลำบากใจที่ทำให้ทัตต้องฝืนทำในสิ่งที่ไม่อยากเหมือนกัน
แต่ตอนนี้ความคิดหลาย ๆ อย่างมันกำลังกดทับในหัวเขาอยู่ ทัตจึงมองไม่เห็นความจริงในข้อนั้น
“อะไรเหรอ ๆ!? จะไปเที่ยวแต่ไม่ชวนฉันงั้นเหรอ!” ในจังหวะเดียวกันนั้นเองที่มิ้นปรากฎกายขึ้นข้าง ๆ กลุ่มสนทนา เธอทำแก้มป่องเหมือนตอนที่โดนเปรียบเทียบกับพิมเมื่อตอนที่เล่นบาสไม่มีผิด
“ไม่ใช่ซะหน่อย ก็กะจะชวนไปด้วยอยู่แล้วล่ะ” พิมรีบตอบกลับอย่างไว ไม่อยากให้มิ้นเข้าใจผิดเพราะอุตส่าห์ได้สนิทกันมากขึ้นทั้งที พิมจึงอยากจะพัฒนาให้กลายเป็เพื่อนสนิทกันจริง ๆ
“แต่จะว่าไป เธอต้องรีบกลับรถสายไม่ใช่เหรอ?” พลพูดเปิดประเด็นทำให้ทุกคนหวนนึกถึงสาเหตุที่ทำให้กลุ่มแยกตัวกันเมื่อวันแรกเปิดเทอม
“จริงด้วย จะไม่เป็ไรเหรอ?” แพรเองก็แสดงความเป็ห่วงด้วยเหมือนกัน แต่ว่า...
“ไม่เป็ไรหรอก ฉันขอให้พ่อมารับได้อยู่น่ะนะถ้าจำเป็” มิ้นว่าแบบนั้นแล้วก็ชูสองนิ้ววิคตอรี่อย่างร่าเริง พยายามแสดงให้เห็นว่ามันไม่ใช่ปัญหา
รวมกับกล้าและหนุ่ม... ทั้งกลุ่มเลยตัดสินใจจะไปเที่ยวในเมืองชดเชยจากวันแรกที่เปิดเทอมกัน โดยจุดหมายคือห้างสรรพสินค้าที่เป็ศูนย์กลางของจังหวัดที่ขึ้นชื่อว่ามีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ใน่หัวค่ำที่จะมีถนนคนเดินซึ่งเป็แหล่งรวมสินค้าและอาหารต่าง ๆ อันเรียกได้ว่าเป็แหล่งท่องเที่ยวที่ทุกคนไม่อยากพลาด แต่เพราะ่ที่ครึกครื้นที่สุดเป็่หัวค่ำเลยต้องรอสักพัก
และในขณะที่ทุกคนตัดสินใจว่าจะไปเดินเที่ยวห้างรอ พิมก็เอ่ยขึ้นมาว่ามีธุระที่ต้องไปทำก่อนเดี๋ยวตามไปทีหลัง และแน่นอนว่าคนที่เธออยากให้พาไปเป็ผู้ช่วยก็คือทัต
แต่ที่จริงแล้วนั่นก็แค่ข้ออ้าง... ทัตรู้เื่นั้นหลังจากพิมลากเขามาที่ห้องของเขาเอง ตอนนี้ทั้งสองคนจึงอยู่หน้าห้องของทัตนี่แหล่ะ
“ธุระของเธอคือที่ห้องฉันเนี่ยนะ?” ทัตเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนน่าดูแต่ไม่ใช่ความหน่ายจากร่างกายกาย เื่นั้นพิมเองก็รู้อยู่ และเพราะรู้ สีหน้าเธอจึงขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก
“มีเื่อยากคุยด้วยน่ะ และคิดว่าที่นี่คงเหมาะสุด”
“...เหรอ”
ทัตตอบกลับเหมือนจะยังไงก็ได้ ก่อนจะเปิดประตูให้ แล้วพิมก็พุ่งพรวดเข้าไปในห้องก่อนทัตเสียอีก ท่าทางรีบร้อนแปลก ๆ นั่นทำให้ทัตสงสัยเหมือนกัน แต่ก็ยอมตามเข้าไปแต่โดยดี
“จะว่าไป ทำไมถึงได้อยากไปเที่ยวล่ะ? ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าคืนนี้มันมีมอนสเตอร์น่ะ?”
