(จบ)เกิดใหม่มาเป็นภรรยาสุดฮอต80

บทที่ 42 โจวจื้อหย่วนมาทันได้ยินที่กู้หนิงพูด

หลังจากไม่เห็นกู้เหยาอยู่ในกระจกมองหลัง ในที่สุดกู้หนิงก็นึกขึ้นมาได้ เธอยกมือตบหน้าผากตนเองด้วยความหงุดหงิดใจ ดูเหมือนว่าเธอจะรีบร้อนออกมามากเกินไปจนลืมขึ้นไปลาโจวจื้อหย่วนเสียสนิท หญิงสาวมองไปข้างหน้า และคิดไปเองว่าโจวจื้อหย่วนคงไม่ว่าอะไรหรอก

ถ้าเขาจะว่าอะไรเธอ เขาคงไม่จัดหารถมาส่งกลับบ้านอย่างนี้แน่

คุณอาโจวช่างเป็นคนดีจริง ๆ…

...

ณ ห้องพักผู้ป่วยชั้นห้าของโรงพยาบาล

ทันทีที่อาหลูกลับมา โจวจื้อหย่วนก็ถือหนังสือพิมพ์ในมือนิ่ง โดยไม่ต้องรอให้อาหลูรายงานอะไรก่อน เขาส่งเสียงไอเล็กน้อยและถามเบา ๆ ว่า "เป็นยังไงบ้างครับ?”

อาหลูตอบกลับมาอย่างรู้สึกอึดอัดใจ “เรียบร้อยดี พวกเธอดูดีใจมากทีเดียว” แต่อาหลูไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด เขายังไม่ทันได้แต่งงาน กลับกลายเป็นคุณปู่ไปได้อย่างไร?

แต่นี่เป็นสิ่งที่โจวจื้อหย่วนอยากได้ยินที่ไหนกัน? เขาวางหนังสือพิมพ์ในมือลงและอดถามออกไปไม่ได้ว่า "พออาบอกเธอว่าผมไม่อยู่โรงพยาบาล กู้หนิงได้ถามอะไรอีกไหมครับ?” เขาคิดไปว่าเธออาจจะรู้สึกเศร้าเสียใจและคิดถึงเขา เธอจะต้องถามว่าเขาหายไปไหนเพื่อที่จะได้นัดเจอเขาอีกในภายหลัง

อาหลูมองมาด้วยความประหลาดใจ "เด็กคนนั้นไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่านายหายไปไหน แล้วเธอจะถามอะไรได้อีก?”

โจวจื้อหย่วน “...” หมาป่าตาขาวตัวน้อยนี่น่าตีจริง ๆ

เป็นเด็กที่ไม่มีหัวใจเอาซะเลย!

...

เมื่อกู้หนิงนั่งรถจี๊ปมาถึงกองผลิตและกำลังจะลงจากรถ เธอก็จามออกมาสองครั้งติด ๆ กันระหว่างที่กำลังเปิดประตูรถ หญิงสาวคิดว่าคุณอาคงกำลังคิดถึงเธออยู่ด้วยความเป็นห่วงแน่ ๆ ว่าเธอกลับถึงบ้านแล้วหรือยัง

กู้หนิงลงจากรถเป็นคนแรก ก่อนจะช่วยประคองจ้าวกุ้ยฮวาลงมา เมื่อหันไปขอบคุณคนขับเสี่ยวอู๋เรียบร้อยแล้ว พวกเธอก็เดินกลับบ้าน

อันที่จริง ตอนเห็นรถยนต์มาจอดอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านที่รวมตัวกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต่างก็ไม่กล้าขยับออกมาดู แต่เมื่อเห็นว่าคนที่เดินลงจากรถมานั้นเป็นจ้าวกุ้ยฮวากับกู้หนิง พวกเขาก็รีบเดินเข้ามาซักถามด้วยความสงสัย

จ้าวกุ้ยฮวาอารมณ์เสียขึ้นมาทันที เธอคิดว่าอาการป่วยของตนเองไม่ควรจะเป็นเรื่องสนุกสนานของชาวบ้าน หญิงชราจึงยืนเท้าสะเอว สั่งสอนทุกคนถึงประสบการณ์นั่งรถที่ยากลำบาก กู้หนิงมองดูพร้อมกับหัวเราะ รอคอยให้คุณย่าสั่งสอนชาวบ้านจนสบายใจแล้ว พวกเธอก็กลับบ้านด้วยกันอย่างมีความสุข

ต่อให้ได้ไปอยู่ในสถานที่อันใหญ่โตโอ่อ่าเพียงใด แต่ก็ไม่มีที่ไหนจะสุขใจเท่าได้กลับมาอยู่ในบ้านเก่า ๆ ของตนเองอีกแล้ว

...

