หลิวหยางยังคงเก็บเลเวลและสะสมนอแรดสายฟ้าเรื่อยๆ เก็บแร่ เก็บสมุนมีอุปกรณ์อยู่บ้างแต่มันเกินจากกระเป๋าเขาจึงไม่ได้เก็บเพิ่มอีกปล่อยให้มันหายไปเอง คนอื่นกำลังดิ้นรนเพื่อให้มีอุปกรณ์สักชิ้น แต่หลิวหยางมีเต็ม 150 ช่อง เมื่อเดินไปรอบ ๆ เขาก็พบกับเพื่อนเก่า
“ไอติม ไม่เจอกันนานเลย”
“อ่าว ข้าวผัด”
หลิวยาวมองหญิงสาวที่มากับไอติมเป็สาวเสื้อเชิ้ตสีขาวดูจากอุปกรณ์แล้วเธอเป็นักธนูเหมือนไอติมด้วยกางเกงขาสั้นของนักธนูนั้นทำให้เห็นต้นขายาวสีขาวคู่หนึ่งหลิวหยางมองด้วยความยิ้มแย้ม
“ไม่ไปโรงเรียนเหรอวันนี้วันเสาร์เด็กมัธยมควรตั้งใจเรียนให้มาก ไม่ควรมาเล่นเกมส์”
หญิงสาวนั้นมองหลิวหยางเหมือนจะกินเืกินเนื้อของเขา
“ลุงดูยังไงของลุง ข้าเรียนมหาลัยแล้ว”หญิงสาวกอดอก ยกตัวเพื่อให้เห็นว่านางนั้นไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้ว แม้มันไม่ใหญ่มากแต่ก็สมตัว ทำให้ดูเหมือนโลลิตัวน้อยน่ารัก
“เรียกซะลุงเลย” หลิวหยางเกาหัวแล้วหัวเราะ ไอติมนั้นก็หัวเราะร่างเริงไปด้วย
“เข้าปาตี้เก็บเวลด้วยกันไป มีเพื่อนคุยจะเล่นเกมส์สนุกขึ้นนะ”
หลิวหยางนั้นรอเก็บจนเวล 10อยู่แล้วเหลืออีกเพียงนิดเดียว ตอนนี้เขาไม่รีบร้อนอะไรอีกเขาจึงตกลงร่วมทีมกับไอติม
ความเร็วของการเก็บเลเวลนั้นเปลี่ยนไปเป็อย่างมาก จนไอติมนั้นใ น้องสาวโลลิตัวน้อยนั้นมีความสุขไม่น้อยหลิวหยางพบชื่อในเกมส์เมื่อเข้าปาตี้ว่าชื่อ ลมหนาว
ท่ากใจ น้องสาวโลลิตัวน้อยนั้นมีความสุขไม่น้อยหลิวหยางพบชื่อในเกมส์ขาจึงตกลงร่วมทีมกับ ไอติม
ปกรณ์สักชิ้นแต่ห
การร่วมทีมต่อสู้กับหลิวหยางนั้น แสนง่าย ทั้งลมหนาว และไอติมเป็นักธนูเพียงรอพิกกี้วิ่งไปลากมอนเตอร์มาให้ยิงเรื่อย ๆแล้วยังมีกรีนคอยช่วยดูแลเติมเื ส่วนหลิวหยางนั้นค่อนข้างสบายตัวมองหาแต่แร่กับสมุนไพรไปเรื่อย ๆ
“ข้าอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับลุงเหลือเกินไม่ช่วยสัตว์เลี้ยงสู้หน่อยเหรอ เป็คนแบบไหนกันนี่”ลมหนาวเดินเข้าหาหลิวหยางด้วยรอยยิ้ม
“โอ้ข้าไม่แข่งเกร่งด้วยตัวเองเท่าไหร่นัก คงต้องรออีกสักพัก ดูสิข้าผอมบางหุ่นดีขนาดนี้”
“ฮา ฮา ฮา” ลมหนาวหัวเราะร่วน เพราะหลิวหยางนั้นทั้งตัวใหญ่บึกบิน และมีหนวดเคราเข้มมาก ลมหนาวนั้นเดินไม่ห่างหลิวหยางเท่าไหร่แต่ก็โจมตีไปด้วย นางเป็นักธนูจึงสามารถยิงไกลแล้วพิกกี้ก็ค่อยวิ่งไปลากมอนเตอร์มาให้ทีมตลอด