พอได้จังหวะทัตก็เอ่ยถามสิ่งที่คาใจมาั้แ่ตอนเลิกเรียน ตอนนี้พิมนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่โต๊ะทำงาน ทัตเลยไปนั่งที่ขอบเตียงนอนแทน
“มอนสเตอร์มันก็มาทุกคืนอยู่แล้วนี่” พิมตอบอย่างขวานผ่าซาก ซึ่งก็ถูกของเธอ แต่ว่า...
“...มันก็ใช่อยู่หรอก แต่เราก็ต้องเตรียมตัวอยู่ดีนะ ลืมแล้วเหรอว่าถ้าพวกเราที่เกิด ‘การตื่น’ ตายขึ้นมา ก็คือตายจริง ๆ น่ะ?” ทัตพยายามใช้ความจริงเพื่อให้พิมเห็นว่าอะไรคือสิ่งที่ควรให้ความสำคัญ แต่ว่า...
“แล้วนายจะเก็บตัวไม่อยู่กับเพื่อนไปตลอดชีวิตเหรอ? แบบนั้นที่เรามีชีวิตรอดมาได้มันจะไปมีความหมายอะไรล่ะ?”
พิมเอ่ยอย่างแข็งกร้าว น้ำเสียงแฝงด้วยความจริงจังสอดคล้องกับสีหน้าของเธอ ความแน่วแน่ในแิของตัวเองคือหนึ่งในจุดแข็งของเธอที่ทัตเอาชนะไม่ได้
แถมหนนี้... ความคิดของพิมก็มีส่วนถูกด้วย ทัตก็เลยอึ้งไปเล็กน้อยและไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรเถียงกลับไปดี ปากที่อ้าขึ้นเพื่อจะเถียงกลับจึงได้ไม่มีเสียงใดลอดออกมา
ไม่สิ... เขารู้ตัวว่าตัวเองคงเถียงอะไรกลับไปแบบข้าง ๆ คู ๆ หรือไม่อย่างนั้นก็คงใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลมากยิ่งกว่าที่พิมเป็อีกแน่ ๆ และการทำอย่างนั้นมันไม่ต่างจากการเอาความทุกข์ของตัวเองไปลงที่พิมเลย เพราะรู้แบบนั้นทัตก็เลยเลือกจะหลบหน้าเธอแล้วมองลงต่ำแทนที่จะพูดสวนกลับไป
และการทำแบบนั้น ดูยังไงก็เห็นได้ชัดเลยว่ามันไม่โอเค... และไม่ว่าเหตุผลเื้ัจะเป็อะไรแต่พิมก็รู้สึกปล่อยไว้ไม่ได้เมื่อเห็นทัตแสดงสีหน้าเป็ทุกข์ขนาดนั้นออกมา
“กำลังเครียดอะไรอยู่... บอกฉันได้นะ”
เธอเลยลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินมานั่งลงขอบเตียงข้าง ๆ ทัตแทน หวังให้ความใกล้ชิดนี้เป็ตัวละลายหัวใจที่ปิดตายของทัต นั่นเลยทำให้ทัตเงยหน้าขึ้นมองเธอ
ด้วยความสับสนนั่นก็ส่วนหนึ่ง... แต่ที่มากกว่าคือความสงสัย กล่าวคือ ทัตสงสัยว่าทำไมพิมถึงต้องอยากรู้เื่ของเขาขนาดนั้น ทั้งที่ตัวเองก็รู้คำตอบอยู่แล้วแท้ ๆ
“ไม่ได้เหรอ? ฉันอยากช่วยนายนะ... นายในตอนนี้น่ะเหมือนกับเมื่อก่อนไม่มีผิดเลย” พิมว่าแบบนั้นด้วยเสียงสั่นเครือ บางอย่างกำลังบอกกับทัตว่านี่ไม่ใช่การหยอกแกล้งตามเคย