ณ บ้านตระกูลกู้

หลังจากปรึกษาหารือกับกู้เหยาแล้ว วันถัดมา โจวเหวินเยี่ยนก็ตรงมายังบ้านตระกูลกู้ตั้งแต่เช้าตรู่ เขาประกาศกับทุกคนในตระกูลกู้ว่ากำลังจะแต่งงานกับกู้เหยา เมื่อสมาชิกตระกูลกู้ทุกคนได้รับทราบเรื่องนี้ บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบงันทันที

กู้เจี้ยนเป่ากับหลิวชุนฮวาไม่สามารถปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงบนใบหน้าได้เลย พวกเขาเลี้ยงดูกู้เหยาโดยหวังผลประโยชน์อยู่แล้ว สองสามีภรรยาจึงวางแผนว่าจะรีบจัดงานแต่งตอนที่หญิงชราไม่อยู่บ้าน

ส่วนกู้เจี้ยนเซ่อกับหลิวซูเจินนั้น สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ตอนที่โจวเหวินเยี่ยนมาประกาศเรื่องการถอนหมั้น จ้าวกุ้ยฮวาผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวก็ได้ประกาศชัดเจนแล้วว่า กู้เหยาไม่มีทางแต่งงานกับเขาอย่างเด็ดขาด

แต่นี่อะไรกัน ทำไมอยู่ดี ๆ โจวเหวินเยี่ยนถึงได้เดินทางมาที่บ้านตระกูลกู้และพูดเรื่องจะแต่งงานกับกู้เหยาขึ้นมาอีกครั้ง?

กู้เจี้ยนเซ่อนิ่งไป ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะถามว่า “โจวเหวินเยี่ยน ตอนที่เธอมาถอนหมั้นหนิงหนิง พวกเราก็บอกชัดเจนแล้วนะว่าเธอไม่มีทางเลิกกับพี่สาวเพื่อไปแต่งงานกับน้องสาวได้เด็ดขาด แล้วมาพูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?”

ก่อนที่โจวเหวินเยี่ยนจะทันได้ตอบคำถาม หลิวชุนฮวาซึ่งกลัวว่ากู้เจี้ยนเซ่อจะทำให้ว่าที่ลูกเขยของเธอตกใจจนวิ่งหนีไป ก็รีบเท้าสะเอวลุกขึ้นยืน ส่งเสียงตะโกนด้วยความร้อนรนว่า "ตระกูลกู้ของเราไม่ใช่ครอบครัวใหญ่ นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว กู้หนิงกับเหยาเหยาไม่ได้จะแต่งงานกับผู้ชายคนนี้พร้อมกันสักหน่อย อีกอย่าง กู้หนิงได้ถอนหมั้นอย่างถูกต้องทั้งหมดแล้ว โจวเหวินเยี่ยนเขาจะไปแต่งงานใหม่กับใครก็ไม่ใช่เรื่องของกู้หนิงอีกต่อไปแล้ว เพราะฉะนั้น ถ้าเขาจะมาแต่งงานกับเหยาเหยาแล้วมันมีปัญหาตรงไหน? เหยาเหยาเกิดมาหน้าตาดี เหยาเหยาเกิดมาเป็นดาวนำโชค อย่างไรก็สมควรมีสามีดี ๆ อยู่แล้ว ถ้าฉันเป็นผู้ชายอย่างคุณโจวเหวินเยี่ยน ฉันก็ต้องรีบมาขอเหยาเหยาแต่งงานเหมือนกัน มีแต่พ่อแท้ ๆ อย่างแกนั่นแหละที่มองเหยาเหยาในแง่ร้ายตลอด...”

เมื่อประเด็นนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดอีกครั้ง กู้เจี้ยนเซ่อก็ไม่สามารถพูดคำใดออกมาได้อีก ไม่ว่าก่อนหน้านี้เขาจะรู้สึกรำคาญใจ จนกล้าพูดอะไรออกมาก็ตาม แต่ตอนนี้ เขาไม่กล้าส่งเสียงออกมาอีกแล้ว

กู้หนิงซึ่งเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลพอดี เธอเดินเข้ามาในบ้านและได้ยินการสนทนาที่เกิดขึ้น จึงรีบผลักประตูเข้าไปเสียงดังปัง เมื่อหลิวชุนฮวาและคนอื่น ๆ เห็นกู้หนิงเข้ามา ทุกคนพลันตื่นตกใจขึ้นมาในทันที ทำไม…กู้หนิงถึงกลับบ้านเร็วนัก?

หญิงสาวมองทุกคนด้วยสายตาเย็นชา หัวเราะเยาะว่า "ในเมื่อป้าสะใภ้ใหญ่คิดว่าเปลี่ยนจากแต่งงานกับพี่สาวไปเป็นน้องสาวแทนคงไม่เป็นไร งั้นก็ให้พี่สาวของป้าสะใภ้ใหญ่มาแทนที่ตัวเองดูสิคะ ถึงอย่างไร คุณลุงคงไม่รังเกียจที่จะมีภรรยาสองคนอยู่แล้ว จริงไหมคะ?”