ปกติลมหนาวนั้นอยู่ในครอบครัวที่ค่อนข้างเข้มงวด จึงไม่ค่อยได้พบป่ะ ผู้คนนางซื้อเกมส์นี้มาเล่นด้วยหวังว่าจะได้หาอะไรทำสนุก ๆแต่พอเล่นแล้วมันกลับตรงกันข้าม มีแต่สิ่งที่ต้องทำช้ำๆ เดิมๆ น่าเบื่อมากแต่พอได้พูดคุยกับหลิวหยางไปด้วยเล่นเกมส์ไปด้วยทำให้นางรู้สึกว่าเกมส์สนุกมากขึ้น
“บ้านข้ายากจนมาก หมวกเกมส์ก็ได้มาแบบคล้ายคนอื่นบริจาคให้”
“เ้าโกหก เล่นเกมส์ได้ขนาดนี้ต้องมีประสบการณ์กับเกมส์พอควรไม่น่าจะเพิ่งมีเครื่องเล่นครั้งแรก”
“ข้าจนจริง ๆ ตอนนี้กำลังพยายามหาเงินกับเกมส์”
“พ่อข้าเป็ทหารผ่านศึก แม่เป็ครู แล้วพี่ชายข้าก็เข้มงวดอย่างมากลุงเป็คนแรกเลยนะที่ข้าคุยด้วย ยาวนานขนาดนี้”
“อ่า รู้สึกเป็เกียรติอย่างมาก ว่าแต่พี่ชายเ้าละ”หลิวหยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่น่าแปลกที่ตอนแรกนางดูเ็าแต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของนางจึงค่อยเริ่มพูดคุยกับหลิวหยาง
“ก็พี่ไอติมแหละ นั่นพี่ชายข้า”
เวลาผ่านไปทั้งสองคนก็มีความสุขกับการพูดคุยกันอย่างมากลมหนาวนั้นยิ่มหัวเราะอย่างร่าเริงไอติมเห็นน้องสาวตัวเองที่ค่อนข้างเครียดก็รู้สึกดีขึ้นเขารู้สึกไม่ผิดที่ชวนน้องเล่นเกมส์
Ting “ท่านได้ถึงระดับ 10โปรดไปที่หมู่บ้านเพื่อพบหัวหน้าหมู่บ้าน”
แสงสว่างปรากฏขี้นบนตัวหลิวหยางพร้อมกับการแจ้งเตือนของระบบด้วยเสียงของระบบหลิวหยางถอนหายใจ และรู้สึกยินดีอย่างมากเขาจะได้ลองติดตั้งทวนเพื่อต่อสู้เองเสียที
“ไอติม ข้าขอเขาของแรดสายฟ้าที่มีหน่อย”
“อ่าแล้วพวกอุปกรณ์ เราแบ่งกันคนละครึ่งแล้วกัน น้องสาวข้าไม่เกี่ยว”
“อ่าว พี่ชายเ้าจะแบ่งกับลุงสองคน แล้วไม่สนใจข้าไม่ได้นะ”ลมหนาวทำแก้มตุ่ยด้วยความไม่พอใจ ซึ่งดูน่ารักอย่างมากหลิวหยางและไอติมต่างก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
“อุปกรณ์ข้าเก็บไม่ได้แล้วมันเต็มกระเป๋า ข้าให้เ้าทั้งหมดเลยถือว่าเป็มิตรภาพที่ดีต่อกัน”
“ไม่ได้สิ อุปกรณ์พวกนี้ราคาน่าจะขายได้ หนึ่งถึงสองเหรียญเงินถ้านับเป็เครดิตก็ราว ๆ 100 – 200 เครดิตนี่ข้าก็เก็บมาเกือบเต็มแล้วเหมือนกันรวม ๆ ก็เกือบสี่พันเครดิตเลยข้าให้เงินเ้าละกันคิดเป็ครึ่งหนึ่งเดี๋ยวข้านับอุปกรณ์อีกที”
“ไม่ ๆ เอาแค่เขาแรด”หลิวหยางนั้นให้ความสำคัญกับมิตรภาพมาก เขาจึงไม่อยากได้เงินจากเพื่อนสักเท่าไหร่หลังจากแลกเปลี่ยนเขาแรดแล้ว หลิวหยางก็มีของครบสำหรับอัพเกรดทวนและจอบน้อยแล้วติดตั้ง
“เราก็เลเวลสิบกันแล้วกระเป๋าก็เต็มกลับเมืองกัน ข้าจะเอาไปขาย”