“นายมีอะไรก็ชอบเก็บไว้คนเดียวตลอด แบบนั้นมันจะแย่เอานายก็รู้นี่นา... มีอะไรก็ระบายให้ฉันฟังสิ” พิมขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นอีก เสียงสั่นระรัวของเธอจึงยิ่งกรีดแทงเข้าไปในใจของทัต แต่ที่มากกว่านั้นคือตอนที่เธอเอื้อมมือตัวเองมาัักับมือของทัต นั่นทำให้ทัตััได้ชัดเจนว่ามือของเธอเองก็สั่นเหมือนกัน
“ขอร้องล่ะ... ฉันไม่อยากเห็นนายทำหน้าอย่างนั้นนะ”
จนสุดท้ายพิมก็พูดอย่างนั้นออกมา... เสียงที่สั่นนั่นเป็เพราะเธอพยายามอดกลั้นไม่ให้น้ำตาที่เกิดจากความเ็ปในหัวใจตัวเองมันหลุดรอดออกมา
แล้วความเ็ปนั่นมันมาจากไหนกันล่ะ? ทัตตั้งคำถามกับตัวเองแบบนั้นก็ได้คำตอบในทันที เพราะเขารู้ ‘ความรู้สึกที่พิมมีต่อเขา’ มากพอ ๆ กับที่เ้าตัวรู้สึก
เขาจึงรู้... ว่าที่พิมกำลังเป็กังวล เ็ปทรมานขนาดนี้ มันก็เป็เพราะเธอทนไม่ได้ที่เห็นเขาทนทุกข์อยู่อย่างนี้
“ขอโทษ... ฉันไม่อยากทำอย่างนั้น” แต่ยิ่งรู้แบบนั้น ทัตยิ่งทำไม่ได้
“มันเหมือนฉัน... ใช้ประโยชน์จากเื่ที่เธอชอบฉันเลย เพราะงั้น...”
นั่นแหล่ะคือสิ่งที่เขารู้สึก และดูเหมือนเื่นั้นจะยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากขึ้นไปอีกเมื่อคำนึงถึงเื่ที่เคยเกิดขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... หากคำนึงจากความรู้สึกของพิมที่เคยสารภาพรักขอคบเป็แฟนกับทัต แต่เขากลับปฏิเสธเธอไปเพราะคิดว่าตัวเองที่ยังแก้ปัญหาครอบครัวได้ไม่ตกและเป็แค่คนธรรมดาทั่วไปไม่มีค่าพอจะคบกับคนระดับพิม
ปัญหานั้นไม่ได้เกิดจากการที่เขาไม่ได้รู้สึกอย่างเดียวกับที่พิมรู้สึก แต่เป็ปัญหาที่เกิดจากปัจจัยแวดล้อม พิมรู้ว่านั่นไม่ใช่ความผิดของทัตเธอจึงรอเขามาตลอดจนกว่าที่ทัตจะพร้อมและยืดอกรับคำขอของเธอได้โดยไม่มีอะไรค้างคา
บางที... นั่นคงเป็สิ่งที่เธอหวังมากที่สุดจากทัตจึงได้อยู่เคียงข้างเขามาตลอด และนั่นแหล่ะคือเหตุผลที่เธอเ็ปไปพร้อมกับทัตเสมือนมีหัวใจดวงเดียวกับเขา
เพราะสำหรับหญิงสาวที่รักใครสักคน มันก็เหมือนกับว่าเธอได้ผูกโยงหัวใจของตัวเองเข้ารวมกับคน ๆ นั้นไปแล้ว