ทันทีที่กู้หนิงลงมือตอบโต้ เธอก็สามารถตอบโต้ได้อย่างเจ็บแปลบแสบทรวง

หลิวชุนฮวาแย่งกู้เจี้ยนเป่ามาจากพี่สาวของตนเองจนได้แต่งงานกัน นี่คือความจริงที่เธอไม่อยากพูดถึงมากที่สุดในชีวิต เมื่อได้ยินเด็กรุ่นลูกเอ่ยขึ้นมา สีหน้าของเธอพลันเต็มไปด้วยความอับอาย “กู้หนิง…แก…”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหนูเลยค่ะ เป็นพวกคุณต่างหากที่ทำตัวเป็นแบบอย่างให้คนรุ่นหลังทำตาม ไม่อย่างนั้น พวกคุณลุงคุณป้าจะกล้าสนับสนุนการแต่งงานครั้งนี้ได้ยังไง?”

หลิวชุนฮวารู้สึกวิงเวียนศีรษะจนพูดอะไรไม่ออก เธอโกรธหน้าดำหน้าแดง พยายามหันไปหาสามีให้ช่วยพูดบ้าง แต่กู้เจี้ยนเป่าก็กำลังทำตัวไม่ถูกอยู่เช่นกัน เขากำลังนึกถึงเรื่องราวความรักของตนเองในอดีต ความทรงจำทุกอย่างดูคล้ายกับจะกลายเป็นเรื่องเพ้อฝันไปแล้ว

แม้จะนอนอยู่ข้างกันมาตลอดเวลายี่สิบปี แต่หลิวชุนฮวายังคงไม่เข้าใจสีหน้าของสามีอยู่ดี จู่ ๆ เธอก็รู้สึกอยากจะฆ่ากู้เจี้ยนเป่าให้ตายคามือ

ตอนแรกโจวเหวินเยี่ยนกำลังตกตะลึงอยู่กับรูปโฉมที่สวยขึ้นของกู้หนิง แต่แล้วเขาก็หลุดออกจากภวังค์ด้วยวาจาที่ร้ายกาจของเธอ ชายหนุ่มคิดว่าเธอยังคงรักเขาอยู่ ดังนั้น กู้หนิงจึงพยายามขัดขวางทุกวิถีทางไม่ให้เหยาเหยาแต่งงานกับเขา

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ โจวเหวินเยี่ยนพลันเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ขณะเดียวกัน เขาก็ยิ่งรู้สึกรำคาญใจมากกว่าเดิม “กู้หนิงฉันรักเหยาเหยามาตั้งแต่แรก ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องแต่งงานกับกู้เหยาแน่นอน เธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่? ไม่มีประโยชน์หรอกนะที่จะขัดขวางพวกเรา…”

นี่คือครั้งที่สองแล้วที่กู้หนิงได้ยินประโยคนี้ แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้รู้สึกปวดใจอีกแล้ว หญิงสาวจ้องมองโจวเหวินเยี่ยนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า พูดเน้นย้ำทีละคำว่า “โจวเหวินเยี่ยน คุณคิดว่าฉันสนใจคุณจริง ๆ เหรอ? ฉันไม่สนใจหรอกว่าคุณจะไปแต่งงานกับหมูหมาหรือขอทานข้างถนนที่ไหน แต่ว่านะ…” เธอเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “การที่คุณแต่งงานกับกู้เหยา คุณรู้หรือเปล่าว่านี่หมายความว่าอย่างไรกับตระกูลกู้ของเรา?”

โจวเหวินเยี่ยนไม่ชอบใจที่ถูกขึ้นเสียงใส่แบบนี้ "เธอ…เธอต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”

“กู้เหยาเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของฉัน ถูกไหม? พอพวกคุณแต่งงานกันแล้ว ยังหวังให้ฉันเรียกคุณว่าน้องเขยด้วยอีกเหรอ?”

พอโจวเหวินเยี่ยนนึกภาพกู้หนิงเรียกตนเองว่าน้องเขย เขาพลันรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด หลังจากนั้น เขาก็รวบรวมสติและพูดออกไปว่า "แต่ฉันกับกู้เหยารักกันจริง ๆ ฉันแค่อยากจะแต่งงานกับกู้เหยา…” ประโยคนี้เคยพูดใส่หน้ากู้หนิงมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งเป็นการยืนยันว่าเขาไม่เคยรักกู้หนิงเลย และคนเดียวที่เขารักมาตั้งแต่ต้นก็คือกู้เหยา

“หึ คิดว่าความรักมันช่วยกลบเกลื่อนทุกสิ่งทุกอย่างได้หรือไง?” กู้หนิงหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนเธอจะทิ้งระเบิดลงไป "ฉันเองก็รักโจวจื้อหย่วนเหมือนกัน งั้นฉันแต่งงานกับเขาบ้างดีไหม?”

ตอนนั้นเอง โจวจื้อหย่วนที่กำลังตกเป็นประเด็นได้มาถึงบ้านตระกูลกู้แล้ว

“!!!”