หลิวหยางนั้นจำได้ว่าเจอไอติมครั้งแรกเขานั่งขายของ “ดูเหมือนเ้าจะชอบเป็พ่อค้า”
“ชีวิตจริงพี่ชายข้าเป็พ่อค้า แล้วก็ทนายความด้วยละ เก่งไหมละ” ลมหนาวชื่นชมพี่ชายแล้วหัวเราะคิกๆ
“เดี๋ยวข้าเป็เ้าของบริษัทการค้า พ่อค้าอะไรฟังดูไม่ยิ่งใหญ่เลย ฮา ฮา”
“โอ้ มิน่าละ เดี๋ยวข้าเดือดร้อนคงต้องไปขอฝากตัวเป็ลูกน้องท่านไอติม ฮาฮา”
ไอติมและลมหนาวบอกลากับหลิวหยางลมหนาวนั้นรู้สึกไม่อยากแยกจากหลิวหยางเล็กน้อย เพราะั้แ่เด็กมาเพิ่งมีวันนี้ที่นางสนุกมาก เมื่อเพิ่มเพื่อนกับหลิวหยางแล้วทั้งสามคนก็แยกย้ายกันไป
Ting “ประกาศระดับภูมิภาคผู้เล่นระดับ 10 ครบตามจำนวน100 คนเป็ใช้งานการจัดอันดับ
ระบบแจ้งติดต่อกันสามครั้งทำหลิวหยางสนใจเป็อย่างมากเขาจึงเปิดดูอันดับพบว่าอันดับแรกนั้นไปถึงเลเวล 12แล้ว
“เร็วมาก” หลิวหยางรู้สึกใเขารู้สึกว่าการอัพเกรดของเขาน่าจะเร็วมากแล้วแต่ไม่คิดว่าจะมีคนที่เก็บระดับได้เร็วกว่าเขาอีก
1. Dream of Rain (ระดับ12)
2. Dream of Flower (ระดับ11)
“สองคนแรกนี่น่าจะเป็ผู้หญิงชื่อเหมือนๆ กัน น่าจะอยู่กิลด์เดียวกันในอนาคต”หลิวหยางจำได้เมื่อครั้งอ่านเกี่ยวกับเกมส์อื่น ๆคนในกิลด์เดียวกันมักจะตั้งชื่อคล้าย ๆ กัน ่ต้น หรือท้ายชื่อเพื่อแสดงว่าอยู่กลุ่มกิลด์เดียวกัน
3.หลิวเต๋อหัว4.โดเรม่อน 5. ไซตาตะ 6. Royal King 7. Royal Knight ั้แ่ระดับสามลงมาล้วนแต่เลเวลสิบหลิวหยางค้นหาชื่อตัวเองจึงพบว่าอยู่อับดับที่ห้าสิบ
“พวกใช้ชื่อดารากับการ์ตูน สำหรับเล่นเกมส์ น่าจะเป็กิลด์เดียวกัน ดูน่ารักดี”
กลุ่มRoyal Guild นั้นไม่ได้ติดท็อปหลิวหยางจำกิลด์นี้ได้เพราะเขียนแนวทางการเล่นต่าง ๆ ในฟอรั่มจำนวนมาก ผู้เล่นในภูมิภาครุ่นแรกที่ได้เครื่องเล่นนั้นมีราว ๆ 1 ล้านคนการติดอันดับในท็อปร้อยนั้นถือว่ามีความสามารถมากแล้ว แล้วล่าสุดมีผู้เล่นเพิ่มเข้ามากว่า200 ล้านคน จากการอัพเกรดล่าสุด
Ting “ผู้เล่น เกิดมาเป็เทพ ได้ส่งคำขอเป็เพื่อน”
Ting “ผู้เล่น เฉาเฉา ได้ส่งคำขอเป็เพื่อน”
Ting “ผู้เล่น นึกว่าเก่งที่แท้ทรู ได้ส่งคำขอเป็เพื่อน”
Ting Ting Ting ....
ระบบแจ้งเตือนะเืโลก จำนวนนับไม่ถ้วน ทำให้หลิวหยางใมากคนแรกที่เพิ่มมาหลิวหยางนั้นกำลังจะกดรับก็มีเพิ่มเข้ามาอีกจำนวนมากทันทีเขารู้สึกรำคาญเล็กน้อยจึงกดปฏิเสธทั้งหมดโดยตรง แล้วเข้าเมนูจัดการให้ไม่สามารถเพิ่มเพื่อนได้ และปิดบังตัวตนในหน้าหน้าอันดับภูมิภาค