ใช่... เพราะทัตรู้ความรู้สึกของพิมอย่างนั้น เขาถึงไม่คิดฉวยโอกาสต่อความรู้สึกที่เธอมีแก่เขา หรือแม้แต่การใช้ความอ่อนโยนของเธอให้เป็ประโยชน์แก่ตัวเขาเอง เพราะทัตคิดว่าตัวเองที่ไม่ยอมรับคำขอของพิมนั้นไม่มีสิทธิที่จะได้รับความอ่อนโยนจากเธอ แม้นั่นจะเป็คำขอที่มาจากตัวพิมเองก็ตาม
ไม่สิ... ไม่ใช่ว่าเขาเห็นแก่ความรู้สึกของพิมเสียทีเดียว เรียกว่าเป็อย่างนั้นแค่ครึ่งหนึ่งคงได้
ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนั้น ความจริงแล้วเขาก็แค่กลัวว่าจะโดนพิมเกลียดหากใช้ให้เธอเป็คนคอยรับฟังเื่กลุ้มใจเสมือนที่รองรับอารมณ์ทั้งที่ไม่อยู่ในสถานะที่เป็คนรู้ใจ
ทั้งที่ความจริงแล้ว เื่แบบนั้นมันไม่มีทางเกิดขึ้นตราบใดที่เขาจริงใจกับเธอ อย่างที่ตอนนี้ทัตได้บอกความรู้สึกลำบากใจของตัวเองออกมาอย่างซื่อตรง
และที่สำคัญที่สุด... จริง ๆ แล้วที่ทัตไม่อยากระบายความรู้สึกอะไรให้พิมรับรู้ด้วย มันก็เป็เพราะทัตไม่อยากให้พิมต้องมาคอยเป็ทุกข์ไปกับเขานั่นแหล่ะ
แต่ทัตนั้นหารู้ไม่... ว่าพิมไม่สนใจเื่นั้นสักนิด
จะทั้งเื่ที่ไม่อยากให้พิมเกลียด เื่ที่กลัวว่าการทำตามที่ใจ้าจะเป็การหลอกใช้ความรู้สึกของพิม หรือเื่ที่คิดว่าไม่ควรให้พิมแบกรับอะไรไปพร้อมกันทั้งที่เป็แค่เพื่อน เื่พวกนั้นไม่สำคัญกับเธอเลยสักนิด
นั่นเพราะสำหรับพิม... สถานะระหว่างคนสองคนมันไม่ได้เป็สิ่งที่ใช้บ่งบอกระยะห่างของหัวใจ
พิมรู้สึกดังนั้นจึงอยากให้ทัตตระหนักในสิ่งเดียวกัน... ตระหนักถึงความใกล้ชิดที่เธอปรารถนาจากเขา
และที่สำคัญ... เพื่อให้ทัตรู้ว่าระยะห่างของเธอกับตัวเขา มันไม่ได้ห่างไกลขนาดที่ต้องไปสนเื่เล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างนั้น
“คิดมากเกินไปแล้ว... ตาบ้าเอ้ย”
เธอถึงได้เอื้อมมือทั้งสองข้างเข้าไปสวมกอดศีรษะของทัตไว้ ดึงมันเข้ามาใกล้ให้ซบลงที่อกของเธอ นั่นทำให้ทัตตกตะลึงมากในจังหวะแรก ทว่าถัดจากนั้นพิมกลับใช้มืออันอ่อนนุ่มและอบอุ่นของเธอลูบผมของเขาเบา ๆ ราวปลอบโยนไปพร้อม ๆ กับที่ออกแรงกอดอย่างพอเหมาะให้ทัตได้ัักับไออุ่น
มันช่างน่าประหลาดที่ทัตไม่รู้สึกแปลก ๆ กับพิมทั้งที่ัักับความนุ่มของหน้าอกของเธอเลยสักนิด แต่ที่เป็แบบนั้นน่าจะเป็เพราะเขาััได้ถึงความอบอุ่นจากทั้งร่างกายและจิตใจของเธอมากกว่า ความรู้สึกกำหนัดหรือตัณหาจึงกลายเป็เื่เล็กไปเลยเมื่อเทียบกับความรู้สึกที่พิมมีให้แก่เขา
ถึงตอนนั้นทัตก็ได้รู้... ว่าการเก็บความรู้สึกพวกนี้จนเป็ทุกข์เอาไว้โดยไม่บอกอะไรเธอ มันกลับทำให้ผู้หญิงคนนี้ที่รักเขามากยิ่งทรมานมากกว่าการระบายให้เธอฟังเสียอีก
คิดได้ดังนั้น เหตุผลที่ต้องปิดบังก็เลยหายไป
“โทษทีนะ รู้งี้ฉันน่าจะพูดไปั้แ่แรกจะได้สบายใจขึ้น... คงไม่มานั่งเก็บกดอยู่อย่างนี้หรอก” ทัตเอ่ยอย่างรู้สึกผิด แต่ในน้ำเสียงใสกังวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจึงทำให้พิมรู้สึกโล่งอกขึ้นมาด้วย
“เพราะนายเห็นแก่ความรู้สึกของฉันใช่ไหมล่ะ... แต่เพราะนายเป็คนที่เห็นความรู้สึกของคนรอบตัวสำคัญกว่าตัวเองแบบนี้แหล่ะ ฉันถึงได้หลงรักนาย” พิมเอ่ยไปก็ยิ้มแฉ่งไป ดูเหมือนในเวลาสำคัญเธอจะไม่เอียงอายเลยสักนิดที่ต้องเผยความรู้สึกจริง ๆ ของตัวเอง
“มันเขินนะ...”
แต่กลับกัน... สำหรับทัตแล้วมันดูน่าอายนิดหน่อย เพราะเขาห่างหายไปกับความใกล้ชิดมานาน เรียกว่าไม่ค่อยมีภูมิคุ้มกันก็ว่าได้ ทัตเลยพยายามผละตัวออกมาจากอ้อมอกของพิม
ในตอนที่ผละออกมาเขาเองก็สังเกตเห็นว่าพิมดูไม่ค่อยพอใจเล็กน้อยเพราะอยากจะกอดให้นานกว่านี้ แต่ถ้าทำอย่างนั้นก็คงไม่ได้ทำอะไรเอา
“แล้วสรุปนายเป็อะไรอ่ะ?” พิมกลับมาใช้น้ำเสียงตามปกติ ดูเหมือนนอกจากทัตแล้ว พิมเองก็อารมณ์ดีขึ้นเหมือนกัน
แต่ดูเหมือนจะมากไปนิดเพราะเธอขยับเข้ามาใกล้เขาจนอย่างน้อย ๆ แขนก็ชิดติดกันแล้วตอนนี้
“ก็นะ แค่มีเื่ที่ทำให้คิดนิดหน่อยน่ะ” ทัตพูดเหมือนไม่สนใจเื่ความใกล้ชิดนี้ เพราะดูเหมือนพูดไปพิมก็คงไม่ฟังแหง ๆ เลยหันมาพูดถึงประเด็นที่เขากำลังรู้สึกอยู่แทน
“จะว่าฉัน... รู้สึกผิดก็ได้มั้ง”
สีหน้าของทัตกลับมารู้สึกอย่างที่พูดอีกครั้ง แต่ไม่ได้จมจ่อมเหมือนกับที่เป็มาทั้งวัน อย่างน้อยนั่นก็เป็จุดที่พิมโล่งใจ
แต่อย่างไรก็ดี... คำตอบของทัตมีสิ่งที่สะกิดใจพิมอยู่เหมือนกัน
“อย่าบอกนะว่าเป็เพราะเื่ของพวกคนเมื่อวาน” พิมที่คิดว่าน่าจะเป็เื่เดียวกับที่ตัวเองคิดเลยเอ่ยถามไปตรง ๆ เธอรู้ได้ทันทีว่าคำตอบนั้นถูกต้องจากคิ้วที่เลิกขึ้นด้วยความแปลกใจของทัต
“รู้ได้ไง?”
“เดาเอาต่างหากล่ะ” พิมตอบแล้วก็ยิ้มแป้น ดูท่าเธอจะคาดเดาเอาจากเื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดรวมถึงจากนิสัยของตัวทัต แน่นอนว่าเธอไม่รู้รายละเอียดเชิงลึกหรอก
แต่อย่างไรก็ดี... นั่นทำให้ทัตดีใจนิดหน่อย เพราะมันหมายความว่าพิมมองดูเขาบ่อยจนถึงขนาดที่รู้จิตรู้ใจของเขาได้
“แต่ก็ใช่... อย่างที่เธอคิดนั่นแหล่ะ เป็เพราะเื่เมื่อคืน” ทัตว่าแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างหน่าย ๆ ก่อนจะเอนตัวลงนอน ด้วยส่วนสูงของเขาทำให้หัวเกือบจะไปชนผนังห้อง
“เื่ที่คนพวกนั้นตายน่ะ มันคาใจฉันมาจนถึงตอนนี้เลย... จะว่ารู้สึกผิดก็คงได้” ทัตว่าแบบนั้นแล้วก็ก่ายหน้าผากหลังพูดความรู้สึกซ้ำเป็หนที่สอง แต่พูดมาจนถึงตอนนี้พิมก็เข้าใจความรู้สึกทัต แต่ก็แค่กึ่งหนึ่งเท่านั้น
“ใจดีจังเลยนะ นายเนี่ย... ฉันไม่เห็นรู้สึกอย่างนั้นเลย” พิมว่าแล้วก็ยิ้มแห้ง ๆ ในขณะที่ขยับร่างตัวเองขึ้นไปนั่งบนเตียงเต็ม ๆ ก่อนจะเอาหลังพิงผนังแล้วพูดต่อ
“ฉันเองก็ใเหมือนกันแหล่ะ แต่ก็ไม่ได้เก็บมาคิดมากหรอกนะ... คิดว่าพวกนั้นสมควรโดนแล้ว” พิมว่าแบบนั้น ในน้ำเสียงของเธอไม่มีความรู้สึกอื่นใด จะว่าเ็าก็คงไม่ผิดนัก
“ถ้าเป็เ้าพวกที่ตั้งใจจะฆ่าเราก็อาจใช่... ” ทัตพูดถึงตรงนั้นแล้วหยุดไป ที่จริงเขาพูดอย่างนั้นเพราะอยากจะคิดอย่างเดียวกับพิม แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่
“ไม่สิ... ที่จริงสำหรับเ้าพวกนั้นเอง ฉันก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน แต่ที่รู้สึกแย่ยิ่งกว่าคือเด็กผู้ชายตัวเล็กสองคนที่ไม่ได้ทำอะไรเราเลยต่างหาก”
ทัตเลยกลับคำตัวเองเสียใหม่ พูดถึงตรงนั้นแล้วเขาก็เลื่อนมือที่ก่ายหน้าผากลงมา
“ในตอนนั้น... ตัวฉันคิดว่าถึงปล่อยให้พวกนั้นตายไปก็คงไม่ใช่เื่ผิดอะไรแท้ ๆ” ทัตว่าแล้วก็ถอนหายใจ สื่อให้เห็นว่าการตัดสินใจนั้นไม่ตรงกับใจจริงของเขา
“ทั้งที่ควรจะเป็แบบนั้น แต่ฉันกลับมารู้สึกผิดเสียอย่างนั้น... ดันมารู้สึกว่าไม่น่าปล่อยให้พวกนั้นตายเลย นี่ฉันเป็อะไรของฉันเนี่ย...” ทัตว่าแล้วก็ถอนหายใจอีกเป็รอบที่เท่าไหร่ไม่รู้
แต่สีหน้าของทัตก็ดีขึ้นมากแล้ว พิมสังเกตเื่นั้นได้
อย่างไรก็ดี... เพราะทัตยอมพูดใจจริงออกมาอย่างที่รู้สึก นั่นเลยทำให้พิมพอจะเข้าใจทัตขึ้นมาแล้วว่าอะไรที่ทำให้เขารู้สึกเ็ป
“ฉันว่าเราไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็คนยังไง จนกว่าจะอยู่ในจุดที่สูญเสียส่วนหนึ่งของตัวเองไป”
แต่คำตอบที่ถูกต้องสำหรับวิธีแก้ปัญหา พิมเองก็ไม่มีให้ทัตหรอก... ทว่าอย่างน้อยก็มีอย่างหนึ่งที่พิมแน่ใจ
“ตอนนี้นายก็รู้แล้วนี่นาว่าตัวเองรู้สึกแย่กับเื่นี้” พิมว่าแล้วก็หันไปมองทัตที่นอนอยู่ ไม่ลืมที่จะยื่นมือไปลูบผมให้เขาแต่นั่นเธอทำไปแบบไม่รู้ตัว
“เพราะงั้น... ถึงไม่บอกนายก็น่าจะรู้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ? วิธีที่จะไม่ทำให้นายเ็ปแบบนี้เป็หนที่สองน่ะ”
พิมว่าแล้วก็ยิ้มแฉ่งเป็หนที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน ไม่เพียงแค่นิ้วมือของเธอเท่านั้นแต่รอยยิ้มนั่นก็ยังอบอุ่นจนทำให้ทัตรู้สึกปลอดโปร่งไปด้วย
ฉันเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนเหมือนกันว่าตัวเองจะเป็คนที่เห็นแก่คนอื่นได้แบบนี้
เพราะก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะมีคนที่หลบอยู่ในห้องสันทนาการหรือเจอคนอื่นที่มีชีวิตและหลบซ่อนอยู่ข้างนอกฉันก็ไม่ได้สนใจแท้ ๆ
แต่ตอนนี้ก็ได้รู้แล้ว ว่านั่นมันเป็เพราะฉันไม่ได้เห็นตอนที่พวกเขาตาย
สิ่งที่ทำให้ฉันเป็ทุกข์ไม่ใช่แค่เพราะว่าฉันเห็นแก่คนอื่นเสียทีเดียว แต่เป็เพราะไม่อยากเห็นการตายที่ไม่จำเป็ต่างหาก
ฉันแค่... ไม่อยากปล่อยให้คนที่สามารถช่วยได้ต้องมาตายเปล่าต่อหน้าต่อตา
นั่นต่างหากคือตัวฉัน
แล้วพอปลอดโปร่ง... คำตอบที่ง่ายแสนง่ายที่อยู่ตรงหน้ามาตลอดก็ออกมา เหมือนกับดวงอาทิตย์ที่จะปรากฏก็ต่อเมื่อเมฆฝนได้อันตรธานหายไปฉันใดก็ฉันนั้น
“เธอนี่ก็ช่างคมคายซะจริงนะ ไปเอาประโยคนั้นมาจากหนังสือเล่มไหนล่ะนั่น” ทัตเอ่ยในขณะที่ชันตัวลุกขึ้น ดูเหมือนพละกำลังโดยเฉพาะกำลังใจของเขาจะกลับมาแล้ว รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเหมือนกับทุกทีคือสิ่งยืนยันในเื่นั้น
“ไม่รู้สิ จำไม่ได้แล้ว แฮะ ๆ”
นั่นเลยเป็เหตุผลที่ทำให้พิมหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ
สำหรับเธอแล้ว... คงไม่มีอะไรน่าดีใจไปกว่าการได้เห็นรอยยิ้มประดับบนใบหน้าของคนที่เธอหลงรักอีกแล้ว
❖❖❖❖❖
1K
